๑๕ ปลดหินในใจ (๑)

๑๕

ปลดหินในใจ

            ร่างสูงยังคงนั่งนิ่งส่วนเธอก็กระวนกระวายใจอยากเอาของไปเก็บในห้องให้ปลอดภัยกว่านี้ ไม่รู้ว่าสิ่งที่กังวลจะเกิดขึ้นจริงหรือเปล่า แต่หล่อนกลัวว่าหากเป็นอย่างที่นึกกลัวเขาจะไม่ยอมให้เธอได้จากไป คงถูกเก็บเป็นเมียน้อยในบ้านสักหลังของธนนท์ปภพซึ่งหล่อนไม่ต้องการเป็นที่สองของใคร

            ปกปิดความตื่นเต้นของตัวเองไว้ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ขณะที่ร่างสูงดื่มน้ำหมดก็วางแก้วไว้บนโต๊ะตรงหน้า บรรยากาศระหว่างเราเต็มไปด้วยความเงียบ เขาไม่พูดอะไรส่วนเธอก็ไม่ได้ชวนคุยต่างตกอยู่ในภวังค์ของตัวเอง เขานั่งไขว้ห้างแล้วเคาะนิ้วลงบนหน้าขาอย่างใช้ความคิด มองเธอนิ่งพร้อมความรู้สึกบางอย่างที่ผุดขึ้นมา

            ไม่อยากปล่อยหล่อนไป...

            นั่นคือความต้องการแท้จริงที่เขาไม่ชอบเอาเสียเลย มันทำให้รู้สึกอ่อนแอจนนึกรำคาญตัวเองที่กลับเข้าไปในวังวนเดิม

            การเจ็บปวดจากความรัก เพราะสิ่งที่เธอทำในอดีตไม่ใช่เรื่องจะให้อภัยได้ง่าย ทั้งยังความรู้สึกไม่ไว้ใจที่เขามีต่อหญิงสาว มันจะย้อนกลับมาทำลายเราสองคนอย่างแน่นอน ทางที่ดีคือต้องปล่อยหล่อนแล้วคงไว้แค่สถานะพ่อแม่ของลูก

            ถอนหายใจเสียงหนักแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น ดวงตาคมหลับนิ่งแล้วเอ่ยกับเธอเสียงเบา ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงทำเช่นนี้ แต่เหมือนว่าเขายังไม่พร้อมจะปล่อยมือ อยากยื้อเวลาที่อยู่ด้วยกันให้นานกว่านี้สักหน่อย

            “เตรียมน้ำไว้ให้ฉันหน่อย” รู้ทันทีว่าเขาต้องการอะไร แล้วหล่อนก็ไม่อยากอยู่ตรงนี้เช่นกัน จึงรีบรับคำชายหนุ่มพร้อมลุกยืนอย่างรวดเร็ว กระชับสายกระเป๋าสะพายแน่นพร้อมกับดวงตาที่หลุบลงมองพื้นไม่กล้าจะสบตาคม หัวใจเต้นรัวกลัวอีกฝ่ายเห็นถึงความผิดปกติของตัวเอง

            “ค่ะ”

            ก้าวเท้าขึ้นบันไดอย่างรวดเร็ว สิ่งแรกที่ทำคือเข้าห้องนอนตัวเองนำที่ตรวจครรภ์ซ่อนไว้ในกองเสื้อผ้าที่ใส่แล้ว ก่อนวางกระเป๋าแล้วรีบไปห้องเขาเพื่อเปิดน้ำใส่อ่างให้ชายหนุ่มได้อาบ สัมผัสอุณภูมิให้แน่ใจว่าอุ่นพอหรือยัง ใส่บาทบอมบ์ลงไปเพื่อให้เกิดฟองและสบู่กลิ่นหอมละมุนที่อีกฝ่ายชอบ

            เมื่อทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จก็คิดจะออกจากห้อง แต่ยังไม่ทันก้าวไปไหนเขาก็มายืนซ้อนหลังโดยทั้งตัวมีเพียงผ้าเช็ดตัวพันกายด้านล่างผืนเดียว หล่อนเห็นอย่างนั้นก็ตระหนกจะเบี่ยงกายหลบแต่ไม่ทันเพราะอีกฝ่ายคว้าไหล่บางเอาไว้แล้วสั่งเสียงเข้ม

            “ถอดเสื้อผ้าแล้วลงมานั่งด้วยกัน”

            “ฉันไม่อยาก...” เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอคิดจะส่ายหน้าปฏิเสธแต่เขากลับไม่ยอม ใช้สายตาบังคับทำตามความต้องการของตัวเอง

            “รีบถอด” มือหนาเริ่มปลดผ้าเช็ดตัวจนร่างกายเปลือยเปล่า หล่อนเบือนหน้าหนีไม่กล้ามองยามที่เขาก้าวลงไปนั่งในอ่างแล้วส่งสายตาเชิญชวน แต่ในใจของอัญชิสาเต็มไปด้วยความกังวล กลัวจะถูกชายหนุ่มรังแกจึงรีบพูดดัก

            “ไม่ทำได้ไหมคะ ฉันรู้สึกไม่สบายตัว” ส่งแววตาเว้าวอนให้เขา แล้วดูเหมือนร่างสูงจะหงุดหงิดที่เธอมองตนว่าเป็นพวกมักมาก จึงพยักหน้าแล้วกวักมือเรียกด้วยความหงุดหงิดเพราะรู้สึกว่ารอนานแต่หล่อนก็ยังอิดออดไม่ยอมถอดเสื้อผ้าสักที

            “ไม่ทำหรอกน่า รีบลงมาได้แล้ว”

            ไม่มีทางปฏิเสธได้เพราะประกาศิตของเขาถือเป็นสิทธิ์ขาด จำต้องถอดเสื้อผ้าจนร่างกายเปลือยเปล่า แม้ว่าอีกฝ่ายจะเห็นหมดแล้วแต่ก็รู้สึกเขินอายจนต้องรีบก้าวลงนั่งในอ่างอาบน้ำที่เคยมีความทรงจำของเรา เคยถูกร่างหนารังแกในนี้แต่ก็ต้องยอมรับว่าเต็มใจให้รังแกมากกว่าถูกบังคับ

            เขาคว้าเธอมานั่งบนตักอย่างรวดเร็ว แผ่นหลังบางจึงสัมผัสกับอกกว้างก่อนที่แขนแกร่งจะกอดเอวคอดเอาไว้ราวหวงแหน ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจในการกระทำของชายหนุ่มแต่สักพักก็ปรับตัวได้นั่งนิ่งอย่างเดียวแล้วภาวนาอย่าให้อีกฝ่ายทำมากกว่านี้

            หล่อนไม่พร้อมกับการถูกล่วงล้ำ...

            “ฉันหาที่อยู่ให้เธอได้แล้ว กลับมาจะพาไปดูบ้านหลังใหม่ อาจจะอยู่ห่างออกไปหน่อยแต่กว้างขวางสะดวกสบาย ใกล้ตลาดแล้วก็ติดถนนใหญ่ เผื่อเธอจะขายของก็ค่อนข้างสะดวกเลยล่ะ” แต่น่าแปลกที่คราวนี้เขาทำแค่กอดเอาไว้เพียงหลวม แล้วเอ่ยในสิ่งที่ทำให้เธอค่อนข้างตกใจพอสมควรเนื่องจากตอนแรกคิดว่าจะถูกเขาปล่อยไปแล้วเสียอีก

            เธอแค่รอเวลาให้ตัวเองได้ออกจากบ้านหลังนี้ กลายเป็นว่าเพียงแค่ย้ายที่อยู่จากบ้านหลังนี้ไปยังอีกหลัง แต่สถานะของหล่อนก็ยังเหมือนเดิม

            เป็นแค่เมียเก็บ...ที่ห้ามมีตัวตนต่อสาธารณะ

            คิดแล้วเจ็บปวดจนต้องเม้มปากตัวเองไว้แน่น ร้อนผ่าวที่ขอบตาก็ยังพยายามจะไม่ร้องไห้ให้เขาเห็น เธออยากแสดงด้านเข้มแข็งของตัวเองมากกว่า

            รู้ดีว่าความรู้สึกของตัวเองคือยังรักพ่อของลูกหมดใจ แต่เขากลับไม่รักกันเลยแถมยังคิดจะกักขังเธอไว้ให้เป็นเพียงของเล่น ยิ้มเยาะตัวเองที่เคยคิดฝันไปไกลว่าเรื่องในอดีตอาจถูกลบล้างเมื่อยอมทำตามคำสั่งของเขา

            แต่ความจริงไม่เป็นเช่นนั้นเลย...เขาไม่เคยให้อภัยกันแล้วผลักหล่อนเป็นเพียงเมียเก็บ

            ไม่รักและยังเหยียบย่ำศักดิ์ศรีซ้ำแล้วซ้ำเล่า

            “ถ้าวันไหนฉันว่างจะไปหา” เขาดึงเธอเข้ามาใกล้กว่าเดิมแล้วเกยคางที่ไหล่บาง เหมือนตกลงสถานะให้หล่อนเรียบร้อยแล้วว่าควรอยู่ตรงไหน

            ซึ่งเธอไม่เต็มใจจะอยู่ตรงนี้...

            “แล้วภรรยาของคุณจะไม่ว่าเหรอ” ถามเสียงเบาคล้ายละเมอ ใจแตกเป็นเสี่ยงจนไม่สามารถประกอบกลับมาให้เหมือนเดิมได้แล้ว ดวงตากลมเหม่อมองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย เธอไม่มีคำใดจะพูดเพราะต่อให้บอกไปว่าไม่เต็มใจก็ถูกบังคับเหมือนเดิม

            “แค่ไปหาตามประสาเพื่อน เขาไม่ว่าหรอก” แสยะยิ้มเมื่อได้ฟังอย่างนั้น ค่อยเอนกายพิงอกกว้างทำให้เขาต้องยืดกายตรง โอบเอวบางเอาไว้เหมือนเดิมแล้วกระชับให้แน่นขึ้น แม้ว่าเราสองคนจะอยู่ใกล้กันแต่เขากลับสัมผัสได้ถึงความห่างเหินและเรากำลังเริ่มไกลกันมากขึ้นเรื่อยๆ

            “ค่ะ”