บทที่6 :: ฮีลใจ 1/3

"ทานเยอะ ๆ เลยนะลูก"

"ค่ะ" เอยลงมือทานกับข้าวฝีมือยายอย่างเอร็ดอร่อย

"เอย... จริง ๆความรักก็เป็นเรื่องธรรมดาของโลกใบนี้นะ มีรักก็มีเลิก แต่ก็ใช่ว่าเราจะต้องหมดศรัทธาในความรักไปเลย คนหนึ่งไม่ดี ใช่ว่าคนอื่นจะไม่ดีไปด้วย ความรักดี ๆ ยังมีอยู่อีกเยอะ ยายเชื่อว่าวันหนึ่งเอยจะต้องเจอกับรักแท้แน่นอน"

เอยยกยิ้มมุมปาก แอบมองยายอย่างรู้ทัน "แอบฟังเอยคุยโทรศัพท์ใช่ไหมคะเนี่ย?"

"นิดหน่อยจ้ะ" ยายตอบยิ้ม ๆ แต่เอยแอบเห็นน้ำตาซึมในดวงตาของท่าน

"ค่ะ... แล้วเอยจะหาหลานเขยดี ๆ มาฝากยายให้ได้นะคะ"

"ไม่ต้องรีบหรอก ค่อย ๆ หาไป... แต่ยายอยากได้หลานเขยอย่างใครนะ เพื่อนเอยน่ะ ปอ ปอเช่อะไรนะ?"

"ปอร์เช่ค่ะ" เอยหลุดขำที่อยู่ ๆ ยายก็ชงปอร์เช่ขึ้นมาเสียอย่างนั้น

"ใช่! ปอร์เช่เป็นคนดีมากนะ" ยายพูดพลางยิ้มอย่างมีลับลมคมใน

มันไม่แปลกที่ยายจะชื่นชมปอร์เช่ เพราะเมื่อก่อนปอร์เช่มักจะมาเที่ยวที่นี่บ่อย ๆ ทั้งช่วงปิดเทอมหรือพักร้อน ปอร์เช่กับนะโมมักจะมาเป็นแขกประจำของที่นี่เสมอ จนกระทั่งสามปีหลังที่เธอไปใช้ชีวิตอยู่กับอรรถพล ปอร์เช่ถึงได้ค่อย ๆ ห่างหายไป...

"เอยรู้ค่ะ แต่เราเป็นเพื่อนกันนะยาย"

"อนาคตไม่มีอะไรแน่นอนหรอกเอย โสดแบบนี้ก็อย่าปิดโอกาสตัวเองล่ะ... ยายไม่ได้เชียร์นะ แต่ปอร์เช่เขาติดต่อมาถามไถ่ยายตลอดหลายปีมานี้เลยนะลูก เอยเองก็คงไม่รู้ใช่ไหม?"

เอยส่ายหน้า เรื่องนี้เธอไม่เคยรู้เลยจริง ๆ ... ริมฝีปากบางขบเม้มแน่น ใช่ว่าเธอจะไม่รู้ถึงความรู้สึกที่ปอร์เช่มีให้ แต่เพราะคำว่าเพื่อนมันค้ำคอ และที่ผ่านมาชีวิตเธอก็มีปัญหาถาโถมจนจับพลัดจับผลูกลายมาเป็นเด็กของอรรถพล

เรื่องของเธอกับปอร์เช่จึงไม่เคยพัฒนาไปมากกว่านั้น

"นี่ยายแอบชงเอยกับปอร์สินะคะ" เอยหรี่ตามองยายอย่างเจ้าเล่ห์ อารีย์รีบหลบสายตาที่โดนหลานจับไต๋ได้

"ไม่รู้สิ ยายแค่ไม่อยากให้เอยปิดใจเพราะความเจ็บปวดครั้งนี้... เฮ้อ อิ่มแล้ว ยายไปทำงานก่อนดีกว่า"

"หนีเลยนะคะยาย!" เอยตะโกนตามหลังยิ้ม ๆ ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะค่อย ๆ จางลงเมื่อเธอนั่งนิ่งอยู่เพียงลำพัง

ไม่ใช่ว่าเธอจะปิดใจ... แต่เธอแค่ต้องการเวลาสมานแผลใจให้หายดีเสียก่อน ที่สำคัญคือเธอต้องลบภาพอรรถพลออกไปให้เกลี้ยง ก่อนจะเริ่มรักใครใหม่ได้อีกครั้ง

เอยล้างจานเสร็จก็ออกมาช่วยยายต่อ ระหว่างนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเบอร์จาก 'เดช' คนที่เธอฝากให้จัดการเรื่องขายบ้านและรถ

"เอยขอตัวแป๊บนึงนะคะยาย"

"จ้ะ"

"ค่ะพี่เดช"

[สวัสดีครับคุณเอย คือ... เรื่องรถกับบ้านน่ะครับ มีคนติดต่อมาขอซื้อในราคาที่พี่คิดว่ามันขาดทุนมาก พี่ไม่อยากตัดสินใจขายไปเพราะคุณเอยจะไม่ได้อะไรเลย แต่หลายวันที่ผ่านมาพี่ทำสุดความสามารถแล้ว ไม่มีเจ้าอื่นเสนอราคาที่สูงกว่านี้เลยครับ ราคาที่เขาต่อรองมามันต่ำจนน่าตกใจ]

"มันขาดทุนมากเลยเหรอคะ?"

[ครับ พี่เห็นคุณเอยรีบขาย เลยอยากแนะนำให้เก็บไว้รอราคาดีกว่านี้ไหม หรือคุณเอยยืนยันจะขายเลย?]

เอยนิ่งคิด เธอไม่อยากเก็บสิ่งของที่เป็นตัวแทนของอรรถพลไว้อีกต่อไปแล้ว "พี่เดชพอจะรับซื้อไว้เองไหมคะ เอยอยากให้มันจบไวที่สุด"

[เอ่อ... แต่พี่ไม่อยากคิดไปเองนะคุณเอย ทรัพย์สินของคุณเอยเหมือนถูกกดราคาเอาไว้จากข้างนอก พี่ไม่อยากเสี่ยงรับไว้เองจริง ๆ ครับ]

"พี่หมายความว่าไงคะ? ทำไมถึงคิดว่าเอยโดนกดราคา?"

[เพราะมีแค่ทรัพย์สินที่เป็นชื่อของคุณเอยคนเดียวที่เจอปัญหาแบบนี้ครับ ของลูกค้าคนอื่นราคาตลาดปกติหมด เหมือนคุณเอยไปลูบคมผู้มีอำนาจคนไหนเข้า เขาเลยสกัดไม่ให้คุณเอยขายได้ราคาน่ะครับ]

เอยนิ่งงันไปทันที ความเข้าใจบางอย่างแล่นเข้ามาในหัว... อรรถพล เขารู้แล้วสินะว่าเธอจะขายบ้้านและรถทิ้ง และเขาก็คงส่งคนมาบีบกันแบบนี้

"งั้นก็ขายเลยค่ะ ราคาถูกแค่ไหนก็ขายให้เขาไปเลย"

[คุณเอยแน่ใจนะครับ? มันน่าเสียดายมากเลยนะ]

"เอยแน่ใจค่ะ"

ส่งคืนเจ้าของเดิมไปซะ... ส่วนเงินจะเหลือกลับมาเท่าไรเธอไม่สนใจอยู่แล้ว เธอแค่ต้องการจัดการปัญหานี้ทิ้งไปให้ไวที่สุด

"ขอบคุณที่เป็นธุระให้ค่ะพี่เดช เอยวางสายก่อนนะคะ"

เอยวางสายแล้วหันไปมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง เธอกำลังจะหายดีและกลับมาเป็นเอยที่สดใสเข็มแข็งเหมือนเดิม ดังนั้นก็อย่าไปสนใจว่าเขาคิดจะทำอะไร อรรถพลอาจจะรู้สึกเสียหน้าที่ถูกเธอเขี่ยของที่เขาเคยให้ทิ้ง จึงคิดเล่นงานกันด้วยการกดราคากันแบบนี้

เอาเถอะ... อยากทำอะไรก็ทำไป เพราะระหว่างเรามันจะไม่เกี่ยวข้องกันอีก

เอยสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ "ยิ้มเข้าไว้นะเอย ทุกอย่างจบแล้ว ชีวิตแกต้องดีกว่าเดิมแน่นอน"

ศักดิ์ศรีที่เธอเคยก้มหัวให้เขาเหยียบย่ำ จากนี้ไปเขาจะเหยียบทำลายมันไม่ได้อีก ผู้หญิงที่อยู่ในกระจกคนนี้คือ "เอยคนใหม่" ที่จะไม่ยอมตกเป็นรองให้ใครมองเป็นเพียงของเล่นอีก!

*******************

ฝากกดติดตาม กดใจ กดเข้าชั้น เป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยนะคะ */\*