๑๖ กว่าจะรู้ว่ารักแค่ไหน (๑)

๑๖

กว่าจะรู้ว่ารักแค่ไหน

            ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วที่เธอออกมาจากบ้านหลังนั้น แต่คิดเพียงอย่างเดียวคือไม่อยากจับขังในกรงอีกต่อไป เลือกจะออกมาอยู่คนเดียวในเมืองหลวงซึ่งเป็นหอพักใกล้กับโรงเรียนของรวิกานต์ เพื่อสะดวกในการแอบไปหาช่วงวันหยุด

            สัปดาห์นี้เธอไปยืนรอเพื่อรับลูกกลับมาอยู่ด้วยกันในห้องเช่า โดยยื่นบัตรประชาชนเมื่อเห็นว่าเป็นนามสกุลเดียวกันจึงยอมปล่อยเด็กออกมาด้วย ไม่ลืมให้ลูกชายโทรไปบอกเขาว่าต้องทำกิจกรรมที่โรงเรียนไม่ได้กลับบ้าน ธนนท์ปภพจึงไม่ได้มารับลูก เธอใช้โอกาสนี้อยู่กันตามลำพังสองคนแม่ลูกเหมือนในอดีต

            เดินกลับมายังห้องพักของหล่อนที่ราคาค่อนข้างถูก ยังดีที่มีการรักษาความปลอดภัยที่ดีกว่าหอพักเก่า อย่างน้อยก่อนเข้าอาคารก็ต้องมีบัตรเพื่อแสกนเข้าออกเสมอ ผนังห้องก็หนาไม่ค่อยได้ยินเสียงคุยของห้องใกล้กัน เธอจึงรู้สึกปลอดภัยที่จะอยู่คนเดียว

            ที่สำคัญคือตอนนี้ตนได้งานใหม่เป็นที่เรียบร้อย ได้เงินรายวันแล้วบางครั้งก็มีเงินพิเศษแถมให้อีกต่างหาก อยู่ใกล้หอพักไม่ต้องเดินไกล ช่วงนี้หล่อนต้องดูแลตัวเองเป็นพิเศษเพราะมีอีกหนึ่งชีวิตถือกำเนิดในครรภ์ เพิ่งไปฝากท้องมาเมื่อไม่นานนี้เอง ค่าใช้จ่ายเยอะกว่าเดิมจนต้องพยายามหาเงินเพิ่มและประหยัดในส่วนของตัวเองมากที่สุด

            “ทำไมต้องโกหกพ่อด้วยล่ะครับ บอกพ่อไปไม่ได้เหรอว่าเราอยู่ที่นี่” เข้ามาในห้องพักขนาดเล็กที่เธออาศัยคนเดียวก่อนมองรอบห้อง เหมือนความทรงจำย้อนไปตอนอยู่กันสองคน ยิ่งทำให้เด็กน้อยสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นแต่เลือกจะยังไม่ถาม

            กระทั่งถึงเวลารับประทานอาหารแล้วแม่ยกจานออกมาจากโซนครัวที่อยู่ระเบียง ตนเองก็เดินเข้าไปช่วยหยิบจับมานั่งที่กลางห้องตรงปลายเตียงเพื่อกินข้าวกันสองคน

            ภาพในอดีตย้อนกลับมายิ่งทำให้สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะอยู่บ้านหลังใหญ่ของพ่อก็ดีแล้ว มารดาจะออกมาอยู่คนเดียวทำไม

            “แม่กับพ่อตัดสินใจแยกทางแล้ว พ่อก็ต้องมีชีวิตของพ่อ แม่เองก็มีชีวิตของแม่เหมือนกัน แม่ไม่อยากให้เรื่องของแม่ไปรบกวนชีวิตพ่อน่ะ” ตอบคำถามตามความจริงโดยไม่ได้ขยายความมากกว่านั้น แต่เด็กฉลาดอย่างรวิกานต์ก็ทราบทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

            เด็กชายทำหน้านิ่วกินข้าวไม่ลง เพิ่งได้กลับมาอยู่แบบครอบครัวแต่ก็ต้องกลายเป็นเด็กบ้านแตกอีกครั้ง น้ำตาคลอเบ้าแล้วเอ่ยเสียงอ้อน

            “แล้ว...แม่อยู่กับพ่อไม่ได้เหรอ”

            “เรื่องของผู้ใหญ่มันซับซ้อนน่ะลูก แต่ถึงแม่กับพ่อจะไม่ได้อยู่ด้วยกันเราก็ยังรักรวิเหมือนเดิมนะ” ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรแต่เธอพยายามรักษาน้ำใจของลูกชายเอาไว้ แล้วดูเหมือนว่าเด็กน้อยจะเข้าใจเป็นอย่างดี จึงไม่ยอมพูดอะไรอีกนอกจากตอบรับเสียงแผ่ว

            กระพริบตาปริบไล่น้ำตาออกไป รู้ว่าการร้องไห้ไม่ได้ช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้น ตั้งแต้มาอยู่โรงเรียนประจำเหมือนความคิดจะโตกว่าเดิม มองสิ่งของรอบข้างเป็นระบบและค่อนข้างเข้าใจ ไม่อยากเป็นอีกหนึ่งปัญหาในชีวิตของแม่

            “ครับ”

            นั่งกินข้าวด้วยกันสองคนแล้วเปลี่ยนเรื่องคุย ถึงจะไม่ชอบการตัดสินใจของผู้ใหญ่แต่ตัวเองเปลี่ยนอะไรไม่ได้แล้ว พยายามทำตัวให้สดชื่นแต่ก็ยากเพราะใจอยากให้ครอบครัวกลับมากลมเกลียวเหมือนเดิม ทำได้แค่เสียดายเมื่อทุกอย่างไม่เป็นอย่างหวังเอาไว้

            “อยากกินอะไรอีกไหม” ถามลูกชายที่เริ่มเงียบไปหลังจากคุยเรื่องโรงเรียนให้ฟัง

            “ไม่แล้วครับ” ส่ายหน้าทันที

            “งั้นแม่ไปล้าง...” อาหารตรงหน้าหมดแล้วจึงคิดจะเอาไปล้าง แต่เหมือนลูกชายจะไวกว่ารีบเอ่ยอาสารวดเร็วไม่อยากให้แม่ลำบาก

            “ผมไปล้างเอง แม่พักผ่อนดีกว่า” เธอเห็นอย่างนั้นก็ยิ้มด้วยความเอ็นดู พยักหน้าแล้วยกมือขึ้นลูบหัวเด็กชาย ตั้งแต่ย้ายมาเรียนที่นี่เหมือนลูกของตนจะเป็นเด็กมีวินัยขึ้นกว่าเดิม ปกติก็เป็นเด็กน่ารักอยู่แล้ว ตอนนี้มากกว่าเดิมเป็นเท่าตัวจนนึกภูมิใจ มองรวิกานต์แววตารักใคร่

            อยากให้ตัวเล็กเท่านี้ตลอดไปแต่รู้ว่าคงเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว เดี๋ยวลูกก็เติบโตขึ้นเรื่อยๆ

            “ขอบคุณครับ ลูกชายแม่เก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ” พูดจบก็ช่วยกันยกจานชามออกไปไว้ระเบียงแล้วล้างให้สะอาดก่อนคว่ำไว้ข้างนอก เธอกลับมาเก็บกวาดห้องแล้วถูพื้นอีกครั้งจนห้องสะอาด ค่อยบอกลูกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

            ถึงห้องจะมีขนาดเล็กกว่าบ้านของธนนท์ปภพแต่ก็มีความสุขเพราะไม่ต้องถูกกักขังเอาไว้ ทั้งยังมีลูกอยู่ด้วยยิ่งมีความสุขมากกว่าเดิม

            อิสระที่โหยหาได้รับมันแล้ว...

            “มานอนเร็วลูก” ถึงเวลานอนก็รีบกวักมือเรียกเด็กน้อย      

            ได้นอนเตียงเดียวกันก่อนที่อัญชิสาจะกอดบุตรชายเอาไว้ด้วยความรัก ยังไม่ได้บอกเรื่องน้องให้อีกฝ่ายทราบ คิดว่าจะค่อยพูดทีหลังเมื่อตัวเองพร้อมกว่านี้

            “รักแม่นะครับ” ทุกคืนมักจะบอกรักกันเป็นปกติอยู่แล้ว เธอเองก็ยกยิ้มแล้วบอกลูกกลับเช่นเดียวกัน

            “แม่ก็รักรวิครับ”

            คืนนั้นเธอนอนหลับสนิทไม่ฝันถึงสิ่งใด ทำให้ตื่นเช้ามาค่อนข้างสดชื่นกว่าทุกครั้ง ถึงเวลาเก็บของให้ลูกชายเพื่อกลับโรงเรียนเพราะอยู่ห้องหล่อนมาสองวันแล้ว พากันจับจูงมือแล้วลากกระเป๋าเข้ามาในโรงเรียนขนาดใหญ่

            “กลับโรงเรียนแล้วก็ตั้งใจเรียนด้วยนะลูก” เธอหยุดยืนก่อนถึงจุดตรวจนักเรียนที่มีคุณครูมายืนคอยรับและเช็คของก่อนเข้าห้อง

            “ครับแม่ ผมจะตั้งใจเรียนแล้วเอาที่หนึ่งมาฝากแม่” ยิ้มกว้างขณะที่บอกด้วยความมุ่งมั่น มีพ่อเป็นตัวอย่างแล้วก็มีแม่คอยให้กำลังใจ เชื่อว่าตัวเองต้องทำได้อย่างแน่นอน แต่คนฟังกลับไม่อยากให้ลูกเครียดกับอันดับจนเกินไป

            “ไม่ต้องที่หนึ่งหรอก แค่ไม่เกเรก็พอแล้ว”

            “ครับ ไปแล้วนะครับ สวัสดีครับ” ยกมือไหว้แม่แล้วรีบเดินเข้าไปให้ครูตรวจเช็ค ไม่ลืมหันมาโบกมือลาแม่อีกครั้ง ค่อยเดินเข้าไปในอาคารส่วนเธอมองลูกไปจนลับสายตาถึงได้เดินออกจากโรงเรียน โดยไม่รู้ว่ามีคนตาม