๑๕ ปลดหินในใจ (๒)

ไม่มีคำพูดใดเปล่งออกมาอีก คล้ายต้องการซึมซับบรรยากาศตรงนี้เอาไว้ให้นานที่สุด แล้วเขาก็เลือกจะโอบกอดร่างแบบบางสูดกลิ่นหอมจากร่างกายของหล่อน โดยไม่ได้ล่วงล้ำเอาแต่ใจเหมือนทุกครั้ง เธอเองก็กอบโกยความสุขจากชายหนุ่มเช่นเดียวกัน

            ราวกับว่ามันคือครั้งสุดท้ายที่จะได้รับจากเขา ต่อไปนี้อาจไม่มีโอกาสอีกแล้ว...

            “ฉันไปก่อนนะ” ล้างตัวเรียบร้อยก็มาสวมเสื้อผ้าครบชุด เธอเองก็เดินไปห้องนอนของตนแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าเช่นเดียวกัน ค่อยลงมาข้างล่างเพื่อรอส่งร่างสูง

            เขาเดินออกไปที่รถแต่ก็ไม่วายหันมาบอกหล่อน ทั้งที่ปกติไม่เป็นแบบนี้ด้วยซ้ำ ทำให้คนมองนึกใจหายอยู่เหมือนกัน

            “เดินทางปลอดภัยนะคะ” สบตากันนิ่งคล้ายต้องการซึมซับภาพตรงหน้าให้มากที่สุด มือหนาทิ้งลงข้างลำตัวแล้วกำแน่นหักห้ามใจไม่ให้ยกขึ้นกอดร่างแบบบาง เขาทำเพียงแค่พยักหน้าให้หล่อนแล้วเดินไปขึ้นรถอย่างรวดเร็ว

            ปล่อยให้อัญชิสามองตามรถที่เคลื่อนออกไปไกล พร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาเป็นสาย

            และคำบอกลาที่ดังก้องในใจของเธอ...

            ปิดประตูแล้วลงกลอนเรียบร้อยก็เดินขึ้นชั้นบนเพื่อนำเครื่องตรวจครรภ์ออกมาใช้ เวลาเกือบห้านาทีถือว่านานในความรู้สึกเป็นอย่างมาก กว่าจะกล้าเปิดตาดูผลแล้วพบเครื่องหมายที่ทำให้ตกตะลึงจนเข่าอ่อนทรุดลงนั่งบนฝาชักโครกอย่างอ่อนแรง

            “ท้อง...อีกแล้ว” ในสมองมีเพียงความว่างเปล่า ยกมือขึ้นปิดใบหน้าพร้อมกับน้ำตาที่รินไหลลงมาเป็นสาย ไม่คิดว่าตัวเองจะพลาดกับเรื่องนี้อีกครั้งทั้งที่เคยมีบทเรียนมาแล้วแต่ก็ไม่จำสักที ไหล่สั่นไหวกับเสียงร้องไห้ที่ดังก้อง

            “ฮือ”

            ตัดสินใจว่าจะไปจากเขา แต่ไม่คิดว่าจะมีอีกหนึ่งชีวิตถือกำเนิด เรื่องราวยิ่งยากกว่าเดิมจนไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร

            บอกเขาแล้วเป็นเมียเก็บ หรือปิดทุกอย่างเอาไว้แล้วไปตามทางของตัวเอง อย่างไรก็ยังมีเงินพอจะเลี้ยงดูอีกหนึ่งชีวิต แต่แน่นอนว่าเธอต้องหางานทำเพิ่มเพราะนอกจากลูกในท้องยังมีรวิกานต์อีกคน ความคิดสับสนวุ่นวายตีกันในหัว

            แต่สิ่งหนึ่งที่เธอมั่นใจคือต้องออกจากบ้านหลังนี้...

            ตัดขาดจากเขาเร็วที่สุดเท่าไหร่ยิ่งดี ก็แค่ต้องเริ่มใหม่อีกครั้งแต่อย่างไรก็ได้เป็นอิสระ ดีกว่าอยู่ที่นี่แล้วต้องเป็นเมียเก็บของเขา

            วันเวลาผ่านไปเกือบสัปดาห์งานของเขายังยุ่งเหมือนเดิม ชายหนุ่มไม่ได้ไปที่บ้านหลังนั้นอีกแต่รู้ดีว่าหญิงสาวคงกำลังรอคอยตนเหมือนเดิม หาที่อยู่ใหม่ของหล่อนได้แล้วพร้อมกับแม่บ้านที่จะคอยอยู่เป็นเพื่อนอัญชิสาไม่ให้เหงาจนเกินไป

            เขารู้ว่ามันผิดที่จะแต่งงานกับคนอื่นแต่ยังไม่ยอมปล่อยเธอไปเหมือนที่บอกไว้ในตอนแรก มาคิดทบทวนดูแล้วก็รู้ทันทีว่าตัวเองไม่อาจตัดใจปล่อยหล่อนไปได้จริงๆ

            “คุณหนึ่งครับ...คุณอัญออกจากบ้านไปแล้ว” คนสนิทเข้ามารายงานด้วยใบหน้าตื่นเพราะเพิ่งได้รับทราบจากคนของตัวเองที่เฝ้าอยู่หน้าบ้าน มีเพียงไม่กี่คนที่ทราบเรื่องของหล่อนแล้วปิดเป็นความลับไม่เคยแพร่งพรายสักครั้ง

            เขาได้ยินก็ชะงักเกือบลุกจากเก้าอี้ออกไปดูว่าหล่อนออกจากบ้านจริงหรือเปล่า แต่ทิฐิที่มีทำให้ต้องนั่งนิ่งกำมือแน่นแม้หัวใจจะสั่นไหวแค่ไหนก็ตาม

            “เอาอะไรไปบ้าง” ถามทั้งที่รู้ว่าในบ้านหลังนั้นไม่มีของสำคัญอะไรสักอย่าง แต่เขาแค่หวังให้เธอออกไปเดินเล่นข้างนอกแล้วคนของตัวเองอาจเข้าใจผิด

            “แค่เสื้อผ้าของเธอครับ” แต่คำตอบก็แน่ชัดอยู่แล้ว

            ธนนท์ปภพจึงไม่ถามอะไรอีก...

            “อือ” รับคำเสียงเบาแล้วไล่ให้อีกฝ่ายออกจากห้อง ส่วนตนก็ทำนิ่งเหมือนไม่สนใจ เปิดอ่านเอกสารแม้ว่าในหัวจะมีเพียงความว่างเปล่า ไม่สามารถอ่านเอกสารตรงหน้าได้ด้วยซ้ำ

            เธอหนีเขาไปอีกแล้ว...

            หนีไปเหมือนเมื่อสิบเอ็ดปีก่อน...

            การทำงานของเขายังคงเหมือนเดิมทุกวัน ตารางแน่นตลอดเวลาจนนึกหงุดหงิดที่ไม่มีเวลาว่างให้ตัวเอง สัปดาห์หน้าต้องไปรับลูกชายที่โรงเรียนเพื่อกลับบ้าน แต่เขาไม่มีคำพูดใดจะบอกกับรวิกานต์หากกลับมาบ้านแล้วไม่พบมารดาเหมือนเดิม เขารู้ว่าลูกชายต้องเสียใจอย่างแน่นอน พาลนึกโกรธหล่อนที่หนีไปแล้วทิ้งลูกไว้กับเขา

            ผู้หญิงอะไรช่างไม่รักลูกเอาเสียเลย...

            คิดดังนั้นแล้วดื่มน้ำเมาอย่างรวดเร็ว ว่างช่วงเย็นจึงเลือกจะเข้าผับที่เขาถือหุ้นใหญ่สุดแต่ไม่ได้บริหารงานเพราะที่อยู่ในมือก็ล้นแล้ว ถอนหายใจเหนื่อยหน่ายกับแววตาคมดุที่มองคนเดินผ่าน หญิงหลายคนอยากเข้ามาทำความรู้จักแต่เขาเลือกจะเมินเฉย ไม่ต้องการสานสัมพันธ์กับใครทั้งนั้นเพราะตอนนี้ตนเองไม่โสดแล้ว       

            เขากำลังจะแต่งงาน...

            ไม่รู้หมือนกันเหตุใดจึงตัดสินใจเช่นนั้นทั้งที่บิดาก็ไม่ได้บังคับ เพียงแค่อยากให้ลูกชาเยปิดใจเท่านั้น อาจเนื่องจากอยากใช้มันเป็นข้ออ้างในการออกห่างอัญชิสา รู้ว่าเรื่องของเราไม่มีทางเป็นไปได้เมื่อตนไม่สามารถลืมบาดหมางระหว่างเราได้

            มันเป็นแผลใหญ่ในความสัมพันธ์ที่ทำให้เลือกจะถอยออกมา แต่ก็ยังรักเกินกว่าจะกล้าปล่อยมือ ทำได้เพียงขังหล่อนไว้ในกรงเป็นแค่คนในความลับ

            “ชวนกูออกมาบ่อยเดี๋ยวเมียกูได้แดกหัวกูพอดี มีอะไรว่ามา” นั่งดื่มรอเพื่อนสักพักอีกฝ่ายก็เดินมาแตะไหล่จนต้องหันไปมอง ไตรเตชินเดินยิ้มมาแต่ไกลบอกได้เป็นอย่างดีว่าอารมณ์ดีมากแค่ไหน ต่างจากเขาที่นั่งอมทุกข์ไม่มีความสุขเลยสักนิด

            “ไม่เจอมึงนานเลยอยากเจอ” ตอบอย่างขอไปที มองอีกฝ่ายตาขวางแล้วหันกลับมาสนใจเครื่องดื่มในมือ นึกหงุดหงิดไปหมดทุกอย่างกระทั่งออร่าความสุขของเพื่อนก็ส่องสว่างจนแสบตา ต่างจากตัวเองที่เผชิญความทุกข์จากการเลือกและผลของการกระทำทั้งนั้น

            แต่เขาจะทำอะไรได้นอกจากยอมรับอย่างเดียว...

            “นานอะไร สองอาทิตย์ก่อนก็เพิ่งเจอกันไป หรือมึงคิดว่าเราต้องเจอกันทุกวันเหมือนตอนเรียนมัธยมเหรอวะ โตแล้วนะเว้ยแถมกูยังมีเมียมีลูกอีก เห็นใจคนมีครอบครัวด้วยนะครับ” ได้ยินแล้วก็ทุกข์มากกว่าเดิม ถอนหายใจเสียงหนักพลางมองน้ำสีอำพันแล้วดำดิ่งไปกับความคิด ร้อนผ่าวที่ขอบตาจนเกือบปล่อยน้ำตาให้รินไหล

            ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เหมือนว่าครั้งนี้จะสาหัสกว่าครั้งที่แล้ว ซึ่งต้นเหตุคือผู้หญิงคนเดียวกัน อัญชิสามีอิทธิพลต่อใจของเขาเสมอ