ตอนที่ 9 ทางเลือก

ตอนที่ 9 ทางเลือก

เช้าวันนั้นที่สำนักเทียนหมิง ช่างเป็นเช้าที่เหน็บหนาวและเงียบงันผิดปกติ เมฆหมอกสีเทาหม่นโรยตัวต่ำปกคลุมยอดเขาจนดูสลัวราง ไร้ซึ่งสายลมพัดผ่าน ไร้ซึ่งเสียงนกร้องกังวานอย่างที่เคยเป็น มีเพียงกลิ่นอายของความตายและระเบียบวินัยอันเคร่งครัดที่กดทับทุกอณูอากาศจนหนักอึ้งประหนึ่งแผ่นหินหมื่นชั่ง

ณ ลานพิพากษา

ศิษย์ทุกระดับชั้น ตั้งแต่ศิษย์สายนอกผู้ต้อยต่ำไปจนถึงศิษย์ชั้นในผู้ทรงเกียรติ ต่างถูกเรียกมารวมตัวกันอย่างเร่งด่วน ณ ลานพิพากษาหินแกรนิตอันกว้างใหญ่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดจนแทบจะสัมผัสได้ด้วยมือเปล่า

ณ ใจกลางลานกว้าง เสาไม้โอ๊คดำสูงตระหง่านตั้งเด่นเป็นสง่า และบนเสานั้นร่างของคนผู้หนึ่งถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรึงแน่น

เซียวหาน

สภาพของเขาในยามนี้ดูย่ำแย่จนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ อาภรณ์สีเข้มขาดรุ่งริ่งเผยให้เห็นบาดแผลฉกรรจ์จากการถูกทรมานที่หลังและหน้าอก คราบเลือดที่เริ่มแห้งกรังติดเปรอะเปื้อนไปตามผิวเนื้อที่ขาวซีด ทว่าท่ามกลางความบอบช้ำนั้น เขากลับยังคงยืนหยัดอยู่ได้ด้วยแผ่นหลังที่ตรงแน่ว นิ่งสงบราวกับภูผาที่ไม่สะทกสะท้านต่อพายุฝน ดวงตาคู่นั้นยังคงลุ่มลึกและเยือกเย็นดังเดิม ราวกับเขาเป็นเพียงผู้ชมคนหนึ่งในโศกนาฏกรรมของตัวเอง

เสียงกระซิบกระซาบดังแผ่วเบาไปทั่วลานประหนึ่งเสียงแมลงหวี่

“วันนี้... จะมีการประหารจริงหรือ?”

“ศิษย์ใหม่คนนั้นน่ะนะ... ข่าวว่าเขาคือไส้ศึก”

“บ้าไปแล้ว... หลักฐานก็ยังไม่ชัดแจ้งแท้ๆ ...”

ทว่าไม่มีใครกล้าเอ่ยปากดังไปกว่านั้น เพราะบนแท่นสูงตระหง่านเหนือลานพิพากษา หลินอู๋เชียน ประมุขเฒ่าผู้ทรงอำนาจกำลังนั่งประทับอยู่ สายตาของเขาเย็นเฉียบดุจน้ำแข็งที่ก้นเหว จ้องมองลงมายังเบื้องล่างด้วยความว่างเปล่าทว่าน่าเกรงขาม

“ผู้ต้องสงสัยในคดีลอบสังหารศิษย์ร่วมสำนัก...” เสียงของเขาดังก้องกังวานไปทั่วลาน ทรงพลังจนทำให้นกป่าที่เกาะอยู่ไกลออกไปถึงกับแตกตื่น “แม้ในยามนี้จะยังไม่มีหลักฐานที่มัดตัวแน่นหนา แต่สำหรับสำนักเทียนหมิง... ความเสี่ยงเพียงเศษเสี้ยว ก็มิควรถูกปล่อยไว้ให้กลายเป็นหนอนบ่อนไส้ในภายหลัง”

คำพูดนั้นเรียบง่ายทว่าอำมหิตสิ้นดี มันคือคำตัดสินประหารชีวิตโดยมิต้องรอการพิสูจน์ความจริง

หลินเยว่ซินยืนอยู่ในตำแหน่งผู้คุมกฎเบื้องล่างแท่นประธาน มือนางกำด้ามดาบแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดและสั่นเทา หัวใจในทรวงอกเต้นรัวแรงจนรู้สึกเจ็บปวดไปหมด ราวกับมีเข็มนับพันเล่มกำลังทิ่มแทงเข้าสู่ขั้วหัวใจ

“และผู้ที่จะรับหน้าที่เพชฌฆาตในวันนี้...” หลินอู๋เชียนเว้นจังหวะเล็กน้อย ทอดสายตามองลงมายังหลานสาวเพียงคนเดียวของตน “คือ... หลินเยว่ซิน”

ตึก!

หัวใจของนางกระแทกแรงจนรู้สึกเหมือนมันจะหยุดเต้นไปเสียเดี๋ยวนั้น ทั้งลานพิพากษาพลันตกอยู่ในความเงียบสนิทประหนึ่งป่าช้า ไม่มีศิษย์คนไหนกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ทุกสายตาหันมาจับจ้องที่นางเป็นจุดเดียว

“นี่คือคำสั่ง...” น้ำเสียงของประมุขเฒ่าเย็นลงจนน่าใจหาย “หรือว่าเจ้า... คิดจะขัดคำสั่งของข้า?”

คำถามนั้นไม่ใช่เพียงการตรวจสอบ แต่มันคือการ "บังคับ" ให้เลือก ระหว่างความจงรักภักดีต่อตระกูลกับความรู้สึกที่นางยังไม่อาจนิยามได้

หลินเยว่ซินก้าวเท้าออกมาข้างหน้าช้าๆ ทุกก้าวที่เดินผ่านพื้นหินนั้นหนักอึ้งราวกับถูกโซ่ตรวนพันธนาการไว้ที่ข้อเท้า นางหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเซียวหานในระยะที่ใกล้เพียงแค่เอื้อมมือถึง เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองนาง ดวงตาคู่นั้นยังคงนิ่งสงบดุจน้ำนิ่ง ไม่มีวี่แววของความหวาดกลัวต่อมัจจุราชที่อยู่ตรงหน้า ไม่มีแม้แต่เสียงอ้อนวอนขอชีวิต มีเพียงความเงียบงันที่บีบคั้นอารมณ์ของนางจนถึงขีดสุด

“...”

มือนางสั่นระริก ดาบเหล็กกล้าในมือหนักอึ้งอย่างประหลาดประหนึ่งมันถูกหล่อขึ้นจากตะกั่วหมื่นชั่ง

“พูดอะไรสักอย่างสิ...” นางกรีดร้องในใจอย่างบ้าคลั่ง “ปฏิเสธออกมาสิว่าเจ้าไม่ได้ทำ... หนีไปเสียตอนนี้... หรือทำอะไรก็ได้ที่ทำให้ข้าไม่ต้องทำเช่นนี้!”

ทว่าเซียวหานกลับไม่ยอมปริปากพูด เขาเพียงแค่จ้องมองนางด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง ราวกับเขากำลัง "รอ" รับความตายจากเงื้อมมือของนางด้วยความเต็มใจ

“ทำไม...” หลินเยว่ซินเค้นเสียงออกมาแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ทำไมเจ้าถึงไม่หนีไปตั้งแต่วันนั้น...”

คำถามเดิมที่นางเคยถาม ทว่าคราวนี้มันกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ท่วมท้น

เซียวหานคลี่ยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ทั้งที่หยาดเลือดสีแดงข้นยังคงติดเปรอะเปื้อนอยู่ที่ริมฝีปากที่แตกยับ “เพราะท่าน...”

คำตอบเดิมที่หนักแน่นยิ่งกว่าเดิม หัวใจของหลินเยว่ซินถูกบีบรัดจนแทบแหลกสลาย

“หากข้าหนีไป...” เขาเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วพร่าทว่าชัดเจนในโสตประสาทของนาง “ท่านจะต้องถูกตราหน้าว่าไร้ความสามารถ และต้องรับโทษทัณฑ์ที่หนักหนาสาหัสแทนข้า... ข้ามิอาจทนเห็นท่านต้องเจ็บปวดเพราะข้าได้แม้เพียงเศษเสี้ยวเดียว”

เสียงของเขาสั่นเครือลงในตอนท้าย ทว่ากลับมั่นคงในเจตนารมณ์ “ข้ายอมตายด้วยเงื้อมมือของท่าน... ดีกว่าเห็นท่านต้องทนทุกข์เพราะความผิดที่ข้าไม่ได้ก่อ”

ฉึก

ถ้อยคำเหล่านั้นเปรียบเสมือนศรรักพุ่งทะลุหัวใจของนางอย่างแม่นยำ ลมหายใจของหลินเยว่ซินสะดุดวูบ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีและหน้าที่ที่ถูกปลูกฝังมาตลอดชีวิตกำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา มือนางสั่นจนแทบจะประคองดาบไว้ไม่อยู่

“หุบปากของเจ้าซะ...” นางเอ่ยด้วยเสียงที่สั่นเครือ หยาดน้ำตาเริ่มเอ่อคลอที่เบ้าตาโดยที่นางไม่รู้ตัว

ทั้งลานเงียบงันปานป่าช้า ไม่มีศิษย์คนใดเคยเห็นท่านหญิงหลินผู้เย็นชาแสดงกิริยาเช่นนี้มาก่อน

“นี่คือหน้าที่ของข้า...” นางพึมพำกับตัวเองเบาๆ เหมือนพยายามย้ำเตือนสติที่กำลังจะขาดสะบั้น “ข้าคือคนของเทียนหมิง... ข้าต้องปลิดชีพเจ้าเพื่อความมั่นคงของสำนัก...”

ดาบในมือถูกยกขึ้นช้าๆ ปลายดาบที่แหลมคมสั่นระริกตามแรงอารมณ์ เซียวหานหลับตาลงอย่างสงบ เขาไม่มีการต่อต้าน ไม่มีการหลบเลี่ยง ราวกับเขายอมรับทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นจากมือของสตรีที่เขาปักใจรัก และนั่นยิ่งทำให้นางรู้สึก "แตกสลาย" เกินกว่าจะแบกรับได้

“ข้าจะถามเจ้า... เป็นครั้งสุดท้าย...” เสียงของนางสั่นพร่าจนแทบจะเป็นเสียงสะอื้น “เจ้า... เป็นคนทำหรือไม่?”

ความเงียบปกคลุมทั่วบริเวณก่อนที่คำตอบเดิมจะหลุดออกมาจากปากของชายหนุ่ม

“ไม่ใช่ข้า”

คำตอบนั้นไม่เปลี่ยน ไม่ลังเล และไม่สั่นไหว หยาดน้ำตาหยดแรกของหลินเยว่ซินร่วงหล่นลงสู่พื้นหินเบื้องล่างอย่างเงียบเชียบ นางกำดาบแน่นจนเจ็บแสบไปทั้งฝ่ามือก่อนจะ

ฟึ่บ!

นางตวัดดาบฟันลงมาด้วยความเร็วสูง เสียงอุทานด้วยความตกใจดังเซ็งแซ่ไปทั่วลานพิพากษา ทว่าดาบนั้นกลับหยุดนิ่งสนิทห่างจากลำคอของเซียวหานเพียงเสี้ยวของเส้นผม มือนางสั่นเทาจนดาบส่งเสียงสั่นกึกๆ

น้ำตาของนางไหลบ่าออกมาไม่ขาดสายประหนึ่งเขื่อนที่พังทลาย

“ข้า... ข้าทำไม่ได้...” เสียงของนางแผ่วเบาพรายพร่า ทว่ากลับชัดเจนและหนักแน่นในความรู้สึก

ทั้งลานตกอยู่ในอาการชะงักงัน หลินอู๋เชียนหรี่ตาลงจนเป็นเส้นตรง รังสีสังหารแผ่ออกมาจากร่างของเขาจนอุณหภูมิรอบด้านลดฮวบ

“เจ้าว่าอย่างไรนะ เยว่ซิน?” น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบยิ่งกว่าลมพัดผ่านสุสาน

หลินเยว่ซินปล่อยดาบให้ตกลงพื้นดัง เคร้ง! ก่อนจะทรุดกายลงคุกเข่าต่อหน้าท่านปู่ของนางอย่างสิ้นแรง “ข้าทำไม่ได้... ข้าไม่อาจฆ่าคนที่บริสุทธิ์ได้...”

คำพูดนั้นเปรียบเสมือนระเบิดที่จุดชนวนความโกลาหลไปทั่วลานพิพากษา ศิษย์ชั้นในต่างมองหน้ากันด้วยความตระหนก

“เจ้ากล้าขัดคำสั่งประมุขแห่งเทียนหมิงงั้นรึ!” เสียงของหลินอู๋เชียนดังลั่น แรงกดดันมหาศาลกดทับลงมาจนศิษย์รอบข้างถึงกับทรุดลงคุกเข่าด้วยความหวาดกลัว ทว่าหลินเยว่ซินยังคงประคองกายคุกเข่าอยู่อย่างมั่นคงแม้ร่างจะสั่นเทา

“หากการปกป้องความจริงคือความผิด...” นางเอ่ยเสียงสั่นพร่า “ก็จงลงโทษข้าแต่เพียงผู้เดียวเถิดเจ้าค่ะ”

ความเงียบที่ยาวนานและน่าอึดอัดกลับเข้าปกคลุมอีกครั้ง จนกระทั่งเสียงหัวเราะเบาๆ ที่ดูอำมหิตดังขึ้นจากปากของชายชรา หลินอู๋เชียนลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินลงมาจากแท่นสูง

“น่าสนใจ... น่าสนใจจริงๆ” สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่หลานสาว “เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าเจ้ากำลังทำอะไรอยู่? เจ้ากำลังแลกชีวิตและเกียรติยศของเจ้ากับไส้ศึกนิรนามเพียงคนเดียวงั้นรึ?”

หลินเยว่ซินไม่ตอบคำถาม นางเพียงแค่ก้มศีรษะลงจนติดพื้นหิน

“ดี...” เสียงของประมุขเฒ่าลึกลงและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม “เช่นนั้น... ข้าจะให้โอกาสเจ้าได้เลือกอีกครั้งเยว่ซิน”

หัวใจของนางกระตุกวูบด้วยลางสังหรณ์ที่เลวร้าย

“เจ้าจงลุกขึ้นและจับดาบประหารเขาเสียในตอนนี้...” เขาเอ่ยช้าๆ แต่ละคำหนักแน่นราวกับค้อนทุบทั่ง “หรือมิเช่นนั้น... ข้าจะเป็นคนลงมือปลิดชีพมันด้วยมือของข้าเอง ต่อหน้าต่อตาเจ้าที่นี่ เดี๋ยวนี้!”

ความเงียบที่หนักอึ้งจนหายใจไม่ออกเข้าจู่โจมหัวใจของนาง เซียวหานลืมตาขึ้นมองนางด้วยสายตาที่สงบนิ่ง ไร้ซึ่งคำขอร้องหรือคำต่อว่า มีเพียงคำพูดที่สื่อผ่านดวงตาว่า ‘อย่าเลือกข้า... อย่าทำลายตัวเองเพราะข้าเลย’

หลินเยว่ซินตัวสั่นเทาอย่างรุนแรง น้ำตาไหลนองหน้าจนมองภาพเบื้องหน้าไม่ชัดเจน หัวใจของนางถูกบีบคั้นจนแทบแหลกเป็นผุยผง นี่ไม่ใช่การเลือก... แต่มันคือการทรมานทางจิตใจที่เหี้ยมโหดที่สุดเท่าที่นางเคยเผชิญมา

สายลมแรงกรรโชกขึ้นมาอีกครั้ง พัดพาเอาความเยือกเย็นและความเงียบกระจายไปทั่วลานกว้าง และในวินาทีที่บีบคั้นหัวใจนั้นเอง หลินเยว่ซินก็ตระหนักได้ว่า... ไม่ว่านางจะเลือกทางเดินไหน นางก็จะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปตลอดกาล

ทางเลือกในครั้งนี้... มิใช่เพียงแค่ความเป็นความตายของเซียวหาน แต่มันคือการเดิมพันด้วยวิญญาณและความรักที่กำลังจะมอดไหม้ไปพร้อมกับหยาดน้ำตาของนางเอง