บทที่6 :: ฮีลใจ 1/2

ตกดึก

เอยนั่งหวีผมอยู่หน้ากระจกหลังจากอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดนอนเรียบร้อย เพียงแค่ไม่กี่วันที่กลับมาบ้านยาย เธอก็รู้สึกว่าจิตใจของเธอเริ่มได้รับการเยียวยาขึ้นมาก

เรื่องของอรรถพลเริ่มจางหายไปจากหัวใจของเธอทีละนิด...

"ป่ะ... เข้านอนกันลูก วันนี้เอยเหนื่อยมาทั้งวันแล้วนะ" ยายอารีย์เดินเข้ามาหาในชุดคอกระเช้าและกางเกงขายาว

"ค่ะยาย"

วันนี้เอยทั้งช่วยร้อยพวงกุญแจและช่วยขาย มันเป็นตัวช่วยที่ดีช่วยไม่ให้เธอจมดิ่งไปกับความเศร้า หากเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ เธอเชื่อว่าวันหนึ่งเธอจะตัดขาดทุกความรู้สึกที่มีต่ออรรถพลได้จริง ๆ

และเมื่อวันนั้นมาถึง... เราสองคนจะกลายเป็นเพียงคนแปลกหน้า เดินบนเส้นทางคนละเส้น โดยไม่มีวันกลับมาบรรจบกันได้อีก!

แต่ถ้าหากวันหนึ่งเราต้องพบเจอกัน... เธอก็จะมองหน้าเขาได้โดยไม่รู้สึกอะไร...

"อุ่นจัง" เอยขยับตัวเข้าไปกอดยายที่นอนอยู่ข้าง ๆ

"งั้นก็กอดจนถึงเช้าเลยนะ ยายก็อยากกอดเอยไว้แบบนี้ทั้งคืนเหมือนกัน"

"ยายคิดถึงเอยล่ะสิ" หลานสาวผงกหัวขึ้นมาถามด้วยแววตาหยอกเย้า

"ก็หลานยายคนเดียวนี่นา จะไม่ให้คิดถึงได้ยังไงกัน"

"อิอิ เอยก็คิดถึงยายที่สุดในโลกเลยค่ะ... กอดดด" เอยล้มตัวลงนอนซุกอกยายอีกครั้ง เธอหอมแก้มท่านซ้ำ ๆ จนกระทั่งความเหนื่อยล้าเข้าครอบงำและผล็อยหลับไปในที่สุด...

ทิ้งความเจ็บปวดทุกอย่างไว้เบื้องหลัง เหลือเพียงลมหายใจที่สงบนิ่งท่ามกลางอ้อมกอดของคนที่รักเธอมากที่สุดในชีวิต

หลายวันต่อมา...

"เป็นไงบ้างแกกก" เสียงหวานของนะโมเอ่ยถามผ่านวิดีโอคอล วันนี้เธอว่างจนอดไม่ได้ที่จะกดคอลหาเพื่อนรักที่หายหน้าไปเกือบครึ่งเดือน

นอกจากแชตกลุ่มที่คุยกันประปราย เอยก็ไม่ได้วิดีโอคอลเห็นหน้ากันตรง ๆ แบบนี้เลยสักครั้ง

"สบายดีจ้ะ" เอยมองกล้องแล้วส่งยิ้มกว้างให้นะโม ก่อนจะชูพวงกุญแจเปลือกหอยหลากสีที่เธอนั่งทำกับยายมาตั้งแต่ช่วงสายให้เพื่อนดู

[ว้าวสวยจัง กลับมาอย่าลืมเอามาฝากด้วยนะ]

"อืม ได้สิ" เอยตอบพลางพูดคุยเรื่องสัพเพเหระกับเพื่อนไปเรื่อย ๆ

[แกหายไปนานเลยนะเนี่ย นี่ไม่คิดจะกลับกรุงเทพฯ แล้วมั้งฮึ?]

"กลับสิ แต่ยังไม่พร้อมน่ะ อยากพักฮีลใจไปนาน ๆ หน่อย"

[เข้าใจแหละ... วันที่แกหากลับมา ฉันหวังว่าจะได้เห็นยัยเอยคนเดิมกลับมานะ]

"แน่นอนสิ ตอนนี้ฉันก็คือเอย เพื่อนคนเดิมของแกไง" เอยพูด นะโมก็เริ่มน้ำตาซึม เธอรู้ดีว่ากว่าจะกลับมายิ้มได้แบบนี้ เพื่อนต้องผ่านช่วงที่เจ็บปวดมากแค่ไหน

[ฉันแค่เสียใจที่ไม่ได้อยู่ปลอบแกในตอนที่แกเจ็บที่สุด]

"โธ่... อย่ามาทำน้ำตาซึมแถวนี้ดิ เพื่อนแกเก่งจะตาย เห็นไหมว่าตอนนี้หายดีขึ้นเยอะแล้วน่ะ" เอยพยายามพูดติดตลกพลางส่ายหน้าให้กับความขี้แยของนะโม

[อืม... ดูจากสีหน้าแววตาและรอยยิ้มของแกวันนี้ ฉันยอมเชื่อก็ได้] นะโมปาดน้ำตา เธอมั่นใจว่าเพื่อนเริ่มทำใจได้แล้วจริง ๆ

"ก็ปอร์เช่บอกเองไม่ใช่เหรอว่า... ความเจ็บปวดจะทำให้เราเข้มแข็งขึ้น"

[ก็จริง... ดีใจนะที่แกดีขึ้นขนาดนี้]

"เอย คุยกับใครอยู่เหรอลูก?" เสียงยายตะโกนเรียก เอยจึงหันไปหายายในทันที

"คุยกับเพื่อนค่ะยาย ยายมีอะไรหรือเปล่าคะ?"

"กับข้าวเสร็จแล้ว มากินข้าวเถอะจ้ะ"

"ค่ะยาย... โม งั้นเราวางก่อนนะ ยายเรียกทานข้าวแล้ว" นะโมพยักหน้าเข้าใจก่อนจะกดวางสายไป เอยปิดหน้าจอ เก็บของให้เรียบร้อยแล้วเดินตามยายเข้าไปในครัวทันที

"ว้าวว น่ากินจังเลยค่ะ" เอยมองกับข้าวหลากหลายอย่างที่ยายตั้งใจทำ "ยายกะจะขุนให้เอยอ้วนจริง ๆ ใช่ไหมคะเนี่ย"

"แน่นอนสิ มากินเถอะ" อารีย์ยิ้มให้หลานสาวอย่างเอ็นดู เธอแอบสังเกตสีหน้าที่ดูแจ่มใสขึ้นของเอยเงียบ ๆ

เมื่อครู่เธอแอบได้ยินสิ่งที่เด็ก ๆ คุยกัน จึงพอจะเดาสาเหตุได้ว่าทำไมวันแรกที่เอยกลับมาถึงมีสีหน้าเศร้าหมองได้ขนาดนั้น ที่แท้หลานสาวเธอก็ 'อกหัก' นี่เอง...

*******************

ฝากกดติดตาม กดใจ กดเข้าชั้น เป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยนะคะ */\*