๑๔ นกต้องโบยบิน (๓)

“มึงมีลูกชายหรือไง ขนาดเมียยังไม่มี...กำลังจะมีนี่หว่า” เพิ่งนึกได้ว่าธนนท์ปภพประกาศแต่งงาน จึงได้เปลี่ยนคำพูดอย่างรวดเร็ว แต่คนที่กำลังจะเข้าพิธีวิวาห์กลับหน้านิ่วคิ้วขมวด เขาคิดไม่ตกกับความรู้สึกของตัวเอง

            นานแค่ไหนแล้วที่ไม่เคยพูดเรื่องความรักกับใคร แต่ตอนนี้ไม่อาจเก็บไว้คนเดียวได้อีกต่อไป จึงเลือกจะถามเพื่อนที่น่าจะสันทัดเรื่องนี้มากกว่าตน

            “กูถามหน่อยสิ ถ้าผู้หญิงคนหนึ่งเคยทำร้ายมึงในอดีต นอกใจ หลอกเอาเงิน ผลักสถานะชู้ให้มึง...เป็นมึงจะยอมยกโทษให้หรือเปล่า” คนฟังขมวดคิ้วมุ่นแล้วคิดตามคำพูดนั้น ก่อนตอบในทันทีตามความรู้สึกและอารมณ์ร่วมอันแสนรุนแรง

            “ไม่สิ ทำขนาดนั้นต้องตายกันไปข้าง ซึ่งคนที่ตายไม่ใช่กูแน่” เขาแสยะยิ้มร้ายทำให้คนมองยิ่งหนักใจมากกว่าเดิม

            เขาเลือกจะเดินออกมา คิดทบทวนแล้วว่าวิธีนี้ดีกับทุกฝ่าย เพราะเขาไม่มีทางลืมเรื่องในอดีต และไม่อาจยกโทษให้อัญชิสาได้ ถ้ากลับไปก็มีแต่จะทะเลาะกัน ไม่ส่งผลดีต่อบุตรชายอย่างรวิกานต์เป็นแน่

            ที่สำคัญเขาไม่รู้ว่าจะเชื่อใจเธอได้มากน้อยแค่ไหน...

            “เครียดมากเหรอวะ” เห็นหน้าเพื่อนจึงได้ถามด้วยความเป็นห่วง

            “ไม่รู้ สมองกับหัวใจเหมือนจะสวนทาง แต่กูเคยเลือกหัวใจแล้วมันเจ็บคราวนี้เลยต้องเลือกสมอง มึงว่าไง...กูทำถูกไหม” เขาเคยเจ็บมาแล้วและมันสาหัสเป็นอย่างมากจนไม่อยากกลับไปเจ็บแบบนั้นอีก จึงพยายามหาทางให้ตัวเองไม่ต้องพานพบกับความทุกข์อย่างในอดีต

            หล่อนไม่น่ากลับเข้ามาในชีวิจของเขาเลย

            “ไม่รู้ว่ะ กูไม่ได้อยู่ในตำแหน่งที่จะตัดสินใจอะไรได้ ขนาดของกูยังเกือบไม่รอดเลย” เรื่องความรักค่อนข้างเข้าใจยากพอสมควร จะให้คำปรึกษาเพื่อนทั้งที่ในอดีตตัวเองก็ไม่ได้เก่งเรื่องนี้ก็ดูเหนือความสามารถเกินไป

            ไม่มีคำตอบจากธนนท์ปภพนอกจากความเงียบเพียงอย่างเดียว หนุ่มชาวไร่เห็นอย่างนั้นก็ขยับเข้ามาใกล้ ถามตามประสาคนอยากรู้เรื่องเพื่อน เพราะเริ่มมั่นใจแล้วว่าการแต่งงานของคนข้างกายไม่ได้เกิดจากความรัก

            “ตกลงกับคนนี้ไม่ได้รักเหรอ”

            “ไม่ได้รัก” ตอบตามความจริงไม่ปิดบัง เล่นเอาไตรเตชินไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไร จึงทำได้เพียงส่งเสียงครางรับทราบ จนคนที่กำลังพ่นควันต้องหันมามองแล้วถามเสียงหงุดหงิด

            “เออ...อ่า...อ้อ...”

            “ครางเหี้ยอะไร”

            “ไม่มีอะไรจะพูดนี่หว่า มึงก็เหี้ยมเหมือนกันนะ จะแต่งงานแล้วยังมานั่งเครียดเรื่องความรักอีก” ยอมรับโดยดุษณีไม่มีสิ่งใดจะปฏิเสธ เขาสับสนกับการตัดสินใจครั้งนี้เป็นอย่างมาก แต่เมื่อเลือกแล้วก็ไม่คิดที่จะกลับไปแก้ไขอีก

            เขาไม่อยากเดินถอยหลังแล้วพบว่าตัวเองจะตกเหวอีกแล้ว...

            แต่การจะมูฟออนไปข้างหน้าทั้งที่ยังมีความรู้สึกติดค้างในใจมันก็ยากเหลือเกิน

            “เหนื่อยว่ะ” บ่นพึมพำแล้วบดขยี้บุหรี่จนไฟดับ เอามือล้วงกระเป๋าแล้วถอนหายใจก่อนเหม่มองฟ้ากว้างที่เป็นสีดำทึบ ไร้แสงจากดวงดาวกระทั่งแสงนวลของพระจันทร์ยังส่องไม่ทั่วฟ้า เหมือนกับใจของเขาที่มืดครึ้มไม่รู้ว่าวันไหนจะกลับมาสว่างได้อีกครั้ง

            “กูไปก่อน เมียเรียกแล้ว” อยากให้คำปรึกษาแต่ภรรยาก็ส่งข้อความมาตามเพราะอยากกลับบ้านไปหาลูกสาว เขาจึงเลือกจะปลีกตัวออกมา แต่ก็ไม่วายตบบ่าเป็นการให้กำลังใจเพื่อนสนิท

            “อือ ไว้เจอกัน”

            เขาโบกมือลากับไตรเตชินก่อนยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นหลายนาทีเพื่อไล่กลิ่นบุหรี่ออกจากกาย ค่อยตัดสินใจกลับเข้ามาในงานเหมือนเดิม ทักทายผู้คนที่เข้ามาคุยด้วยตามมารยาท แล้วพาน้องสาวกลับบ้านในเวลาต่อมา

            ไม่รู้ว่าป่านนี้หล่อนจะเป็นอย่างไรบ้าง...

            ทั้งที่บอกตัวเองไม่ให้คิดถึง แต่ก็อดไม่ได้จะนึกถึงตลอด...

            “คุณหนึ่ง ทำไมมาดึกนักล่ะคะ” จนเขาไม่อาจต้านทานความคิดถึงไหว ตกเย็นของวันต่อมาแทนที่จะกลับบ้านของตัวเอง ก็เลือกจะไปยังเส้นทางที่ให้หญิงสาวพักอาศัย บ้านหลังใหญ่ที่ปล่อยให้เงียบตอนนี้กลับเต็มไปด้วยร่องรอยของหล่อน

            สวนหลังบ้านที่เคยมีเพียงหญ้าขึ้นก็แปรเปลี่ยนเป็นส่วนพืชผัก สองแม่ลูกช่วยกันปลูกแล้วเธอเป็นคนดูแลจนตอนนี้มันเติบใหญ่

            เดินเข้ามาในบ้านก็พบถึงความอบอุ่นไม่ว่าจะม่านที่เธอเป็นคนปัก ผ้าถักปูโต๊ะรับแขก ปลอกหมอนที่เธอเป็นคนถักลายดอกไม้เช่นเดียวกัน เขาปรายตามองก่อนเมินสิ่งที่ชวนอบอุ่นเพื่อไม่ให้ตัวเองไขว้เขว

            “ง่วง ขับรถกลับบ้านไม่ไหว” ร่างบางออกจากหัวครัวทันทีเมื่อได้ยินเสียงรถยนต์ พบดวงหน้าหล่ออันคุ้นเคยก่อนเหลือบมองนาฬิกา พบว่าเป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้ว ค่อนข้างดึกพอสมควรจนไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมาด้วยซ้ำ

            เขาเคยบอกจะไม่มาที่นี่อีก...

            แล้วทำไมวันนี้ถึงเปลี่ยนคำพูด

            “กินอะไรมาหรือยังคะ” ถามเหมือนทุกครั้งแล้วเขาก็เลือกจะมองหน้าเธอ ไม่ได้ตอบในทันที

            “ยัง” ไม่รู้อะไรดลใจให้ตอบแบบนั้น แต่เขารู้ดีว่าตอนนี้ตนต้องการใช้เวลากับเธอให้มากกว่าเดิม หักห้ามใจตัวเองมากเท่าไหร่ สุดท้ายหัวใจก็ทรยศคอยแต่จะโบยบินกลับไปหาคนที่ทำตัวเองเสียใจเหมือนเดิม

            “เดี๋ยวฉันตั้งโต๊ะให้ค่ะ”

            เธอเลือกจะนำอาหารออกมาอุ่นแล้วตั้งขึ้นโต๊ะให้ชายหนุ่ม ทำอาหารไว้คอยท่าอีกฝ่ายเป็นประจำจนเคยชินไปแล้ว ค่อยทยอยนำอาหารมาเสิร์ฟโดยที่ร่างสูงก็นั่งคอยมองทุกการกระทำของหล่อนด้วยความเจ็บปวด

            ถ้าหล่อนไม่เคยทรยศจนความไว้ใจทั้งหมดของเขาถูกทำลาย เราอาจจะมีวันคืนที่ดีกว่านี้ก็เป็นได้ เขาคงไม่ต้องมานั่งคิดมากอยู่แบบนี้หรอก

            “ฮัลโหล...พรุ่งนี้เหรอ อือ...ว่างพอดี” ระหว่างรับประทานอาหารเธอก็เลี่ยงมานั่งที่ห้องรับแขก ถักนิตติ้งไปพลางโดยไม่เอ่ยอะไร แต่ก็ยังได้ยินเสียงพูดคุยของร่างสูงโดยไม่ต้องคาดเดาก็ทราบในทันทีเพราะน้ำเสียงของเขาค่อนข้างอ่อนโยนกว่าปกติ

            “นัดเจอกันที่สนามกอล์ฟก็ได้ มีกิจกรรมทำด้วยกันน่าจะไม่เบื่อ ชวนเพื่อนมาเล่นด้วยสิยิ่งหลายคนก็ยิ่งสนุก” คนฟังกลืนก้อนสะอื้นลงคอเมื่อได้ยินทุกอย่างกับหูตัวเอง การแต่งงานของเขาคงไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ชายหนุ่มจริงจังกว่าที่เธอคิดเอาไว้เสียอีก

            “ครับ เจอกันพรุ่งนี้”

            วางสายจากพิรมลก่อนที่เขาจะเหลือบมองร่างบาง เห็นว่าหล่อนกำลังตั้งสมาธิอยู่กับงานถักของตัวเอง ปล่อยให้บรรยากาศระหว่างเราสองคนเต็มไปด้วยความเงียบ เขาเกลียดความรู้สึกตอนนี้ที่ทำให้อึดอัดกับความสัมพันธ์ของเรา