บทที่5 :: ตัดขาดทุกความทรงจำ 1/3

พาฝันมองลูกชายเงียบนิ่ง ก่อนจะเอื้อมมือมากอบกุมมือแกร่งของลูกชายไว้ "บอกมี้ตรง ๆ นะ... เรื่องนี้คุณปู่บังคับเราหรือเปล่า? ถ้าลูกไม่เต็มใจ มี้จะให้ป๊าไปคุยกับคุณปู่ให้เอง"

"เปล่าครับมี้... คุณปู่ไม่ได้บังคับ ผมตัดสินใจเลือกจีนด้วยตัวเองครับ"

"จริงนะอรรถ? มี้ไม่อยากให้ลูกต้องฝืนใจ การแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักมันไม่มีความสุขหรอกนะลูก" อรรถพลระบายยิ้มบาง ๆ เขาซึ้งใจที่มารดาเป็นห่วง แต่เป้าหมายชีวิตของเขาเองก็ชัดเจนมาตลอด

"จีนคือคนที่ผมคิดว่าคู่ควรที่สุดครับ เรามีความคิดและเป้าหมายไปในทิศทางเดียวกัน ตอนนี้ผมอายุสามสิบสามแล้ว มันถึงเวลาที่ผมควรจะสร้างครอบครัว มีเหลนให้คุณปู่ และมีหลานให้มี้กับป๊าได้อุ้มแล้วครับ"

พาฝันนิ่งไปชั่วครู่ "แต่มี้กับป๊าก็ไม่ได้เร่งรัดลูกขนาดนั้นนะ"

"ผมรู้ครับ แต่คุณปู่ท่านก็แก่มากแล้ว ท่านอยากเห็นหลานคนโตอย่างผมเป็นฝั่งเป็นฝาเสียที"

พาฝันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ตอนนี้ลูก ๆ ของเธอก็ต่างมีหน้าที่การงานมั่นคงกันหมดแล้ว แต่ละคนดูเหมือนจะรักชีวิตโสดจนเธอแอบกังวล พออยู่ ๆ ลูกชายคนโตประกาศหมั้นดื้อ ๆ เธอจึงกลัวว่าจะเป็นการทำเพื่อรักษาผลประโยชน์หรือถูกกดดันจากพ่อสามี

"อีกอย่าง... มันก็เป็นความต้องการของมี้กับป๊าด้วยไม่ใช่เหรอครับ? ที่อยากให้มีผมแฟน" อรรถพลเอียงคอมองมารดาอย่างออดอ้อน จนพาฝันต้องแกล้งทำหน้ามุ่ยเหมือนเด็ก ๆ

"แต่มี้ก็อยากให้ลูกแต่งงานกับคนที่ลูกรัก ไม่ใช่แต่งกันเพราะหน้าที่หรือผลประโยชน์ทางธุรกิจ"

อรรถพลยิ้มตอบ เขารู้ว่าแม่สอนเรื่องหัวใจมาตั้งแต่เด็ก แต่สำหรับเขาในจุดที่ยืนอยู่สูงสุดเช่นนี้ ผู้หญิงที่เข้าหาล้วนหวังในเงินทองจากเขาทั้งสิ้น

รักแท้จะมีจริงหรือเปล่าเขาไม่เคยคิดเชื่อ...

"ความรักไม่สำคัญสำหรับผมครับ" แม้แต่คนที่พร่ำบอกว่ารักเขาอย่างเอย พอผลประโยชน์จบลง เธอก็ยังตัดใจจากเขาได้ง่าย ๆ

"มี้รู้ว่าลูกมองคนที่เข้าหาลูกยังไง แต่มันต้องมีสิ... คนที่รักลูกด้วยใจจริง และลูกเองก็รักเขาด้วยหัวใจ"

"ก็จีนไงครับ ผู้หญิงที่ผมเลือกแล้ว"

"จริงนะ? ไม่ได้โกหกมี้ใช่ไหม?" พาฝันถามย้ำเป็นครั้งสุดท้าย

"...ครับ ผมกับจีนเรารู้สึกดีต่อกัน อนาคตก็อาจพัฒนาเป็นความรักได้" อรรถพลตอบเพื่อตัดปัญหา เขาไม่อยากให้มารดาต้องกังวลใจ

"ถ้าลูกยืนยันแบบนั้น มี้ก็สบายใจ ไว้นัดทานข้าวพร้อมหน้ากันนะ ป๊าก็อยากเจอ จองโต๊ะแล้วมี้จะบอกอีกที"

"ครับ แค่มี้บอกมา ผมจะเคลียร์คิวให้ว่างเพื่อมี้คนเดียวเลยครับ" อรรถพลประจบพลางโอบกอดมารดาอย่างออดอ้อน

"หู้ยย ปากหวานจริงๆนะเรา"

"ปากหวานแค่กับมี้"

"งั้นก็ต้องปากหวานกับว่าที่ภรรยาด้วย"

"คร้าบบ"

"เวลาก็ไวจริงๆเลย งั้นมี้ไปก่อนนะจ๊ะ ต้องไปหาป๊าที่บริษัทอีก"

"คร้าบมี้ ไว้ผมจะพาจีนไปหานะครับ"

"จ้ะ มี้จะรอนะ แล้วก็อย่าทำงานหนักจนลืมดูแลตัวเองล่ะ" พาฝันกอดตอบและลูบแผ่นหลังแกร่งด้วยความรัก

"คร้าบ ผมจะทำตามที่มี้บอกทุกอย่างเลย" พาฝันยิ้มก่อนจะค่อย ๆ หยัดกายจนเต็มความสูง ก้าวเดินออกจากห้องไปพร้อมกับอรรถพลที่ตามมาส่ง

"มี้ไปแล้วจ้ะ ส่งมี้แค่นี้แหละ"

"ครับ"

เมื่อห้องทำงานกลับสู่ความเงียบ อรรถพลก็หยิบมือถือขึ้นมาต่อสายหาจีรนาทันที

"ค่ะเฮียอรรถ?"

"วันอาทิตย์ช่วงเย็นว่างไหม? เฮียจะพาเราไปพบคุณพ่อคุณแม่เฮียหน่อย"

"ได้ค่ะ เดี๋ยวจีนจัดการคิวให้นะคะ... แล้วนี่ข่าวของเราดังไปทั่วเลย สาว ๆ ของเฮียอรรถไม่มีใครโวยวายเหรอคะ" จีรนาเอ่ยแซวกระเซ้า

"ไม่มีครับ" เขาตอบนิ่ง ๆ เพราะที่ผ่านมาเขามีเพียงแค่เอย และตอนนี้เธอก็ออกไปจากชีวิตเขาแล้ว

แต่ปัญหาคือ... ทำไมทุกครั้งที่เขานึกถึงเธอ หัวใจมันถึงได้หน่วงลึกอย่างประหลาดแบบนี้

ทั้งที่เธอเป็นแค่ผู้หญิงชั่วคราวที่ไม่คู่ควรจะถูกเขาจดจำเลยด้วยซ้ำ!

"เหลือเชื่อเลยนะคะ" จีรนาขำเบา ๆ ในแวดวงสังคมต่างรู้ดีว่าอรรถพลคือเสือร้ายที่ผู้หญิงพร้อมจะปีนป่ายขึ้นเตียงด้วยเพียงแค่เขากระดิกนิ้ว

จะไม่มีสักคนเลยเหรอ

แต่ช่างเถอะ เธอไม่ได้สนใจอดีตพวกนั้น เพราะเธอก็ต้องการแค่ "ความสมบูรณ์แบบ" เพื่อตัวเองเหมือนกัน

"เชื่อเถอะครับ"

"ก็ได้ค่า จีนเชื่อเฮียอรรถก็ได้ค่ะ... อดีตของเฮียจะเป็นยังไงจีนไม่สน แต่หลังจากแต่งงานกันแล้ว เฮียต้องเป็นสามีที่ดีของจีน ทำให้คนอื่นต้องอิจฉาจีน ...และหากมีเรื่องผู้หญิงจริง ๆ จีนขอแค่เฮียเก็บซ่อนเรื่องพวกนั้นให้มิด อย่าให้จีนต้องเสียชื่อเสียงเสียหน้าเด็ดขาด จีนขอแค่นี้... เฮียทำให้จีนได้ไหมคะ?"

"ครับ... เราจะเป็นครอบครัวที่ใคร ๆ ก็ต้องอิจฉา" อรรถพลให้คำมั่น

"จีนหวังว่าเฮียอรรถจะไม่ทำให้จีนผิดหวัง"

"แน่นอนครับ งั้นแค่นี้นะ เฮียมีประชุมต่อ"

"ค่ะ ไว้เจอกันค่ะ"

ตื้ด!

อรรถพลกดตัดสายพลางเอนตัวพิงเบาะเก้าอี้ เขาหลับตาลงพยายามสลัดความรู้สึกอึดอัดที่อัดแน่นอยู่ในอก

เขาได้ทุกอย่างตามที่ต้องการแล้ว... ความสำเร็จ ชื่อเสียง และคู่ครองที่เพียบพร้อม

แต่ทำไมเขาถึงยังรู้สึกเหมือนทำอะไรบางอย่างหล่นหายไปแบบนี้!

ช่างแม่งเหอะ!

เดี๋ยวความรู้สึกบ้าๆพวกนี้มันจะหายไปเอง เขาเชื่ออย่างนั้น!!

*******************

จะหายจริงมั้ยยย~~

ฝากกดติดตาม กดใจ กดเข้าชั้น เป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยนะคะ */\*