๑๕ ปลดหินในใจ (๔)

กลับมาถึงบ้านคิดว่าทุกคนจะหลับกันหมดแล้ว เขากลับพบว่าไฟด้านล่างยังเปิดสว่าง เดินเข้ามาในบ้านก็พบน้องสาวที่ยังคงนั่งรออยู่โซฟา ถึงกับชะงักฝีเท้าไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะยังรอตัวเอง เขายิ้มให้หล่อนแล้วเดินเข้าไปนั่งลงข้างกัน

            “พี่หนึ่งทานข้าวหรือยังคะ” หทัยวารินมองคนอายุมากกว่าแล้วขยับเข้าไปใกล้ กอดแขนพี่คนโตเอาไว้แต่กลับต้องขยับหนีเพราะได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากอีกฝ่าย ทำหน้าย่นพลางถอนหายใจไม่ชอบใจที่พี่ไปดื่มจนเมา

            แล้วดูท่าจะดื่มเยอะเสียด้วย...แบบนี้คงไม่อยากกินข้าวหรอก

            “ดึกแล้วทำไมคนเล็กยังไม่นอนอีกคะ” เห็นอาการของน้องสาวก็ทราบทันทีว่าไม่ชอบกลิ่นที่ติดตามตัวเขา จึงได้ถอยห่างเล็กน้อยแต่แววตาก็ยังมองเธอด้วยความเอ็นดูเหมือนเดิม เป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ได้เห็นแต่ด้านดีของพี่ชาย

            “รับลมค่ะ...แล้วก็จะคุยเรื่องร้านกับพี่หนึ่งด้วย” ได้ยินอย่างนั้นรอยยิ้มก็ค่อยเลือนหาย น้องสาวเพิ่งกลับมาอยู่บ้านได้ไม่กี่ปีก็จะออกไปอยู่ที่อื่น เขาไม่เห็นด้วยแต่เหมือนหล่อนจะมีคนคอยเข้าข้างคือบิดา จึงต้องตามใจไปก่อน

            “น่าจะใช้เวลาพักใหญ่ค่ะ กว่าจะเสร็จได้เปิดก็ปีหน้านู้นแหละ รอหน่อยนะคะ” ลูบศีรษะมนแล้วเธอก็จำต้องพยักหน้า ทำอย่างอื่นไม่ได้เพราะคนที่ดูแลเรื่องเงินคือธนนท์ปภพ กลัวว่ายิ่งพูดบ่อยจะทำให้อีกฝ่ายยกเลิกไม่ยอมสร้างร้านให้ตน

            ไม่รู้ทำไมการจะอยู่กับคนรักถึงได้ยากนัก...

            “ค่ะ” พยักหน้าด้วยแววตาหงอย เขาเห็นอย่างนั้นก็เริ่มสงสารเธอ เข้าใจหัวอกว่าห่างคนรักรู้สึกอย่างไร แต่ตนก็ยังไม่พร้อมจะให้น้องไปอยู่กับคีตภัทร จึงต้องการยืดเวลาออกไปอีกสักหน่อย

            “พี่ขอตัวไปนอนก่อนนะ” ลุกยืนเต็มความสูงแล้วลูบศีรษะมน เธอสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างของพี่ชายจึงไม่คิดรั้งเอาไว้ พยักหน้าแต่โดยดีพร้อมเอ่ยบอกคนอายุมากกว่า

            “ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”

            เขาพยักหน้ายิ้มอ่อนให้เธอ เดินขึ้นบนห้องอย่างเหนื่อยล้าเพื่อรอเวลา เพียงแค่วินธาสร่างเมาแล้วสามารถบอกเล่าความจริงให้เขาทราบได้ ทุกอย่างก็จะกระจ่างทำให้สามารถคลายปมที่ตนเป็นคนผูก

            หวังว่ามันจะเป็นเช่นนั้น...

           

            เช้าวันต่อมาแทนที่จะไปยังบริษัทแต่กลับเลือกขับรถมาที่โกดังซึ่งเอาไว้ใช้ทำเรื่องที่มือต้องเปื้อนเลือด บางครั้งก็ลงมือเองแต่บางครั้งก็ให้คนอื่นจัดการ ความจริงก็ไม่ค่อยอยากมาที่นี่เท่าไหร่เพราะส่วนใหญ่ต้องเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย แต่กับวินธาเป็นข้อยกเว้น เขาพร้อมทำทุกอย่างเพื่อง้างปากอีกฝ่ายให้ได้คำตอบที่ตัวเองอยากรู้

            “สร่างแล้วใช่ไหม” เข้ามาข้างในก็พบคนเมาถูกจับมัดนั่งบนเก้าอี้ จึงหันไปถามลูกน้อยที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านใน

            “ครับคุณหนึ่ง” พยักหน้ารับทำให้เขามองไปยังถังน้ำที่วางไว้ข้างกายวินธา ทั้งยังลำตัวที่เปียกปอนซึ่งเขาเพิ่งสังเกตเห็น มาพร้อมเสียงโวยวายของอีกฝ่ายที่ดังลั่นโกดังจนแสบหู ต้องถอนหายใจเหนื่อยหน่ายพลางส่ายหน้าระอา

            แต่ถึงจะเหนื่อยใจแค่ไหนก็ต้องเค้นความจริงออกมาให้ได้มากที่สุด เขาอยากรู้เหมือนกันว่าเรื่องเมื่อสิบเอ็ดปีก่อนเป็นมาอย่างไรกันแน่

            “ปล่อยกูสิวะ จับกูมาทำไม ปล่อย บอกให้ปล่อยไง!” เพียงแค่เห็นหน้าธนนท์ปภพก็ทำให้คนถูกจับโวยวายเสียงดังกว่าเดิม แต่เขาไม่ได้สนใจเลือกจะถามในสิ่งที่ตัวเองสงสัยมาทั้งคืนจนนอนแทบไม่หลับ มือหนาล้วงเข้ากระเป๋าแล้วจ้องอีกฝ่ายนิ่ง

            “เรื่องที่บอกว่าหลอกอัญหมายความว่ายังไง” ตรงประเด็นจนคนฟังถึงกับต้องหลบตา หัวใจเขาเต้นรัวระหว่างรอคำตอบ

            “เสือก” แต่กลับถูกอีกฝ่ายโต้กลับรวดเร็ว ไม่ยอมบอกความจริงที่ตนสงสัย ทำให้ชายหนุ่มเลือกจะหันไปมองคนของตัวเองแล้วสั่งเสียงเฉียบ เขาไม่มีอารมณ์มาพูดจาหว่านล้อม ทำได้เพียงอย่างเดียวคือขั้นเด็ดขาด

            “จัดการได้เลย” คราวนี้เป็นฝ่ายวินธาที่ตกใจเมื่อชายร่างใหญ่สองคนเดินเข้ามาแกะเชือกแล้วจับมือของตนไว้แน่น

            “เฮ้ยๆๆ จะทำอะไรวะ” ตื่นตระหนกแล้วถูกความกลัวโอบล้อมเอาไว้ รู้ได้ในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น อาจปากพล่อยพูดบางสิ่งในตอนที่ตัวเองเมา แต่ไม่คิดว่าจะเอ่ยถึงผู้หญิงที่เคยเป็นบ่อเงินบ่อทองแล้วไม่รู้ว่าตอนนี้หายไปไหน

            หายกันไปหมดทั้งบ้าน...

            “ไม่อยากพูดไม่ใช่เหรอ จะได้ให้คนตัดลิ้นจะได้ไม่ต้องพูด แล้วค่อยตัดแขนจะได้ไม่ต้องเขียน ควักตาปิดกั้นการมองเห็นแล้วสุดท้ายก็ตัดขาจะได้ไม่ต้องเดินไปไหน...เอายังไง” เชื่อว่าคนอย่างธนนท์ปภพคงไม่พูดเปล่าแต่เลือกจะทำจริง ลอบกลืนน้ำลายหนืดลงคออย่างยากลำบาก คิดตามคำพูดนั้นก็กลัวจนตัวสั่นไปหมด

            ยิ่งเห็นมีดที่ถูกหยิบออกจากกระเป๋าเก็บของก็ลมแทบจับ พยายามดิ้นให้หลุดพ้นจากการจับกุมแต่ก็ทำได้ยากเหลือเกิน

            “บอกหรือเงียบ” ถามย้ำอีกครั้งเพื่อให้ตัดสินใจ

            “บอก กูบอกแล้ว...ไอ้เหี้ยเอ้ย!” รู้ดีว่าตัวเองไม่มีทางเลือกนอกจากบอกความจริงทุกอย่าง

            จึงไล่เรียงเหตุการณ์วันนั้นให้คนที่เข้าใจผิดได้ฟัง เริ่มจากการที่ถูกอรสินีหว่านล้อมพร้อมเงินจำนวนหนึ่ง จึงได้ทำการหักหาญน้ำใจของหญิงอีกคนแต่เสียดายที่ทำไม่สำเร็จ แต่เพราะความโลภจึงได้โกหกหล่อนแล้วได้เงินมาเป็นกอบเป็นกำ ก่อนนำไปละลายที่บ่อนจนกลายเป็นคนหมดตัวอีกครั้ง

            ยังเสียดายมาจนถึงทุกวันนี้ที่ตัวเองไม่ได้ตัวหล่อน...สวยปานนางฟ้าขนาดนั้น

            ถ้าได้สักครั้งคงจะขึ้นสวรรค์...

            ไม่น่าปล่อยให้รอดเลย ตอนนั้นก็คิดถึงเพียงเงินอย่างเดียว จึงให้หล่อนไปหลอกเอาเงินของธนนท์ปภพมา นับรวมเครื่องเพชรก็มูลค่าหลายล้าน เสียดายที่ถูกจับไปปล่อยเกาะกว่าจะหาทางกลับมาได้อัญชิสาก็หายไปแล้ว

            “น้องของอีนั่น...อีอรบอกให้กูไปข่มขืนพี่สาวมัน แต่วันนั้นกูดื่มจนเมาเลยไม่ได้ทำอะไร แค่ขู่ไปนิดหน่อยมันก็เชื่อแล้วว่าได้กับกู โง่ฉิบหาย...” พูดแล้วก็ใส่อารมณ์ขณะที่คนฟังทำได้เพียงกำหมัดแน่น แสยะยิ้มสมเพชไม่รู้ว่านึกสมเพชตัวเองหรือคนตรงหน้ากันแน่

            “มึงหลอกว่านอนกับอัญเพื่อให้อัญทำตามคำสั่งของมึงใช่ไหม” ถามย้ำอีกรอบเพื่อความแน่ใจ ว่าตัวเองเข้าใจไม่ผิด

            เขาเคยนึกสงสัยเพราะมีเพศสัมพันธ์กับหล่อนครั้งแรกโดยเข้าใจว่าเธอเจนจัด แต่หญิงสาวค่อนข้างเงอะงะแล้วช่องทางก็คับแน่น คิดว่าเป็นแค่การแสดงของเธอแต่ตอนนี้รู้ว่ามันคือความจริง

เพราะหล่อนไม่เคยมาก่อน...และเขาเป็นคนแรก

            ยืนแทบไม่ไหวเมื่อรู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง เรื่องเลวร้ายที่ทำกับอัญชิสาไหลเข้ามาในหัว ในความคิดของเธอเขาคงเลวร้ายกว่าวินธาเสียอีก มือหนากำด้ามมีดเอาไว้แน่นแล้วจ้องอีกฝ่ายอย่างเคียดแค้น รวมถึงอรสินีที่เริ่มทุกอย่าง

            “เข้าใจอะไรง่ายดีนี่หว่า ทั้งเงินทั้งเครื่องเพชรของมึงน่ะ กูเป็นคนบอกมันเอง อีนั่นก็ร้องไห้น่ารำคาญฉิบหาย เสียดายน่าจะเอามันสักยก...”

พูดความจริงแล้วก็เผลอลืมตัวบอกความคิดตัวเอง ธนนท์ปภพแสยะยิ้มแล้วหันไปสั่งคนของตัวเอง

            “จัดการได้เลย อย่าเอาให้ถึงตายล่ะ...แค่หยอดน้ำเข้าต้มแล้วไปทิ้งไว้บนเกาะสักแห่งก็พอ” สั่งเสียงเรียบแววตาเฉยชาเหมือนซาตานที่พร้อมปลิดชีพอีกฝ่ายโดยไม่สนใจเรื่องถูกผิด

            “ครับคุณหนึ่ง” รับคำเสียงหนักแน่น

            “เฮ้ย จะทำอะไรกูวะ อั้ก อ้าก!!” ไม่พูดพร่ำทำเพลงจัดการชกใบหน้าของวินธาจนล้มคว่ำ จากนั้นก็เกิดการต่อสู้โดยที่ผู้ถูกกระทำไม่อาจลุกขึ้นปกป้องตัวเองได้เลย ทำเพียงนอนนิ่งยกมือป้องหน้าตัวเองอย่างเดียว ร้องครวญครางเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด

            “คุณเจตน์ ไปหาข้อมูลมาว่าสิบเอ็ดปีก่อน...อัญชิสาคบกับใครจริงจังหรือเปล่า ผมต้องการเร็วที่สุด” มาถึงบริษัทในเวลารวดเร็ว สั่งงานคนสนิทที่เก่งในการสืบประวัติเพราะอยากรู้เรื่องในอดีตที่เขาอาจพลาดไป

            ตอนนี้รู้แล้วว่าคนผิดไม่ใช่หล่อน...แต่เป็นเขาที่ตัดสินเธอโดยไม่ถามหญิงสาวเสียก่อน

            หล่อนคงจะทุกข์ใจเป็นอย่างมากที่เผชิญเรื่องเลวร้ายคนเดียว แล้วเขาก็เป็นคนที่เข้าไปซ้ำเติมทำให้แผลนั้นเหวอะหวะมากกว่าเดิมเสียอีก

            “ครับ” รับคำเสียงหนักแน่น กำลังจะเดินไปโต๊ะของตัวเองกลับถูกเรียกเอาไว้

            “เดี๋ยว...หาให้ด้วยว่าตอนนี้อัญอยู่ไหน” จากตอนแรกที่ไม่คิดค้นหาเพราะอย่างไรเราก็จบกันแล้ว

            ทว่าเมื่อความจริงเปิดเผยเขากลับเลือกจะตามหาเธอเพื่อเริ่มต้นใหม่เรื่องของเขา รับรู้แล้วว่าสิ่งที่ติดค้างในใจทำให้ไม่กล้าก้าวเดินไปข้างหน้าคืออะไร

            ต่อจากนี้จะไม่ยอมให้อดีตมาขัดขวางอนาคตอีก

            “ครับคุณหนึ่ง”

            งานแต่งของเขาคงต้องถูกยกเลิก ถึงเวลาทวงคืนความรักที่เสียไปสิบเอ็ดปีให้กลับมาสู่อ้อมอกสักที