ตอนที่ 6 เงาที่ถูกเพ่งเล็ง

ตอนที่ 6 เงาที่ถูกเพ่งเล็ง

ท่ามกลางความมืดมิดที่โอบล้อมหุบเขาเทียนหมิง ท้องฟ้ายามค่ำคืนกลับดูอึมครึมและเงียบสงัดจนผิดปกติ ลมป่าที่เคยพัดหวีดหวิวกลับหยุดนิ่งราวกับธรรมชาติกำลังกลั้นหายใจด้วยความพรั่นพรึง มันคือความสงบเยือกเย็นที่มักจะเกิดขึ้นก่อนที่พายุคลั่งจะโหมกระหน่ำ และในคืนนี้ พายุลูกนั้นกำลังก่อตัวขึ้นภายในกำแพงหินอันมั่นคงของสำนัก

โถงประมุข บัลลังก์แห่งอำนาจ

ภายในโถงประมุขที่กว้างขวางและโอ่อ่า แสงเทียนสลัวจากเชิงเทียนสำริดส่องสว่างเพียงรำไร เผยให้เห็นเงาร่างของชายชราผู้หนึ่งนั่งตระหง่านอยู่บนบัลลังก์หินสีดำขลับที่สลักลวดลายอสูร เขานั่งนิ่งสงบราวกับรูปปั้นที่ไร้ชีวิต ทว่ารังสีอำนาจที่แผ่ออกมากลับกดทับทุกอณูอากาศจนหนักอึ้ง

หลินอู๋เชียน ประมุขสูงสุดแห่งสำนักเทียนหมิง ชายผู้กุมชะตาชีวิตของทุกคนในหุบเขาแห่งนี้

"เจ้าคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้..." เสียงของเขาดังขึ้นอย่างช้าๆ ทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจลึกลับ โดยที่ดวงตาของเขายังคงปิดสนิท ไม่ได้บ่งบอกว่ากำลังสนทนากับใครในความมืดนั้น

ที่เบื้องล่างของบัลลังก์ ร่างของสตรีในชุดขาวคุกเข่าลงอย่างนอบน้อม เซวี่ยอิง เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาของนางฉายแววครุ่นคิด

"ศิษย์ใหม่ผู้นั้น... ผิดปกติอย่างยิ่งเจ้าค่ะ" นางตอบโดยไม่ลังเล "ฝีมือยุทธ์ของเขาดูเหมือนจะได้รับการฝึกฝนมาอย่างเป็นระบบ การเคลื่อนไหวแต่ละท่วงท่าแม่นยำและประหยัดเรี่ยวแรงเกินกว่าจะเป็นเพียงคนพเนจรหรือลูกหลานชาวบ้านทั่วไป"

นางหยุดชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่สำคัญที่สุดออกมา "และที่น่ากังวลที่สุด... คือการที่เขาพยายามเข้าใกล้หลินเยว่ซินอย่างจงใจเจ้าค่ะ"

ความเงียบงันที่น่าอึดอัดตกลงมาปกคลุมโถงทันที หลินอู๋เชียนไม่ได้ลืมตาขึ้นในทันที เขาเพียงแค่ใช้ปลายนิ้วเหี่ยวแห้งเคาะลงบนเท้าแขนของบัลลังก์หินเบาๆ เป็นจังหวะที่สม่ำเสมอ ทว่าทุกลมหายใจที่ผ่านไปกลับทำให้เซวี่ยอิงรู้สึกเหมือนถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงผิวหนัง

"เข้าใกล้เยว่ซินงั้นหรือ..." น้ำเสียงของชายชราเบาหวิว ทว่ากลับเย็นเยียบจนแทบจะทำให้เลือดในกายแข็งตัว

"ข้าจะเป็นคนจัดการเรื่องนี้เองเจ้าค่ะ"

เสียงเย็นเฉียบอีกสายหนึ่งดังขึ้นมาจากประตูโถง หลินเยว่ซิน ก้าวเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าที่สง่างามทว่าดุดัน นางคุกเข่าลงเคียงข้างเซวี่ยอิงอย่างที่เคยชินมาตลอดทั้งชีวิต "ในเมื่อเขาถูกจัดให้อยู่ในความดูแลของข้า เขาก็คือศิษย์ของข้า ข้ามีหน้าที่รับผิดชอบในทุกการกระทำของเขา"

คำพูดนั้นทำให้เซวี่ยอิงหรี่ตาลงทันที แววตาที่จ้องมองหลินเยว่ซินเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย

"เช่นนั้นหรือ..." หลินอู๋เชียนเอ่ยช้าๆ พลางค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาขุ่นมัวทว่ากลับมีประกายแหลมคมดุจเหยี่ยว "เจ้ากำลังจะบอกข้าว่า... ชายหนุ่มลึกลับผู้นั้นไม่มีปัญหาใดๆ ให้ข้าต้องกังวลอย่างนั้นรึ?"

หลินเยว่ซินนิ่งเงียบไปเพียงเสี้ยววินาที หัวใจของนางกระตุกวูบเมื่อนึกถึงสัมผัสและเหตุการณ์ในป่าลึก ทว่านางกลับฝืนทำสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด "หากเขามีปัญหาจริง หรือเป็นไส้ศึกที่แฝงตัวเข้ามา..."

นางเงยหน้าขึ้นสบตากับประมุขเฒ่า "ข้าจะเป็นคนปลิดชีพเขาด้วยมือของข้าเอง โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย"

คำตอบนั้นราบเรียบและหนักแน่นไร้ซึ่งร่องรอยของความลังเล ทว่าในดวงตาของหลินอู๋เชียนกลับวาววับขึ้นด้วยประกายประหลาด เหมือนเขาได้กลิ่นอายบางอย่างที่น่าสนใจแฝงอยู่ในน้ำเสียงของหลานสาว

"ดี..." เขาเอ่ยสั้นๆ "ในเมื่อเจ้ามั่นใจถึงเพียงนั้น ข้าก็จะให้โอกาสเจ้า... พิสูจน์ให้ข้าเห็นว่าดวงตาของเจ้าไม่ได้ฝ้ามัวไปเพราะความใจอ่อน"

ณ ลานประลอง การทดสอบที่เดิมพันด้วยชีวิต

เช้าวันถัดมา เสียงระฆังโบราณดังกังวานกึกก้องไปทั่วหุบเขาเทียนหมิงอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้บรรยากาศกลับต่างออกไป ศิษย์จำนวนมากตั้งแต่อันดับล่างสุดไปจนถึงศิษย์ชั้นในระดับสูงถูกเรียกมารวมตัวกันที่ลานหินกว้างขวาง ทุกสายตาเต็มไปด้วยความฉงนและหวาดหวั่น เมื่อเห็นประมุขสูงสุดก้าวลงมาประทับบนแท่นประธานด้วยตัวเอง

"วันนี้จะมีการทดสอบพิเศษ" เสียงของหลินอู๋เชียนดังก้องกังวานไปทั่วลานประลอง แฝงไปด้วยพลังวัตรมหาศาล "กฎมีเพียงข้อเดียว... ผู้ที่ไม่ผ่าน คือผู้ที่ไม่มีสิทธิ์มีชีวิตอยู่ต่อในเทียนหมิง"

ความเงียบกริบปกคลุมทั่วลานทันที ลมหายใจของหลายคนสะดุด สายตาหลายคู่โดยไม่ได้นัดหมายต่างหันไปมองร่างของคนเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวกลางลาน

เซียวหาน

เขายืนนิ่งสงบราวกับเป็นส่วนหนึ่งของแผ่นดิน ใบหน้าเรียบเฉยนั้นดูราวกับเขารู้อยู่ก่อนแล้วว่าวาระนี้จะมาถึง แสงแดดยามเช้าตกกระทบใบหน้าคมคาย เผยให้เห็นดวงตาที่ลุ่มลึกและไม่หวั่นเกรงต่อสิ่งใด

"ศิษย์ใหม่..." ประมุขเฒ่าเอ่ยขึ้น แววตาจ้องมองตรงไปยังชายหนุ่ม "เจ้าจะได้สู้... กับข้า"

สิ้นคำประกาศ ทั้งลานประลองแทบจะหยุดหายใจ บางคนถึงกับหน้าซีดเผือดเข่าอ่อน การต่อสู้กับประมุขหลินอู๋เชียนไม่ใช่การทดสอบความสามารถ แต่มันคือการประหารชีวิตที่โหดเหี้ยมที่สุด เพราะในแผ่นดินนี้ แทบไม่มีใครต้านทานกระบวนท่าของเขาได้เกินสามกระบวนท่า

หลินเยว่ซินที่ยืนอยู่ไม่ไกลกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ "ท่านปู่... นี่มันไม่ยุติธรรม"

"เงียบ!" เพียงคำเดียวที่เปี่ยมด้วยรังสีสังหารจากชายชรา ก็ทำให้นางไม่อาจเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้อีก ราวกับมีค้อนยักษ์มาทุบที่หน้าอก

เซียวหานก้าวเท้าออกมาข้างหน้าช้าๆ ท่าทางของเขาดูสุขุมเป็นอย่างยิ่ง เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งและประสานมือทำความเคารพอย่างสง่างาม "ขอรับ... ท่านประมุข"

ไม่มีความหวาดกลัวในน้ำเสียง ไม่มีการอ้อนวอนขอชีวิต มีเพียงความนิ่งสงบที่ทำเอาแม้แต่หลินอู๋เชียนยังต้องขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ

หลินอู๋เชียนลุกขึ้นยืนช้าๆ ทว่าในพริบตาที่เขาก้าวมือออกจากแท่นประธาน แรงกดดันมหาศาลก็ระเบิดออกไปรอบทิศทางราวกับคลื่นยักษ์ ตุบ! ศิษย์รอบข้างที่มีพลังวัตรต่ำเตี้ยถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้นหิน หลายคนกระอักเลือดออกมาเพียงเพราะทนรับแรงกดดันไม่ได้

"เข้ามา" ประมุขเฒ่าเอ่ยสั้นๆ โดยที่ไม่ได้ตั้งท่ารับแต่อย่างใด

เซียวหานขยับกายขยับเท้า หนึ่งก้าว... สองก้าว... และในจังหวะที่สาม ร่างของเขาก็เลือนหายไปราวกับควันธูป!

ฟึ่บ!

เขาปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าประมุขในชั่วพริบตา คมมีดสั้นในมือพุ่งทะยานเข้าหาจุดตายโดยไม่ลังเล มันเป็นท่าสังหารที่รวดเร็ว แม่นยำ และเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าที่ชัดเจน ทว่า

ปัง!

หลินอู๋เชียนเพียงแค่สะบัดแขนเสื้อเบาๆ แรงปะทะมหาศาลก็ซัดเอาร่างของเซียวหานปลิวกระเด็นไปไกลนับสิบจาง ร่างของเขากระแทกกับพื้นหินอย่างรุนแรงจนหินแตกกระจาย เซียวหานกระอักเลือดสีแดงฉานออกมาคำโต ร่างกายของเขาสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงกระดูก

ความแตกต่างของระดับพลังนั้นชัดเจนเกินไป เหมือนมดปลวกที่พยายามจะสั่นคลอนขุนเขา

หลินเยว่ซินเบิกตากว้าง หัวใจของนางบีบคั้นจนแทบแหลกสลาย "หยุดเถอะ... พอได้แล้ว..." นางพึมพำในใจอย่างสิ้นหวัง

ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงคือ เซียวหานค่อยๆ ใช้มีดสั้นยันกายลุกขึ้นมาอีกครั้ง แม้ร่างกายจะสั่นเทาและโชกไปด้วยเลือด ทว่าดวงตาของเขากลับยังคงนิ่งสงบและวาววับยิ่งกว่าเดิม

"อีกครั้ง" เสียงของประมุขยังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์

ครั้งนี้เซียวหานไม่พุ่งเข้าไปตรงๆ เขาเริ่มเคลื่อนไหวเป็นวงกลม ท่วงท่าการเยื้องย่างของเขาเปลี่ยนไป มันรวดเร็วขึ้น ลุ่มลึกขึ้น และซับซ้อนเกินกว่าที่ใครจะคาดเดาได้ การเคลื่อนไหวของเขาในตอนนี้ไม่ใช่ของศิษย์ใหม่อีกต่อไป แต่มันคือท่วงท่าของยอดฝีมือที่ผ่านการต่อสู้มานับไม่ถ้วน

และในจังหวะที่หลินอู๋เชียนฟาดฝ่ามือออกไปเพื่อปิดบัญชี เซียวหานกลับบิดกายในองศาที่มนุษย์ทั่วไปทำไม่ได้ เขา "แตะ" เข้าที่ชายเสื้อของประมุขได้เพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกพลังสะท้อนกลับจนล้มลงไปอีกครั้ง

ทั้งลานเงียบกริบ... แม้จะเป็นเพียงการแตะโดนชายเสื้อ แต่นั่นคือสิ่งที่ไม่มีใครในสำนักเคยทำได้มาก่อน!

ดวงตาของหลินอู๋เชียนวาววับด้วยความโกรธระคนตื่นเต้น "น่าสนใจ... น่าสนใจจริงๆ!"

ทว่าในวินาทีถัดมา แรงกดดันรอบกายของเขาเพิ่มขึ้นสิบเท่า บรรยากาศบิดเบี้ยวด้วยรังสีสังหารสีดำทมิฬ ตุบ! เซียวหานถูกกดทับจนเข่ากระแทกพื้นหินอย่างแรง เลือดไหลทะลักออกจากมุมปากไม่ขาดสาย เขากำลังจะถูกบดขยี้ให้เป็นผุยผง!

"พอได้แล้ว!"

เสียงของหลินเยว่ซินกรีดร้องออกมาด้วยความเหลืออด นางก้าวเท้าออกมากลางลานประลองโดยไม่สนสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาด้วยความตกตะลึง นางยืนขวางระหว่างปู่ของนางกับชายหนุ่มที่นอนจมกองเลือด

"เขาพิสูจน์ตัวเองแล้ว... เขาผ่านการทดสอบนี้แล้ว!" น้ำเสียงของนางหนักแน่นและเต็มไปด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน

ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวปกคลุมทั่วลาน หลินอู๋เชียนจ้องมองหลานสาวของตัวเองนิ่งๆ อยู่นานแสนนาน ก่อนจะค่อยๆ คลี่ยิ้มบางๆ ที่ดูอำมหิต

"เจ้ากำลัง... ปกป้องศิษย์ใหม่ผู้นี้อย่างนั้นหรือ เยว่ซิน?"

คำถามนั้นเปรียบเสมือนใบมีดที่กรีดลงบนกลางใจ หลินเยว่ซินชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะข่มใจตอบ "ข้า... เพียงแค่ทำตามหน้าที่ของอาจารย์ที่ต้องดูแลศิษย์ที่มีพรสวรรค์เจ้าค่ะ"

"ดี..." หลินอู๋เชียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "เช่นนั้น... ข้าจะถือว่าเขาผ่าน"

เสียงถอนหายใจยาวๆ ดังขึ้นพร้อมกันทั่วลานประลองราวกับยกภูเขาออกจากอก ทว่าทุกคนต่างรู้ดีว่า... เกมที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มเดินหมากตัวแรกเท่านั้น

ในห้องพักเล็กๆ ที่เงียบสงัด เซียวหานนอนอยู่บนเตียงไม้ ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยผ้าพันแผลที่ซึมไปด้วยเลือด ทว่าสายตาของเขายังคงทอดมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความนิ่งเฉยดุจเดิม

"เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรืออย่างไร?"

เสียงเย็นชาที่คุ้นเคยดังขึ้นจากหน้าประตู หลินเยว่ซินยืนอยู่ตรงนั้น ดวงหน้าหยกของนางดูซูบซีดและเต็มไปด้วยความโกรธ "เจ้ารู้ไหมว่าเมื่อครู่นี้เจ้าเกือบจะกลายเป็นศพเฝ้าลานประลองไปแล้ว!"

เซียวหานค่อยๆ หันมามองนาง ก่อนจะคลี่ยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "แต่สุดท้าย... ข้าก็ยังไม่ตาย และข้าก็ได้เห็นสิ่งที่ข้าอยากเห็น"

คำตอบนั้นทำให้นางกำมือแน่นจนสั่น "ครั้งหน้า... ข้าจะไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยเจ้าอีกเด็ดขาด จะตายก็เชิญตายไปคนเดียว!"

นางทำท่าจะหันหลังกลับ ทว่าเซียวหานกลับฝืนกายลุกขึ้นนั่งช้าๆ แม้จะเจ็บปวดจนหน้าบิดเบี้ยว เขาก้าวลงจากเตียงและเดินเข้าหานางช้าๆ

"ท่านยื่นมือเข้ามาช่วยข้า... ต่อหน้าศิษย์ทั้งสำนัก และต่อหน้าท่านประมุข" เสียงของเขาเบาหวิวทว่ากลับชัดเจนในโสตประสาท "การกระทำเช่นนั้น... หากไม่เรียกว่า 'ปกป้อง' แล้วจะให้เรียกว่าอะไรได้อีกหรือ?"

หลินเยว่ซินชะงักงัน "ข้าเพียงแค่..."

"หรือว่า..." เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวนาง "จิตใจที่เคยแข็งแกร่งดุจหินผาของท่าน... เริ่มเกิดความลังเลขึ้นมาแล้ว?"

ความเงียบปกคลุมคนทั้งคู่ ลมหายใจของหลินเยว่ซินเริ่มติดขัดและไม่สม่ำเสมอ ความรู้สึกที่พยายามกดทับไว้เริ่มพวยพุ่งขึ้นมาจนยากจะควบคุม

"หุบปากของเจ้าซะ..." นางเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน ทว่ากลับไม่ได้ก้าวถอยหนี สายตาของทั้งสองปะทะกันอย่างดุเดือดในระยะที่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นของกันและกัน มันเป็นระยะที่อันตรายและไม่อาจถอยหลังกลับได้อีกต่อไป

"หากท่านยังไม่ฆ่าข้าในตอนนี้..." เซียวหานเอ่ยอย่างช้าๆ แต่ละคำหนักแน่นราวกับคำสาป "สักวันหนึ่ง... ท่านจะต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ต้อง 'เลือก' และเมื่อถึงวันนั้น ข้าหวังว่าท่านจะเลือกในสิ่งที่ใจท่านต้องการจริงๆ"

คำพูดนั้นหนักหน่วงและทิ่มแทงหัวใจของหลินเยว่ซินอย่างรุนแรง มันคือความจริงที่นางพยายามวิ่งหนีมาตลอด นางผลักอกเขาออกเบาๆ ก่อนจะรีบหันหลังเดินออกจากห้องไปทันที

"อย่าได้บังคับให้ข้าต้องเลือก... เพราะผลลัพธ์ของมัน อาจเป็นสิ่งที่เจ้ามิอาจยอมรับได้"

เสียงของนางแผ่วหายไปในความมืด ทิ้งเซียวหานไว้ท่ามกลางความเงียบงันและแสงจันทร์ที่สาดส่อง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่มอีกครั้ง ทว่าแววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยที่ลึกซึ้ง

เกมที่เขาเป็นคนเริ่ม... บัดนี้เริ่ม "แตก" และบิดเบี้ยวไปจากแผนเดิมอย่างแท้จริงเสียแล้ว