บทที่6 :: ฮีลใจ 1/1

บทที่6

ฮีลใจ

ภูเก็ต

"ยายจ๋า เอยกลับมาแล้ว"

ทันทีที่ลงจากรถรับส่ง เอยก็รีบก้าวเข้าไปในบ้านชั้นเดียวหลังย่อมทันที ยายของเธอกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่ริมรั้วอย่างขะมักเขม้น

"อ้าว... เอยกลับมาแล้วเหรอ" 'อารีย์' คลี่ยิ้มกว้างอย่างสดใสเมื่อเห็นหลานสาวสุดที่รักกลับมาจากซื้อของข้างนอก

"ค่ะ ได้ของมาเยอะเลย" เอยชูถุงอาหาร ขนมให้ยายดู และอุปกรณ์ทำพวงกุณแจที่ยายต้องการ

"ดี ๆ" อารีย์ยิ้มพลางปิดน้ำและเดินไปนั่งที่ตั่งที่ประจำของเธอ

"แล้วนี่จะอยู่จนถึงเมื่อไหร่กันล่ะ?" อารีย์เอ่ยถามขณะที่เอยจัดวางอุปกรณ์เครื่องมือทำมาหากินของยาย

ยายเปิดร้านพวงกุญแจพวกเปลือกหอย และเธอก็คิดว่าจะทำเป็นโมบายน่ารักเล็ก ๆ ขายด้วย

"ยังไม่รู้เลยค่ะ เอยกลายเป็นนางร้ายตกอับแบบนี้ ไม่มีงานทำด้วย เลยกะว่าจะมาพักสักเดือนหนึ่ง เกาะยายกิน" เอยพูดด้วยน้ำเสียงติดตลก อารีย์ยิ้มพยักหน้า

"อยู่นานๆ เลยก็ได้ ยายเลี้ยงเอยเอง"

"เย้~" เอยยิ้มดีใจ กอดยายแนบแน่น เธอวางแผนให้กับชีวิตตัวเองแล้ว หนึ่งเดือนที่เธอจะกลับมาพักใจที่บ้านเกิด... เมื่อเข้มแข็งพอแล้ว เธอถึงจะกลับไปเริ่มต้นชีวิตใหม่และหางานทำที่กรุงเทพฯ อีกครั้ง

กลับไปลองแคสบทนางร้ายและหวนเข้าสู่วงการบันเทิงอีกครั้ง!

"เอยจะใช้เวลาอยู่กับยาย จะนอนกอดยายทุกคืนเลยค่ะ" ว่าแล้วเอยก็ผละตัวออกมาเล็กน้อยเพื่อกดหอมแก้มยายฟอดใหญ่

"น่ารักจริง ๆ ยัยเด็กคนนี้" ยายอารีย์ยิ้มขำพลางลูบหัวหลานสาว พลางเริ่มทำพวงกุณแจเปลือกหอยต่อ เมื่อได้อุปกรณ์มาครบแล้ว

"ยาย... แล้วเงินที่เอยส่งมาให้ ทำไมยายไม่ใช้ล่ะคะ เอยไม่อยากให้ยายลำบากเลยนะ อยู่บ้านเฉย ๆ เถอะค่ะ เดี๋ยวเป็นอะไรไปจะทำยังไง เอยเหลือยายแค่คนเดียวแล้วนะคะ"

อารีย์นิ่งไปครู่หนึ่ง เธอรู้ดีว่าหลานสาวคนนี้ถูกทอดทิ้งมาตั้งแต่เด็ก มีเพียงเธอที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย ส่วนพ่อแม่แท้ ๆ ก็หายหน้าไปไม่เคยส่งเสียเลี้ยงดู หากวันหนึ่งที่เธอต้องจากโลกนี้ไป เอยคงไม่เหลือใคร... ความกังวลใจนี้ทำให้เธออยากเร่งหาเงินทิ้งไว้ให้หลาน

"อย่าห่วงยายเลยลูก ยายทำแก้เหงา ไม่ได้หักโหมนะ ยายน่ะจะอยู่กับเอยไปนาน ๆ เลยล่ะ"

เอยเบะปากเหมือนจะร้องไห้ โผเข้ากอดยายอีกครั้ง "ยายสัญญากับเอยแล้วนะคะ"

"จ้า ๆ ต่อไปยายจะเบามือลงหน่อย ดีไหม?" มือเหี่ยวย่นตามกาลเวลาลูบเรือนผมหลานสาวอย่างอ่อนโยน เอยหลับตาพริ้มซึมซับความอบอุ่นที่โหยหามาตลอดหลายปี

"ถ้าจะให้ดียายต้องย้ายไปอยู่กับเอยที่กรุงเทพฯ ด้วยนะ" เอยเปรยขึ้น ถ้าหากยายยอม เธอจะยอมควักเงินก้อนสุดท้ายซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ เพื่ออยู่กับยายสองคน คงมีความสุขน่าดูเลย...

"เอยจะได้ดูแลยายง่าย ๆ ไม่ต้องมานั่งคิดถึงแบบนี้ด้วย"

"ไม่เอาหรอก ยายไม่ชิน... ไปอยู่ที่นั่นยายคงเหงากว่าที่นี่แน่ ๆ ไม่มีเพื่อนบ้านมาคุยด้วยเหมือนที่บ้านเราหรอกนะ"

อารีย์ยังคงปฏิเสธเหมือนเดิม แม้หลานจะชวนมาหลายครั้งแล้วก็ตาม เธอรักและผูกพันกับบ้านเกิดเกินกว่าจะย้ายไปเริ่มต้นใหม่ในเมืองกรุง เอยที่เห็นความดื้อรั้นของยายก็ได้แต่ถอนหายใจและยอมรับความต้องการนั้นของยาย

"โอเคค่ะ อยู่นี่ก็อยู่นี่" เอยส่งยิ้มอ่อนใจ ในใจตั้งมั่นว่าหลังจากนี้คงต้องขยันส่งเงินและของใช้จำเป็นมาให้ยายไม่ขาดสายเหมือนเดิม

"ไปๆ ไปหาข้าวกินก่อน ยายทำแกงส้มปลาไว้ในหม้อ"

"ค่ะยาย งันเดี๋ยวเอยมาช่วยนะ ...ว่าแต่ยายทานแล้ว?"

"ยายทานแล้ว เอยน่ะไปทานเลย"

"โอเคค่ะ"

"โห้ กับข้าวอร่อยมาก ๆ เลยค่ะยาย"

เอยพูดขึ้นหลังจากทานจนอิ่มท้อง แม้ตอนแรกจะรู้สึกไม่อยากอาหารเท่าไรนัก แต่พอเป็นรสมือของยาย เธอก็ฝืนใจทานจนหมดได้ไม่ยาก

"กินเยอะ ๆ จะได้ตัวโต ๆ ช่วงนี้ดูผอมไปนะเอย" ยายทักท้วงด้วยความเป็นห่วง เอยชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะยิ้มกลบเกลื่อน

"ก็เพราะเอยไม่ได้ทานข้าวรสมือยายน่ะสิคะ กลับมาคราวนี้ยายต้องขุนเอยให้อ้วนเลยนะ"

แท้จริงแล้วสภาพจิตใจที่บอบช้ำต่างหาก ที่ทำให้เธอเริ่มตรอมใจจนน้ำหนักลดฮวบ แต่เอยไม่อยากให้ยายต้องมากังวลกับเรื่องไร้สาระจึงทำตัวให้ดูมีความสุข

"ได้สิ ยายจะทำของอร่อย ๆ ให้เอยทานทุกวันเลยดีไหม?"

"ดีค่า~" เอยยิ้มแป้น

"เอยอิ่มแล้ว เดี๋ยวเอยกลับมาช่วยยายนะคะ" ร่างเล็กรีบเก็บจานไปล้างอย่างกระฉับกระเฉง ยายอารีย์มองตามแผ่นหลังหลานสาวด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมใจ

ตลอดบ่าย เอยนั่งล้อมวงช่วยยายร้อยพวงกุณแจอย่างสนุกสนาน ซึ่งมันดีนะ

การได้อยู่กับความวุ่นวายเล็ก ๆ น้อย ๆ มีอะไรให้ตั้งใจทำแบบนี้ ทำให้เธอไม่มีเวลาไปฟุ้งซ่านนึกถึงเรื่องบ้าบอพวกนั้นอีก...

*******************

น้องมาฮีลใจตัวเองแล้ว อิพี่เตรียมโดนทิ้งได้เลยยย 

ฝากกดติดตาม กดใจ กดเข้าชั้น เป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยนะคะ */\*