บทที่7 :: ความคิดถึง 1/1

บทที่7

ความคิดถึง

ทางด้านอรรถพลยังคงใช้ชีวิตตามปกติตามแบบฉบับของเขา หลังจากที่พาจีรนาไปพบบิดา มารดามาแล้ว วันนี้เขาก็มีนัดรวมตัวกับสมาชิกในครอบครัวตามคำสั่งของมารดา

"ถึงแล้วครับนาย" ครามเอ่ยขึ้นเมื่อรถยุโรปคันหรูจอดสนิทลงที่หน้าโรงแรมหรูในเครือ 'สุริยาเดชสกุลกรุ๊ป'

"อืม" อรรถพลกระชับสาบเสื้อสูทให้เข้าที่ ก่อนจะก้าวลงจากรถด้วยท่าทางสง่างามทว่าเปี่ยมไปด้วยอำนาจ ร่างสูงโปร่งที่ยืนหยัดเต็มความสูงและใบหน้าคมคายเรียบนิ่งตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนที่เดินผ่าน รังสีคุกคามบางอย่างที่แผ่ออกมากลับยิ่งเสริมเสน่ห์ให้เขาน่าดึงดูดอย่างน่าทึ่ง

เขาเดินเข้าไปในโรงแรมด้วยฝีเท้าที่มั่นคง ความสูงโปร่งไหล่กว้างหนาเปล่งประกายไปด้วยเสน่ห์อันเหลือล้น ความนิ่งงันคมเข้มดุดันทำให้ในทุกท่วงท่าที่เคร่งขรึมทำให้คนรอบข้างเหลียวมองจนแทบคอเคล็ด อรรถพลชินชากับสายตาชื่นชมเหล่านั้นแล้ว เขาจึงสืบเท้าตรงไปยังลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังห้องอาหารวีไอพีทันที

ภายในห้องอาหาร ทุกคนมาพร้อมหน้ากันแล้ว 'ตฤณกร' น้องชายคนเล็กเห็นพี่ชายคนโตก่อนใครจึงยิ้มรับทันที "เฮียอรรถมาแล้วครับ"

'พฤกษา' เงยหน้าจากจอมือถือพลางยกยิ้มเรียบ ๆ ให้พี่ชาย พฤกษาและตฤณกรเป็นฝาแฝดที่หน้าตาคล้ายกันราวกับแกะ แต่นิสัยใจคอของตฤณกรจะดูอ่อนโยนกว่าใครเพื่อน เพราะได้พิมพ์นิยมจากมารดามามากที่สุด

"ไม่เจอกันนานเลยนะครับเฮีย" พฤกษาเอ่ยทัก

"แกไม่มาหาเฮียเองมากกว่า" อรรถพลเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะประชดเล็กน้อย พฤกษาเพียงแค่ไหวไหล่

"ก็งานยุ่งนี่ครับ ผมต้องไปๆ มาๆ ระหว่างกรุงเทพฯ-เชียงรายนะ" เพราะช่วงนี้ต้องเดินทางไปกลับระหว่างเชียงรายและกรุงเทพฯ เป็นว่าเล่น จึงไม่ค่อยมีเวลาแวะเวียนไปหาพี่ชาย อรรถพลส่ายหน้าก่อนจะเอ่ยถามหาพ่อกับแม่

"แล้วป๊ากับมี้ล่ะ เฮียนึกว่ามาถึงกันหมดแล้วเสียอีก"

"กำลังมาครับ" ตฤณกรเป็นคนตอบ อรรถพลพยักหน้าพลางนั่งลงประจำที่ เขาใช้เวลาช่วงรอถามถึงธุรกิจครอบครัวที่ตฤณกรเป็นคนดูแลในตำแหน่งรองประธานแทนเขาและพฤกษาที่ขยับไปเป็นแค่ผู้ถือหุ้นรายใหญ่และกรรมการบริษัทแทน เนื่องจากต่างคนต่างก็มีอาณาจักรธุรกิจของตัวเองที่ต้องดูแล

"บริษัทเป็นยังไงบ้างตฤณ?" เฮียใหญ่ถามเสียงเรียบ

"ปกติครับ กำไรพุ่งทุกปี เฮีย ๆ ไม่ต้องห่วงว่าจะไม่ได้เงินปันผลหรอก" ตฤณกรตอบอย่างมั่นใจ

"ทำอย่างกับมึงไม่ได้เงินปันผลจากพวกกูงั้นแหละ" อรรถพลยกยิ้มมุมปาก เพราะบริษัทของพวกเขาทั้งสามคนต่างก็มีหุ้นส่วนไขว้กันไปมาเพื่อความมั่นคงของเครือญาติ

"เหอะ! ก็มีผลประโยชน์ร่วมกันนี่ครับ ผมเลยต้องตั้งใจพัฒนาบริษัทครอบครัวให้ดี เหมือนที่พวกเฮียตั้งใจสร้างบริษัทและโรงพยาบาลของตัวเองนั่นแหละ"

"ก็ดีที่คิดได้แบบนี้ อีกไม่นานแกต้องขึ้นเป็นประธานเต็มตัว อย่าทำให้ป๊ากับมี้ผิดหวังล่ะ" อรรถพลเตือนน้องด้วยความหวังดี เพราะลึก ๆ เขากังวลว่าตฤณกรจะไม่ได้เด็ดขาดเลือดเย็นเท่าเขาและพฤกษา

"เฮีย ๆวางใจเถอะครับ ผมจะทำให้ดีที่สุด"

"ไม่ใช่แค่ดี... แต่ต้องรอบคอบด้วย" พฤกษาสำทับเรียบ ๆ

"คร้าบ เชื่อผมนะ ผมทำได้แลัะจะไม่ทำให้ป๊ากับมี้และเฮีย ๆ ผิดหวังแน่นอนครับ" อรรถพลหันไปยิ้มให้พฤกษา พฤกษายิ้มกลับจนคนมองพี่ชายทั้งสองแล้วเลิกคิ้ว

"เฮียๆ ทำเหมือนผมเป็นเด็กอ่ะ ทั้งที่เฮียพฤกษ์ก็เป็นพี่ชายผมได้ไม่กี่นาที" ตฤณกรทำหน้าเหมือนเด็กน้อย หน้ามุ่ยใส่พี่ชายทั้งสองของเขา

"พฤกมันยังเด็ดขาดว่ามึง" อรรถพลว่าสีหน้ายังคงเรียบเฉย

ตฤณกรไม่มีข้อโต้เถียงอีก เพราะสิ่งที่พี่ชายพูดออกมามันจริงทุกคำ เขาเองก็เด็ดขาด แต่มักใจอ่อนไม่เลือดเย็นเท่าพี่ ๆ

"คร้าบ" พฤกษาเห็นน้องของตัวเองไม่เถียงพี่ใหญ่ก็ส่ายหน้า มันรู้ตัวก็ถือว่าดีแล้วล่ะ

การสนทนาของสามพี่น้องดำเนินไปอย่างราบรื่น จนกระทั่ง 'พาฝัน' ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับ 'อัคคี' ผู้เป็นสามี ลูกชายทั้งสามลุกขึ้นยืนพร้อมกันเพื่อเข้าไปสวมกอดมารดา

"คิดถึงลูก ๆ จังเลย คิดถึงมี้ไหมคะ?" พาฝันลูบหัวลูก ๆ ด้วยความรัก

"คิดถึงสิครับ" อรรถพลบอกรักแม่ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลซึ่งหาได้ยากจากเขา พฤกษาและตฤณกรเองก็ยอมแพ้ไม่ได้ ต่างรุมบอกรักและกอดจนอัคคีต้องคอยเอ่ยห้าม

จุฟ~

พาฝันกอดลูก ๆ ที่โตกันทุกคนแล้ว หอมแก้มซ้ายขวาของแต่ล่ะคนอย่างคิดถึง

"คิดถึงลูก ๆ แล้วลูกๆ คิดถึงมี้ไหมคะ" น้ำเสียงหวานของพาฝันเอ่ยพลางลูบหัวลูกๆ ที่ล้อมหน้าล้อมหลังเธอ

"ต้องคิดถึงอยู่แล้วครับ" อรรถพลยังคงบอกคิดถึงแม่ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเช่นเดิม

"ผมคิดถึงแม่กว่าเฮียอรรถอีกครับ" พฤกษาเองก็ไม่ยอม รีบบอกคิดถึงแม่เช่นกัน มีเพียงตฤณกรที่อยู่กับแม่ จึงไม่ได้บอกคิดถึงเหมือนกับพี่ชายทั้งสอง

"หึ! นั่งเถอะ แล้วค่อยคุยกัน" อัคคีบอกเสียงเข้มทรงพลัง สมกับเป็นผู้นำตระกูล เขาเอ่ยบอกเมียและลูกๆ ของตน เมื่อเห็นว่าทักทายกอดกันนานแล้ว

ทุกคนต่างกลับไปนั่งที่ตำแหน่งของตนเอง เพียงครู่พนักงานเสิร์ฟก็เริ่มเสิร์ฟอาหารทันที

"ดีใจจังที่วันนี้มี้ได้อยู่กับลูกๆ พร้อมหน้าพร้อมตา" รอยยิ้มของพาฝันยังคงสดใสเหมือนเดิมในสายตาของผู้เป็นสามี อัคคีมองใบหวานที่มีเคล้าโครงความน่ารักภายใต้ผิวเนียนที่เริ่มมีรอยเหี่ยวย่นตามอายุ

"สมใจมี้เขาแล้วล่ะ" เพราะบ่นคิดถึงลูกๆ มาเกือบทั้งอาทิตย์

อรรถพลหัวเราะขบขันเบา ๆ ก่อนจะเริ่มตักอาหารให้มารดาของเขา

"ทานเยอะๆ นะครับ" ระหว่างทานข้าวทั้งห้าคนต่างพูดคุยเรื่องทั่วไป บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอบอุ่น พาฝันมองลูก ๆ ที่เติบโตมาอย่างดีด้วยความภูมิใจ กระทั่งจบด้วยเมนูของหวาน พาฝันจึงหันไปหาพฤกษาและตฤณกร

"มี้มองพวกผมทำไหมครับ ทำไมผมรู้สึกแปลก ๆ ไม่ชอบมาพากล" พฤกษาเอ่ยถามทั้งประเมินดูท่าทีของมารดาไปด้วย

"มี้เห็นลูก ๆ โตกันขนาดนี้แล้ว มี้ก็เริ่มคิด... ว่าเมื่อไหร่จะมีแฟนกันน้าา?"

พฤกษาแอบมองบน ที่แท้แม่ของเขากำลังจะหลอกถามถึงเรื่องแฟนอีกแล้วสินะ! "ผมโสดครับ ยังไม่อยากมีใคร"

พฤกษาตอบก่อนใครเพื่อน ตฤณกรยิ้มอ่อนๆ ให้กับแม่ของเขาพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ส่วนผมเรื่อย ๆ ครับ ยังไม่เจอคนที่ใช่"

*******************

ฝากกดติดตาม กดใจ กดเข้าชั้น เป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยนะคะ */\*