ตอนที่ 10 คนที่ต้องตาย

ตอนที่ 10 คนที่ต้องตาย

ลานพิพากษาอันกว้างใหญ่บัดนี้กลับเงียบสงัดจนน่าใจหาย ราวกับสรรพสิ่งรอบกายถูกแช่แข็งไว้ด้วยไอเย็นแห่งความตายที่โรยตัวลงมาปกคลุม ความกดดันมหาศาลจากแรงวัตรของประมุขเฒ่ากดทับลงบนหัวไหล่ของทุกคนจนแทบจะหายใจไม่ออก ทว่าความหนักอึ้งทางกายภาพนั้นไม่อาจเทียบเท่าความร้าวรานที่กัดกินหัวใจของสตรีที่คุกเข่าอยู่กลางลานหินได้เลย

หลินเยว่ซิน ยังคงคุกเข่าอยู่อย่างนั้น ร่างกายที่เคยสง่างามและทะนงตนบัดนี้สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ หยาดน้ำตาใสพรั่งพรูออกจากดวงตาคู่สวยไม่ขาดสาย มันไหลผ่านแก้มเนียนและหยดลงกระทบพื้นหินแตกกระจายประหนึ่งเศษเสี้ยววิญญาณของนางที่กำลังพังทลายลง

เบื้องหน้าของนางคือ เซียวหาน ชายหนุ่มที่ถูกพันธนาการไว้กับเสาไม้ด้วยโซ่ตรวนหนาหนัก เขายืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางสายตาที่จ้องจะเอาชีวิต ทว่าแววตาของเขากลับนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด มันเป็นความนิ่งที่บ่งบอกถึงการยอมรับในชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

และบนแท่นสูงตระหง่าน หลินอู๋เชียน ยืนมองลงมาด้วยสายตาที่เย็นชาและว่างเปล่า เขาจ้องดูหลานสาวของตนราวกับกำลังรับชม "การแสดง" ที่น่าสนใจบทหนึ่ง เป็นการแสดงที่เดิมพันด้วยชีวิตและความภักดี

"เลือกซะ เยว่ซิน"

เสียงของประมุขเฒ่าดังก้องกังวาน สั้น กระชับ ทว่าโหดร้ายทารุณยิ่งกว่าคมดาบใดในใต้หล้า "จะปลิดชีพมันด้วยมือของเจ้าเองเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจ... หรือจะให้ข้าเป็นคนลงมือสังหารมันทิ้งเสียเดี๋ยวนี้"

ลมหายใจของหลินเยว่ซินสะดุดวูบ หัวใจในทรวงอกบีบรัดจนรู้สึกเจ็บแปลบประหนึ่งถูกบีบด้วยอุ้งมือปีศาจ นางรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ทางเลือกที่เปิดโอกาสให้รอดพ้น แต่มันคือการบังคับให้ "พัง" ทุกสิ่งที่นางเคยเชื่อถือและศรัทธา

"ท่านปู่..." เสียงของนางสั่นพร่าและเบาหวิว ทว่าไม่มีคำขอร้องอ้อนวอนหลุดออกมาจากปาก เพราะนางรู้แจ้งแก่ใจดีว่า จิตใจของหลินอู๋เชียนนั้นแข็งแกร่งดุจหินผาและไร้ซึ้งความเมตตา การอ้อนวอนต่อเขาไม่เคยมีผลลัพธ์ใดๆ นอกจากความสมเพช

"ข้า..." คำพูดทั้งหมดติดค้างอยู่ในลำคอที่แห้งผาก ดวงตาที่พร่าเลือนด้วยม่านน้ำตามองตรงไปยังเซียวหาน เขายังคงมองนางกลับมาด้วยแววตาที่สงบนิ่งดุจเดิม ทว่าลึกลงไปในประกายตานั้น กลับแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่คล้ายกับการ "บอกลา" เป็นครั้งสุดท้าย

"อย่าฝืนตัวเองเลย..." เสียงของเขากระซิบแผ่วเบาข้ามผ่านความเงียบ เบาจนแทบจะถูกเสียงลมพัดหายไป ทว่าหลินเยว่ซินกลับได้ยินมันชัดเจนยิ่งกว่าเสียงระฆังสำนัก "ทำในสิ่งที่ท่านต้องทำเถิด..."

หัวใจของนางแตกสลายลงต่อหน้าต่อตาในวินาทีนั้นเอง

"ข้าจะไม่โทษท่านเลยแม้แต่น้อย... หลินเยว่ซิน" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนใบมีดโกนที่กรีดซ้ำลงบนแผลใจที่เหวอะหวะ ลมหายใจของนางสั่นระริก มือกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในผิวเนื้อจนเลือดไหลซึมตามง่ามนิ้ว

"ข้า..."

ยังไม่ทันที่นางจะตัดสินใจหรือเอ่ยถ้อยคำใดออกมา

ฉึก!

เสียงของมีคมพุ่งแหวกอากาศและแทงทะลุเนื้อเยื่อดังขึ้นอย่างกะทันหันจนคนทั้งลานชะงักกึก สายตาทุกคู่หันขวับไปมองที่มาของเสียงนั้นด้วยความตระหนก

เซวี่ยอิง นางยืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยเย็นชา กระบี่ในมือของนางแทงทะลุหน้าอกของเซียวหานจากทางด้านหลังจนปลายกระบี่สีเงินโผล่พ้นหน้าอกออกมา เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาตามรอยแผลอย่างรวดเร็ว ชโลมเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งให้กลายเป็นสีแดงฉานในพริบตา

ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมลานพิพากษาทันที

"..."

หลินเยว่ซินเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมา หัวใจของนางดูเหมือนจะหยุดเต้นไปเสียเดี๋ยวนั้น โลกทั้งใบพลันมืดมิดและหมุนคว้าง

"เจ้า... ช้าเกินไปเยว่ซิน" เสียงของเซวี่ยอิงราบเรียบไร้อารมณ์ ราวกับสิ่งที่นางเพิ่งทำไปไม่ใช่การพรากชีวิตมนุษย์ "ในเมื่อเจ้าใจปลาซิวและไม่กล้าลงมือเพื่อสำนัก... ข้าก็จะทำหน้าที่นี้แทนเจ้าเอง"

นางกระชากกระบี่ออกอย่างแรง เลือดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนพื้นหิน ร่างของเซียวหานกระตุกอย่างรุนแรงก่อนจะซบลงกับโซ่พันธนาการ เขาไอออกมาเป็นก้อนเลือดคำโต

"อึก—"

"ไม่!!!"

หลินเยว่ซินกรีดร้องออกมาสุดเสียงก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปรับร่างที่กำลังจะร่วงหล่นนั้นไว้ในอ้อมแขน มือนางสั่นเทาอย่างรุนแรงเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนจากหยาดเลือดที่เปียกชุ่ม "เซียวหาน...! ไม่นะ... อย่าทิ้งข้าไป!"

เสียงของนางแตกพร่าและสะอื้นจนไม่เหลือเค้าโครงของท่านหญิงผู้เย็นชาอีกต่อไป นางพยายามใช้มือที่สั่นเทากดบาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าอกของเขาเพื่อห้ามเลือด ทว่าเลือดกลับไหลทะลักออกมาตามง่ามนิ้วอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

เซียวหานที่อยู่ในอ้อมแขนของนางพยายามขยับมุมปากรอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นอย่างยากลำบาก "ดีแล้ว..." เสียงของเขาแผ่วเบาราวกับธูปที่ใกล้จะมอด "เป็นแบบนี้... ท่านจะได้ไม่ต้องเป็นคนฆ่าข้า... ท่านจะได้ไม่ต้องเสียใจไปตลอดชีวิต..."

น้ำตาของหลินเยว่ซินหยดลงกระทบใบหน้าของเขา "หุบปากนะ! อย่าพูดแบบนั้น! เจ้าต้องไม่ตาย... ได้ยินไหม! เจ้าต้องอยู่กับข้า!"

"ข้า... ไม่เป็นไร..." เขาพึมพำเบาๆ ทว่าร่างของเขากลับเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆ ศีรษะเอียงไปซบที่ไหล่ของนาง

"โกหก... เจ้าโกหกข้า!" เสียงของนางสั่นเครือ "เจ้ากำลังจะตาย... เจ้าอย่าทิ้งข้าไว้คนเดียวในที่โหดร้ายแห่งนี้สิ!"

เซียวหานมองนางเนิ่นนานด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความโหยหา ราวกับต้องการจะจดจำใบหน้าของสตรีที่เขารักไว้ในวิญญาณเป็นครั้งสุดท้าย "ถ้ามีโอกาส... ในชาติหน้า... ข้าอยากจะรู้จักท่านในฐานะธรรมดา... ในโลกที่ไม่ต้องมีเลือด... ไม่ต้องมีการเข่นฆ่า..."

ตึก!

หัวใจของหลินเยว่ซินแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ความเจ็บปวดที่ท่วมท้นเปลี่ยนกลายเป็นพลังที่บ้าคลั่ง พลังมารในร่างกายของนางเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ควันสีดำทมิฬพวยพุ่งออกมาจากร่างของนางอย่างไม่เสถียร มันหมุนวนและส่งรังสีสังหารที่กดดันจนบรรยากาศโดยรอบบิดเบี้ยว

"หยุดนะเยว่ซิน! อย่าใช้พลังนั่น!" เซียวหานกระซิบสั่งด้วยความเป็นห่วง

ทว่านางกลับหูอื้ออึงไม่รับรู้สิ่งใดอีกต่อไป "ข้าไม่ยอมให้เจ้าตาย! ใครหน้าไหนก็พรากเจ้าไปจากข้าไม่ได้!"

เสียงของนางแผดก้องไปทั่วหุบเขา พลังมารปะทุขึ้นทันทีราวกับภูเขาไฟที่ระเบิดออก ควันสีดำหนาทึบพุ่งกระจายออกไปรอบทิศทาง รุนแรงและบ้าคลั่งยิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา แรงกดดันมหาศาลบดขยี้พื้นหินจนแตกร้าว ศิษย์ที่อยู่ใกล้เคียงถึงกับล้มลงคุกเข่าด้วยความหวาดกลัว

"พอได้แล้ว หลินเยว่ซิน!" เสียงของหลินอู๋เชียนตวาดก้อง ทว่าสายไปเสียแล้ว

หลินเยว่ซินกอดร่างของเซียวหานไว้แน่น ดวงตาของนางกลายเป็นสีดำสนิทไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ "ช่วยเขา... ใครก็ได้ช่วยเขา!" นางกรีดร้องอย่างเสียสติ ทว่าไม่มีใครกล้าก้าวเข้าไปใกล้ เพราะพลังมารรอบตัวนางกำลังกลืนกินทุกสรรพสิ่ง

"ถอยออกมาเดี๋ยวนี้!" หลินอู๋เชียนตะโกนสั่งเสียงเย็น

"ข้าบอกให้ช่วยเขาไง! ได้ยินไหม!"

ในวินาทีที่พลังของนางกำลังจะระเบิดทำลายทุกอย่างรอบด้าน

ปัง!

แรงกดดันมหาศาลจากภายนอกพุ่งเข้าชนกำแพงพลังของนางอย่างจัง หลินอู๋เชียนปรากฏกายขึ้นตรงหน้าหลานสาวในชั่วพริบตา เขายกฝ่ามือขึ้นเพียงข้างเดียว พลังมารที่เคยกราดเกรี้ยวกลับถูก "กดทับ" และสยบลงอย่างง่ายดายด้วยพลังวัตรที่เหนือชั้นกว่าหลายขุม

"พอได้แล้ว จบสิ้นกันที" เสียงของเขาเย็นเฉียบดุจน้ำแข็ง

หลินเยว่ซินทรุดฮวบลงกับพื้น ร่างกายสั่นสะท้านอย่างแสนสาหัส พลังมารสลายตัวไปทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความอ่อนแรง เซียวหานในอ้อมแขนของนางนิ่งสนิทไปแล้ว ลมหายใจของเขาดูเหมือนจะขาดห้วงไปนานแล้ว

โลกทั้งใบของนางเงียบลง... เงียบเสียจนนางได้ยินเสียงหัวใจที่แตกสลายของตัวเอง

"ไม่นะ..." เสียงของนางแผ่วเบาและแหบพร่า "ไม่... ไม่จริง... เซียวหาน... ลุกขึ้นมาสิ..."

นางเขย่าร่างของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังจะให้เขาลืมตาขึ้นมามองนางอีกครั้ง ทว่าไม่มีการตอบสนองใดๆ ร่างกายที่เคยอบอุ่นเริ่มเย็นช้าลงตามกาลเวลา

"จบสิ้นแล้ว" หลินอู๋เชียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยประหนึ่งประกาศปิดม่านละคร

สำหรับหลินอู๋เชียน มันคือจุดจบ... ทว่าสำหรับหลินเยว่ซิน มันคือจุดเริ่มต้นของความพินาศทางจิตใจที่ไม่มีวันหวนคืน

ในคืนนั้น ลมป่าพัดกรรโชกแรงอย่างบ้าคลั่ง ท้องฟ้ามืดมิดสนิทไร้ซึ่งแสงดาว หลินเยว่ซินนั่งเหม่อลอยอยู่ลำพังบนยอดหน้าผาไร้รัก นางโอบกอดร่างที่ไร้วิญญาณของเซียวหานไว้แนบอกแน่นหนาราวกับกลัวว่าเขาจะอันตรธานหายไป ดวงตาของนางว่างเปล่าและแห้งผาก ไม่มีน้ำตาหลงเหลือให้ไหลออกมาอีกต่อไปแล้ว เพราะมันได้ไหลจนเหือดแห้งไปพร้อมกับความหวัง

"..."

ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณเนิ่นนาน จนกระทั่ง...

เสียงสูดลมหายใจแผ่วเบาประหนึ่งเสียงปีกแมลงปอพัดผ่านหู ดังขึ้นในความเงียบสงัด มันเบามากจนแทบไม่ได้ยิน ทว่าสำหรับหลินเยว่ซินที่ประสาทสัมผัสไวกว่าคนทั่วไป นางได้ยินมันชัดเจนยิ่งกว่าเสียงฟ้าผ่า

นางชะงักกึก หัวใจที่เคยนิ่งสนิทกลับมาเต้นรัวอีกครั้งอย่างไม่เชื่อประสาทสัมผัสของตัวเอง นางก้มลงมองใบหน้าของชายหนุ่มในอ้อมแขนอย่างช้าๆ

และแล้ว... ดวงตาของเซียวหานก็ค่อยๆ ปรือเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก มันดูอ่อนแรงและรางเลือนเหมือนแสงเทียนที่ใกล้จะมอดดับ ทว่าประกายแห่งชีวิตยังคงหลงเหลืออยู่ข้างในนั้น

"ท่าน... ยังไม่ปล่อยข้าอีกหรือ... หลินเยว่ซิน..." เสียงกระซิบที่สั่นพร่าของเขาดังขึ้น

หลินเยว่ซินนิ่งอึ้งไปพักใหญ่ ดวงตาที่เคยว่างเปล่ากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งด้วยความตื่นตระหนกและดีใจ "เจ้า... เจ้ายันไม่ตาย... เซียวหาน!"

เซียวหานฝืนขยับมุมปากเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส "ข้าบอกแล้ว... ว่าข้ายังตายไม่ได้... หากข้ายังไม่ได้พาเจ้า... ออกไปจากนรกแห่งนี้..."

ทว่าภายใต้รอยยิ้มที่อ่อนโยนนั้น หลินเยว่ซินกลับสังเกตเห็นบางสิ่งที่แปลกประหลาดในดวงตาของเขา มันเป็นแววตาที่ซับซ้อนและเต็มไปด้วยความลับที่ยังไม่ถูกเปิดเผย... ความลับที่อาจจะสั่นคลอนรากฐานของสำนักเทียนหมิง และอาจจะพรากเขาไปจากนางอีกครั้งในอนาคตอันใกล้

ปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้ เป็นเพียงการยื้อเวลา... หรือมันคือจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมบทใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมกันแน่? หลินเยว่ซินกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ราวกับจะพันธนาการเขาไว้กับตัวนางตลอดกาล