جميع فصول : الفصل -الفصل 40

บทที่11โลกกลม 1/1หลังจากอิ่มท้องแล้ว ทั้งสามก็กลับมาที่คอนโดของนะโมเพื่อพักผ่อน"พักผ่อนเลยนะปอร์" เอยบอกกับปอร์เช่ขณะที่เดินเข้ามาในห้องพร้อมกัน"โอเค" เมื่อปอร์เช่เข้าห้องพักของเขาไปแล้ว นะโมก็รีบดันหลังเอยให้เข้าห้องของเธอทันที"อะไรเนี่ยยัยโม ดันฉันมาทำไมก่อน" เอยถามขึ้นอย่างงุนงง"จากนี้ไปแกต้องประทินโฉมใหม่ทั้งหมดจ้ะ! ฉันจะมามาร์คหน้าให้แกทุกวันนับจากวันนี้""เอาจริงดิ?""จริงสิ แกเป็นถึงแอมบาสเดอร์ของสายการบินระดับโลกเลยนะ แกต้องสวยสง่า ดูมีออร่าจนคนเห็นต้องร้องว้าว" เอยยิ้มบาง ๆ พลางพยักหน้าเห็นด้วย เพราะตอนนี้เธอควรใส่ใจเรื่องภาพลักษณ์ของตัวเองแล้วจริง ๆ"โอเคจ้ะ อยากทำอะไรกับฉันก็ทำเลย ขอให้ฉันสวยที่สุดก็พอ""ฮ่า ๆ ได้เลย! ฉันจะเนรมิตให้แกสวย หน้าเนียนขาวใส ผิวพรรณเปล่งปลั่ง ออร่า ราศีจับ เหมือนคนอาบน้ำวันละสิบรอบไปเลย!""โธ่... เว่อร์ไปไหมเนี่ย" เอยทำหน้าทะเล้นใส่เพื่อนที่พูดจาเกินจริงไปนิด นะโมจึงหัวเราะคิกคัก"ไม่เชื่อเหรอ? พรุ่งนี้รอดูได้เลย ฉันน่ะจองคอร์สสปาให้แกเรียบร้อยแล้วด้วย""หืม จริงดิ?" ไปจองตอนไหนกัน"จริงสิ! ฉันจะทำให้แกสวยขึ้นกว่าเดิม แม้ปกติแกจะสวยอยู่แล้ว

"เอย ดูนั่นสิ... นั่นมันคุณจีนนี่นา" นะโมสะกิดแขนเอย พรางกระซิบเพื่อนให้ดูจีรนาด้วยความตื่นเต้น "คุณจีนเขาสวยสมคำร่ำลือจริง ๆเลยเนอะ ดูสิ ผิวพรรณดีมากอ่ะ สงสัยเข้าครอสสปาเตรียมตัวเข้าพิธีหมั้นแน่ ๆ เลยแก" เอยพยักหน้าเบา ๆ อย่างรับรู้"อืม... คุณเขาสวยอยู่แล้ว ว่าแต่โมก็รู้จักเขาด้วยเหรอ?" เอยเอ่ยถามอย่างอยากรู้"รู้สิ ข่าวออกจะดังคึกโครมขนาดนั้น! อีกอย่างนะคุณจีนน่ะ ถือว่าเป็นนักธุรกิจหญิงอายุน้อยที่เก่งที่สุดเลยนะ ตอนที่เราเคยเป็นผู้ช่วยเลขาพี่รามก็เคยร่วมงานกันด้วยน่ะ" เอยได้ยินในสิ่งที่เพื่อนพูดก็แอบรู้สึกสมเพชตัวเองเงียบ ๆ...ถึงว่าคุณอรรถถึงได้เลือกผู้หญิงคนนี้ เธอเก่งและสวยและยังดูเหมาะสมกันมาก แตกต่างจากเธอลิบลับเลย"อีกอย่างคุณอรรถพลก็เก่งขนาดนั้น ตาถึงจริงที่เลือกคุณจีนเขาน่ะ" นะโมยังคงพูดต่อโดยไม่รู้เลยว่าคำพูดเหล่านั้นของเธอ กำลังกรีดบาดแผลลึกลงในใจของเพื่อนสนิท"..."เอยเริ่มมีสีหน้าเจื

เอยนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ พยายามสะบัดตัวออกแต่กลับถูกวงแขนแกร่งกอดรัดแน่นจนกระดูกแทบร้าว "ปล่อยนะคะคุณอรรถ! คุณจะทำอะไร ไม่กลัวว่าใครจะเข้ามาเห็นหรือไง!"อรรถพลไม่เพียงไม่สะทกสะท้าน แต่กลับยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ สายตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานผ่านเงาสะท้อนในกระจกด้วยความขุ่นเคืองใจ "ถ้าเอยไม่ส่งเสียงดัง ก็ไม่มีใครรู้หรอกนะว่าเราอยู่ด้วยกันในนี้""โอเคค่ะ" เอยหลับตาพยายามตั้งสติ "เอยจะไม่ส่งเสียง แต่คุณอรรถปล่อยเอยก่อนได้ไหม เรามาคุยกันดี ๆ" เอยเสนอทางออกด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า อรรถพลเลิกคิ้วมองสบตาเธอผ่านกระจก"เรายังมีอะไรต้องคุยกันดี ๆ อีกงั้นเหรอ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทว่าเย็นชา เอยมองสบตาอรรถพลด้วยความร้าวรานไม่เข้าใจ"ถ้าไม่มีอะไรจะพูด... แล้วคุณเข้ามาหาเอยแบบนี้ทำไม ทั้งที่เอยก็พยายามจะหลบหน้าคุณแล้วแท้ ๆ""หลบหน้าผม?" อรรถพลพลิกตัวเอยให้หันกลับมาสบตากันตรง ๆ เขาอยากจะเคลียร์เรื่องทุกอย่างให้หายข้องใจ!"ใช่! เอยหลบหน้าคุณ เพราะคุณอรรถบอกเองไม่ใช่เหรอคะ ว่าไม่ให้เอยโผล่หน้ามาให้คุณเห็นอีก เอยก็กำลังทำตามคำสั่งของคุณอยู่นี่ไง" เอยเค้นเสียงพูดอย่างซื่อตรง หยาดน้ำตาเริ่มรื้นขึ้นคลอเบ้า

ใบหน้าคมคายสะบัดตามแรงตบ รอยนิ้วมือแดงก่ำค่อย ๆ ปรากฏซ้ำบนแก้มข้างเดิม เอยหอบหายใจรัวเร็ว จ้องมองเขาด้วยแววตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ"ออกไป!" เอยผลักอรรถพลออกสุดแรง "เราไม่มีอะไรต้องพูดกันอีกแล้ว! ทำไมถึงเข้าใจยาก เอาแต่ใจตัวเองแบบนี้!" เอยระเบิดอารมณ์ออกมาทั้งหมด เธอเหนื่อยที่ต้องต่อกรกับเขาแล้วจริงๆ นะอรรถพลบีบต้นแขนของเอยแน่นจนกระดูกแทบหัก บดกรามดันกระพุงแก้มที่ถูกตบ จ้องมองเธอด้วยแววตาอำมหิตน่ากลัว"ไม่เกี่ยวข้องกัน? เหอะ! จะบอกให้นะเอย ถ้าผมอยากจะเอาเอยอีก ไม่ว่าตอนนี้หรือตอนไหน เอยก็ต้องอ้าขาให้ผมเอา... เพราะผมยังเป็นเจ้าของเอย!!""พูดแบบนี้ไม่มีเหตุผลเลยนะคะ? คิดจะทิ้งก็ทิ้ง คิดจะเอาก็เอา... เห็นเอยเป็นตัวอะไร!?""จริงๆ เอยควรรู้ตัวนะ ว่าสำหรับผมแล้ว... เอยเป็น 'ตัว' อะไร?""..." เอยอ้าปากค้าง สถานะที่เขาตอกย้ำทำให้หัวใจปวดหนึบจนพูดไม่ออก"...แต่คุณเป็นคนยุติความสัมพันธ์เองนะ!" เอยพูดออกมาด้วยหัวใจที่เหนื่อยล้ากับความไร้เหตุผลของเขา "หรือคุณคิดจะกลืนน้ำลายตัวเอง!" เอยปล่อยให้น้ำตาไหลพราก "ผมเป็นคนยุติ แล้วยังไง? ถ้า

"วันนี้กูเจอเอย เอยเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงให้กูได้เห็น เธอยอมรับว่าอยากจับกู ทั้งยังขู่จะเปิดเผยเรื่องของเราให้จีนรู้ ทั้ง ๆ ที่กูควรโกรธ ควรจะรังเกียจเธอให้มากกว่านี้... แต่ลึก ๆ กูกลับยังต้องการเอยวะ" เขาแผดเสียงเข้มออกมาอย่างไม่เข้าใจตัวเอง "แต่กูจะไม่มีวันยอมให้เธอทำสำเร็จหรอก! คนที่ควบคุมทุกอย่างได้ต้องเป็นกูเท่านั้น""นายครับ... ถ้านายไม่อยากให้คุณเอยทำสำเร็จ นายก็แค่เลิกยุ่งกับเธอ" ครามพูดเตือนสติ "ยิ่งนายหลงคุณเอยจนกลืนน้ำลายตัวเองแบบนี้ ก็เท่ากับนายกำลังเดินตามเกมของเธอ สิ่งสำคัญคือนายกำลังจะหมั้นในอีกไม่นานนี้แล้ว ทางที่ดี... ผมว่านายควรรามือจากคุณเอยไปซะเถอะครับ อย่าปล่อยให้ความต้องการของตัวเองทำลายทุกอย่างจนพัง เพราะคนที่สามารถควบคุมทุกอย่างได้แบบนาย สุดท้ายกลับถูกคุณเอยควบคุม มันคงไม่ใช่เรื่องดีนะครับ""เหอะ!" อรรถพลแสยะยิ้มร้ายอย่างคนถือดี มันก็ดูท้าทายดีไม่ใช่เหรอ? "มึงรู้อะไรไหม มันน่าตลกตรงที่ตอนนี้ กูอยากได้ผู้หญิงน่ารังเกียจแบบเอยมาเป็น 'เมียน้อย' และควบคุม... ปราบพยศเธอให้เชื่องราวกับสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่ง""นาย! คุณจีนไม่ยอมแน่ครับ!" ครามเบิกตาโ