๑๖ กว่าจะรู้ว่ารักแค่ไหน (๒)

ก่อนแวะเข้าร้านขายของแล้วเห็นประตูด้านหลังเปิดออกซึ่งเชื่อมกับร้านอาหารที่เธอทำงาน จึงใช้ช่องทางนั้นโดยไม่ได้เดินออกมาข้างนอกอีก มาถึงร้านอาหารส้มตำซึ่งเป็นที่ทำงานใหม่ของตนก็วางของลงบนโต๊ะด้านหลัง สวมผ้ากันเปื้อนเตรียมทำงานทันที

            ร้านป้าไก่อยู่ด้านหลังหอพัก เคยเป็นบ้านของท่านแต่ปรับเปลี่ยนด้านหน้ากลายเป็นร้านอาหาร ขายส้มตำไก่ย่างและอาหารอีสาน ทำคนเดียวหมดทุกอย่างเพิ่งจ้างคนล้างจานใหม่ แล้วก็ได้อัญชิสามาช่วยงานครัวทั้งยังรับออเดอร์และเสิร์ฟอาหาร ช่วยท่านได้มากทีเดียว

            “เดี๋ยวอัญช่วยจ้ะป้า” ตรงเข้าไปถือจานอาหารเตรียมนำไปเสิร์ฟ ลูกค้าเยอะแต่เช้าเพราะเป็นวันหยุด

            “ฝากด้วยนะลูก วันนี้คนเยอะคงต้องเดินบ่อยหน่อย” เห็นอย่างนั้นก็รีบบอกหลานสาว เธอพยักหน้ารับด้วยความเข้าใจ

            “ค่ะ”

            เดินไปรับเสิร์ฟอาหารแล้วรับออเดอร์โต๊ะข้างเคียง เพิ่งท้องไม่กี่สัปดาห์ทำให้หน้าท้องยังแบนราบ มองไม่ออกด้วยซ้ำว่าหล่อนกำลังตั้งครรภ์ อาการแพ้ท้องดีขึ้นตามลำดับไม่ค่อยมากเท่าไหร่ จะมีบ้างก็พยายามพพกยาดมเข้าช่วย ส่วนมากจะเป็นอาหารง่วงนอนหรือวิงเวียนศีรษะ เรื่องอาหารก็หลีกเลี่ยงเนื้อสัตว์อย่างหมูหรือไก่ดิบ ถ้าทำจนสุกก็สามารถกินได้เพียงแต่บางครั้งก็ผะอืดผะอม

            หล่อนจึงเลือกจะกินเพียงข้าวต้มกับไข่เจียวหรือไข่ต้มเท่านั้น เป็นการหลีกเลี่ยงอาการแพ้ท้องได้ดีที่สุด เสริทพวกผักและผลไม้บ้างในบางวัน

            “รับอะไรดีคะ” เข้าไปถามลูกค้าที่มาเป็นกลุ่มใหญ่ รีบเขียนออเดอร์ลงสมุดแล้วนำไปให้ป้าไก่ที่ยืนทำอาหารอยู่หน้าครกขนาดใหญ่ เธอทวนรายการแล้วไปพลิกไก่พร้อมออกมาสับแล้วนำไปเสิร์ฟ ทำแข่งกับเวลาแล้วไม่มีพลาดเลยสักครั้ง

            “สั่งส้มตำหน่อยค่ะ”

            “ได้ค่ะ!” รีบหยิบสมุดเล็กแล้วเดินไปรับเมนู

            ใบหน้ายิ้มแย้มของหล่อนทำให้ลูกค้าที่อารมณ์ค่อยเย็นลง ไม่เคยถูกเหวี่ยงใส่สักครั้งและค่อนข้างมีทักษะในการพูดคุยพอสมควร ป้าไก่รู้สึกดีใจที่ได้หล่อนมาช่วยงาน

            ทำงานทั้งกว่าจะได้นั่งพักก็บ่ายแก่แล้ว อาหารหมดเกลี้ยงพร้อมกับโต๊ะที่เก็บเรียบร้อยแล้วแขวนป้ายปิดร้าน เธอชอบทำงานนี้เพราะนอกจากจะได้เงินรายวันยังเลิกงานเร็วอีกต่างหาก ไม่ถึงสี่โมงเย็นก็ได้เลิกงานจึงมีเวลาทำงานอดิเรกอย่างอื่น

            “เป็นไงบ้างอัญ เหนื่อยไหมวันนี้” เดินนั่งลงที่แคร่หน้าบ้านซึ่งติดกับร้าน ดื่มน้ำหวานชื่นใจรู้สึกหายเหนื่อยทันที

            “เหนื่อยค่ะแต่มีความสุข” เธอตอบตามความจริง ป้าไก่เห็นอย่างนั้นก็ยิ้มให้คนอายุน้อยกว่า แล้วยื่นเงินตามค่าแรงไปให้

            “เงินวันนี้นะลูก ขอบใจมากนะที่มาช่วยป้าขายของ ป้าทำคนเดียวไม่ไหวแน่” เพิ่มเงินให้เธอเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายเหนื่อยแค่ไหน จากปกติจะได้สี่ร้อยบาทก็เพิ่มเป็นห้าร้อย แทบจะกลายเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วเพราะอย่างไรตนก็ไม่ได้ขัดสน เปิดร้านพอให้คลายเหงาเพราะลูกไปทำงานต่างประเทศก็ส่งเงินมาให้ใช้ตลอด

            “เจอกันพรุ่งนี้นะคะ” เธอลุกจากแคร่เตรียมจะกลับห้องไปพักผ่อน

            “อ่ะ หนูขอมาสายหน่อยนะคะ พอดีจะไป...ทำธุระน่ะค่ะ” เกือบลืมเรื่องที่ต้องไปตรวจครรภ์ในแต่ละเดือนตามนัดหมอ จึงรีบหันมาบอกโดยไม่ได้ขยายความ เธอยังไม่ยอมบอกความจริงว่าตัวเองตั้งครรภ์ กลัวจะถูกเลิกจ้าง

            “ได้สิ ว่างตอนไหนก็มา แต่ถ้าจะไม่มาโทรบอกป้าหน่อยนะเผื่อหาคนอื่นมาช่วย”

            “ค่ะ”

            พยักหน้าทันทีแล้วยกมือไหว้ท่านเป็นการขอบคุณ ค่อยกลับไปพักผ่อนแล้วเลือกจะถักชุดขนาดเล็กเพื่อขายออนไลน์ มักจะมีกลุ่มแฟนคลับที่ซื้อตุ๊กตาศิลปินมาชื่นชม เธอเห็นช่องทางในการทำเงินด้วยการถักเสื้อผ้าชิ้นเล็กสำหรับตุ๊กตา ขายดีพอสมควรจนมีคนมาต่อคิวสั่งซื้อพร้อมโอนเงินเรียบร้อยแล้ว

            เก็บเล็กผสมน้อยต่อไป ยังต้องเลี้ยงอีกชีวิตที่กำลังจะเกิดมา...

            ขณะเดียวกันคนที่เพิ่งทราบความจริงหมดทุกอย่างก็กำลังฟังรายงานเรื่องของหล่อนจากคนสนิท เขารู้ว่าถึงเธอจะไปจากบ้านหลังใหญ่แต่ไม่มีทางทิ้งลูกชายอย่างแน่นอน ถึงวันที่เด็กน้อยต้องกลับบ้านจึงให้คนไปเฝ้า แล้วพบว่าอัญชิสาไปรับลูกจริงอย่างที่คิดเอาไว้

            “คุณอัญไปรับคุณรวิที่โรงเรียนครับ” ฟังรายงานพร้อมขมวดคิ้วแต่ก็ไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่ เพียงแค่ตั้งข้อสังเกตจากคำบอกเล่าของบุตรชาย

            “ไหนรวิบอกว่าจะอยู่ซ้อมกีฬา ไม่เห็นบอกว่าแม่ไปหา”

            “ชื่อที่เซ็นรับเป็นชื่อของคุณอัญครับ” เอกสารชัดเจนบ่งบอกว่าคนที่ไปรับลูกคือหล่อน หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความตื่นเต้นแม้ใบหน้าจะยังนิ่งเฉยก็ตาม ตอนนี้รู้แล้วว่าหล่อนไม่ได้ไปไหนไกล ใช้เวลาไม่นานคงจะทราบว่าหญิงสาวอยู่ที่ใด

            “ตามไปดูหรือเปล่าว่าอัญอยู่ที่ไหน” ถามเสียงเรียบแต่คนที่ทำงานพลาดนึกกังวล สุดท้ายก็ต้องตอบตามความจริง

            “ตามแล้วเขาแต่ว่าขลาดกัน เหมือนว่าคุณอัญจะค่อนข้างระวังตัวแต่ผมสั่งให้คนค้นหาแถวโรงเรียนคุณรวิแล้ว คิดว่าอีกไม่นานน่าจะพบครับ” เขาพยักหน้าเข้าใจไม่ได้กดดันแต่อย่างใด เพราะทราบดีว่าอีกฝ่ายคงทำสุดความสามารถแล้ว

            “ได้เรื่องยังไงก็บอกผมด้วย”

            “ครับ”

            คาดหวังว่าจะได้รับข่าวดีในเร็ววัน เพราะเขารู้ว่าตัวเองจะต้องได้เจอหล่อนอย่างแน่นอน...

           

            แม้จะเคยผ่านการตั้งครรภ์มาแล้วแต่ก็ยังไม่ชินกับการตื่นมาพร้อมอาการพะอืดพะอมต้องวิ่งไปอาเจียนในห้องน้ำ แค่เริ่มต้นวันก็รู้สึกไม่สบายตัวแล้ว เมื่อคืนนอนดึกทั้งยังผวาตื่นกลางดึกเพราะฝันว่าเขามาตามตัวกลับ ถูกขังไว้ในกรงไร้ซึ่งอิสรภาพ ตื่นขึ้นมาเธอจึงเพลียจนแข้งขาอ่อนแรงนั่งลงบนพื้นอาเจียนจนแทบหมดไส้หมดพุง

            “อ้วก” เหนื่อยจนลุกไม่ไหว นั่งอยู่สักพักค่อยลุกไปล้างปากแล้วแปรงฟัน รู้สึกหมดเรี่ยวแรงในการใช้ชีวิตแต่ก็ต้องฝืนไปทำงานเพราะต้องการเงิน เจอหน้าป้าไก่ก็ถูกทักทันที กลัวว่าหญิงสาวจะทำงานไม่ไหวแทบจะให้กลับไปพักแต่เธอก็ยังฝืนทำงานเหมือนเดิม

            แย้มยิ้มให้ลูกค้าแล้วเดินไปรับออเดอร์เหมือนทุกวัน แต่ยิ่งฝืนเท่าไหร่ก็เหมือนว่าแทบจะยืนไม่ไหว ป้าไก่เห็นอย่างนั้นก็หันมาถาม

            “ไหวหรือเปล่าลูก วันนี้หนูหน้าซีดนะ” รีบเข้ามาประคองอย่างรวดเร็ว

            “ไม่เป็นไรค่ะ หนูไหว” เธอยืนยันคำเดิม วันนี้ลูกค้าบางตาไม่ค่อยเยอะเหมือนวันก่อน จึงอยากช่วยสุดความสามารถ