บทที่4 :: ควรพอได้แล้ว 1/1

บทที่4

ควรพอได้แล้ว

หลังจบการสนทนาแล้ว ร่างบางเริ่มก้าวเดินโซเซกลับมายังสวนกุหลาบที่เคยงดงาม บัดนี้กลับเหลือเพียงเศษซากที่เละเทะ ล้มระเนระนาดไม่ต่างจากหัวใจของเธอที่แตกสลาย เอยไม่ได้สนใจสายตาของครามหรือเหล่าลูกน้องของอรรถพลอีก เธอยืนนิ่งเฝ้ามองดูดอกกุหลาบที่หักโค่นและถูกรื้อถอนด้วยสายตาว่างเปล่า น้ำตาที่รินไหลถูกมือบางปาดทิ้งอย่างลวก ๆ

ในเมื่อทุกอย่างพังลงแล้ว เธอก็ไม่จำเป็นต้องปลูกมันขึ้นมาใหม่อีก

"พอกันสักที..."

พึ่บ!

เอยทรุดตัวลงนั่งร้องไห้เพียงลำพังท่ามกลางความเงียบงัน หลังจากที่ขบวนรถลูกน้องของอรรถพลถอนกำลังกลับไปจนหมด เหลือทิ้งไว้เพียงความบอบช้ำให้กับเธอ

เมื่อร้องไห้จนสาแก่ใจแล้ว เอยหยัดกายลุกขึ้นก้าวเข้ามาในบ้าน

"ช่วงข่าวบันเทิงวันนี้ เรามาติดตามความคืบหน้าของคู่รักกิ่งทองใบหยกแห่งวงการธุรกิจ ระหว่างคุณอรรถพล และคุณจีรนา..."

กึก! เท้าเล็กชะงักกึก เมื่อเสียงจากทีวีที่ถูกเปิดทิ้งไว้ดังเข้ามากระทบโสตประสาท

ภาพบนหน้าจอคือใบหน้าคมคายที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี เขายืนเคียงคู่กับจีรนา... ผู้หญิงที่เขาเคยพร่ำบอกว่าเป็นเพียงน้องสาว แต่ในวันนี้กลับประกาศเปิดตัวต่อหน้าสื่ออย่างเต็มภาคภูมิว่าเป็นคนรักกัน

แหมะ...

หยาดน้ำตาร่วงรินลงมาอีกครั้ง เอยมองภาพคนทั้งคู่ที่ส่งยิ้มให้กันอย่างมีความสุขผ่านม่านน้ำตาที่พร่ามัว ความจริงตอกย้ำว่าเวลาของเธอนั้นหมดลงแล้วจริง ๆ

"ครับ เราสองคนตกลงคบกันแล้ว และในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า... เราจะหมั้นกันครับ" อรรถพลกล่าวด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ แววตาที่เขามองจีรนานั้นอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรัก เสียจนคนที่มองผ่านหน้าจออย่างเอยยังสัมผัสได้ถึงความต่าง

ฮึก...

'ดีแล้ว... ดีแล้วที่เขากำลังจะหมั้น' เธอพยายามสะกดกลั้นก้อนสะอื้นในลำคอ

"ว้าว แบบนี้งานแต่งคงต้องยิ่งใหญ่อลังการสมเกียรติมากแน่ ๆ เลยใช่ไหมคะ..." เสียงพิธีกรสาวพ่นคำชื่นชมต่อไปไม่ขาดสาย

"..."

แม้รายการจะตัดเข้าสู่ข่าวถัดไปแล้ว แต่เอยยังคงนิ่งค้าง

พวกเขาเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก และเธอควรที่จะยินดีกับเขา

"ยินดีด้วยนะคะคุณอรรถ... ยินดีด้วยที่ได้เจอกับคนที่คู่ควร และขอบคุณที่ทำให้เอยตัดใจจากคุณได้ง่ายขึ้น"

สมใจคุณแล้วสินะ ที่ทำให้เอยเจ็บถึงขนาดนี้ได้

ในเมื่ออยากให้เอยลืมคุณ เอยก็จะลืม...

เอยพึมพำ พลางหลับตาลงเพื่อเรียกสติที่กระจัดกระจายให้กลับคืนมา เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องเป็นครั้งสุดท้าย สถานที่แห่งนี้ไม่มีวันที่เขาจะกลับมาอีกแล้ว อรรถพลกำลังจะเริ่มต้นสร้างครอบครัวกับผู้หญิงที่คู่ควร

ส่วนผู้หญิงไร้ราคาที่ใช้ร่างกายแลกเงินแลกงานอย่างเธอ ก็ควรจะหายไปจากชีวิตของเขาเสียที

แหมะ!

น้ำตาเจ้ากรรมไหลพรากออกมาอีกจนได้ เอยขบเม้มริมฝีปากแน่นจนสั่นระริก เดิมทีเธอคิดจะใช้เวลาลำพังเพื่อเยียวยาใจที่นี่ แต่ความทรงจำและร่องรอยความเจ็บปวดที่เขาเพิ่งทิ้งไว้ ทำให้เธอไม่อาจฝืนทนอยู่ที่นี่ได้ต่อไป

แม้เพียงวินาทีเดียว...

เธอต้องไปจากที่นี่... ไปให้พ้นจากสถานที่ที่มีแต่ภาพของ 'เรา' สองคน

มือบางเช็ดน้ำตาอย่างลวก ๆ สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกความเข้มแข็งที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดกลับคืนมา เอยกลับขึ้นห้องนอนพร้อมกับคว้าเสื้อคลุมแล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ

ซ่า~

เอยเงยหน้าหลับตา ปล่อยให้สายน้ำเย็นเฉียบจากฝักบัวชำระล้างคราบน้ำตาของเธอให้เหือดแห้งไป ร้องให้พอ

แล้วต่อจากนี้ไป... เธอจะไม่เสียน้ำตาให้กับผู้ชายที่ชื่อ 'อรรถพล สุริยะเดชสกุล' อีก!!

พึ่บ

หลังจากชำระล้างความเหนื่อยล้าด้วยสายน้ำเย็นฉ่ำแล้ว เอยอยู่ในชุดลำลองเรียบง่ายก็เริ่มจัดการจัดเก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวและเสื้อผ้าลงกระเป๋าเดินทางในทันที เธอตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วว่า...

เธอจะไม่อยู่ที่นี่อีก คอนโดของนะโมคือจุดหมายปลายทางที่เธอเลือกใช้พักพิงใจต่อจากนี้

ตื้ด... ตื้ด...

[จ้า... ตกลงจะมาอยู่กับฉันแล้วใช่ไหม?] เสียงใสของนะโมดังขึ้นทันทีที่กดรับสาย ราวกับรอคอยการตัดสินใจของเพื่อนอยู่แล้ว

"อืม... ขอโทษนะโมที่ต้องไปรบกวนแกกะทันหันแบบนี้" เอยเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ยังคงความเกรงใจ

[รบกวนอะไรกันเล่า! แกเป็นเพื่อนรักฉันนะ] นะโมตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ เธอสัมผัสได้ถึงความบอบช้ำในน้ำเสียงนั้น และมั่นใจว่า 'พี่ราม' แฟนหนุ่มของเธอคงเข้าใจดีว่าทำไมเธอถึงยอมให้เอยมาพักด้วยในยามนี้

"แล้วแฟนแกล่ะ... พี่รามเขาจะไม่ว่าเหรอ?" เอยอดไม่ได้ที่จะกังวล

[พี่รามเขาเข้าใจฉันดี เขาไม่ว่าอะไรหรอก เชื่อใจฉันสิ]

"อืม... ถ้าแกยืนยันแบบนั้น งั้นฉันรบกวนแกแล้วนะ"

[ยินดีต้อนรับเสมอจ้ะเพื่อนรัก รีบ ๆมานะ] นะโมตอบด้วยความเต็มใจ เธอเองก็เคยผ่านมรสุมความรักที่เจ็บปวดมาก่อน จึงรู้ซึ้งดีว่าในเวลาแบบนี้ การมีใครสักคนอยู่เคียงข้างสำคัญมากเพียงใด

"แล้วเจอกัน" เอยระบายยิ้มบาง ๆ ให้กับโทรศัพท์ก่อนจะกดวางสาย ก่อนจะออกแรงลากกระเป๋าเดินทางใบโตลงไปยังชั้นล่าง

เธอเก็บกวาดทุกอย่างที่เป็นของตนเอง ไม่ว่าจะเป็นของที่หาซื้อมาด้วยน้ำพักน้ำแรง หรือของกำนัลที่อรรถพลเคยหยิบยื่นให้ในช่วงเวลาหนึ่ง แม้จะอยากทิ้งสิ่งของที่เขาซื้อให้ แต่เธอก็มีศักดิ์ศรีนะ ของเหล่านี้ก็คือสิ่งที่เธอควรได้รับในฐานะค่าตอบแทนที่มีให้เขามาโดยตลอดในระยะเวลาที่ผ่านมา

และเธออาจจะได้ใช้มันให้เกิดประโยชน์ได้ในอนาคต

********************

ตัดเลย ตัดเลยฉับ ๆๆ!! มาเป็นเพลงเลย อิอิ

ฝากกดติดตาม กดใจ กดเข้าชั้น เป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยนะคะ */\*