ตอนที่ 4 คลุ้มคลั่ง

ตอนที่ 4 คลุ้มคลั่ง

กลิ่นคาวเลือดข้นคลั่กยังไม่ทันได้เจือจางไปกับสายลมราตรี ร่างไร้วิญญาณของมือสังหารสำนักจิ่วหลัวล้มลงระเกะระกะเกลื่อนพื้นหญ้าที่ชุ่มไปด้วยหยาดโลหิตสีดำคล้ำภายใต้แสงจันทร์ ป่าทั้งผืนที่เคยอื้ออึงด้วยเสียงคมดาบและการเข่นฆ่าพลันกลับเข้าสู่ความเงียบงันอีกครั้ง ทว่ามันเป็นความเงียบที่ "ผิดปกติ" จนน่าขนลุก ราวกับสรรพสัตว์ทุกตัวในป่ากำลังกลั้นหายใจเพื่อรอคอยบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าความตาย

หลินเยว่ซินยืนนิ่งสงบอยู่ท่ามกลางซากศพเหล่านั้นราวกับรูปสลักมรณะ ปลายดาบสั้นในมือของนางยังมีหยาดเลือดไหลหยดลงสู่พื้นดินหญ้าดัง ติ๋ง... ติ๋ง... ทว่าในยามนี้นัยน์ตาของนางกลับไม่ได้เยือกเย็นเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา มันสั่นระริกด้วยระลอกคลื่นแห่งความสับสนและหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุด

"..."

ลมหายใจของนางเริ่มแปรปรวนหนักขึ้นอย่างรวดเร็ว เสียงหอบหายใจที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้กลับกลายเป็นความติดขัดและไม่สม่ำเสมอ ร่างระหงเริ่มสั่นเทาเล็กน้อยอย่างที่คนทั่วไปยากจะสังเกตเห็น

เซียวหานที่ยืนคุมเชิงอยู่ไม่ไกลขมวดคิ้วมุ่นด้วยความกังวล สัญชาตญาณของเขาร้องเตือนถึงอันตรายที่กำลังก่อตัวขึ้นจากภายในร่างของสตรีเบื้องหน้า เขารู้สึกได้ถึงความกดดันที่บิดเบี้ยวและปั่นป่วนรอบกายของนาง

"มีบางอย่างไม่ถูกต้อง..." เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจก้าวเท้าเข้าไปใกล้นางหนึ่งก้าวเพื่อสำรวจอาการ

ทว่าทันทีที่เขาขยับ

"อย่าเข้ามา!"

เสียงของนางตวาดขึ้นฉับพลัน แต่มันกลับแผ่วเบาและสั่นพร่าอย่างรุนแรงจนน่าใจหาย เซียวหานชะงักฝีเท้าลงทันที เขาจ้องมองใบหน้าของนางที่บัดนี้ซีดเผือดราวกับคนตาย ดวงตาคู่สวยของหลินเยว่ซินค่อยๆ เปลี่ยนไป สีดำสนิทในนัยน์ตาขยายกว้างขึ้นจนกลืนกินตาขาวไปเกือบหมด มันลึกซึ้งและมืดมิดเหมือนหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้งซึ่งพร้อมจะสูบฉีดทุกสรรพสิ่งลงไปสู่ความพินาศ

และแล้วเหตุการณ์ที่น่าสะพรึงกลัวก็บังเกิดขึ้น

ฟุ่บ... ฟุ่บ...

ไอหมอกสีดำทมิฬพวยพุ่งออกมาจากรูขุมขนและรอบกายของนาง ช้าๆ ในตอนแรกเหมือนควันไฟที่อ้อยอิ่ง ก่อนจะเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นพายุหมุนลูกย่อมๆ มันเลื้อยระเขระขัดไปตามพื้นหิน ไต่พาดผ่านลำต้นไม้รอบข้าง ทิ้งรอยไหม้เกรียมสีดำไว้ในทุกที่ที่มันผ่านไป พลังมารนี้ดูเหมือนสิ่งมีชีวิตที่หิวโหยและกระหายการทำลายล้าง

"ถอยไปซะ... หนีไป!" นางเค้นเสียงออกมาจากลำคอที่แหบพร่า "ข้าควบคุมมัน... ไม่ได้แล้ว..."

คำพูดที่ดูอ่อนแอและหมดหนทางเช่นนี้ ไม่ควรจะหลุดออกมาจากปากของ 'อาวุธสังหารที่สมบูรณ์แบบที่สุดแห่งเทียนหมิง' ทว่าเซียวหานกลับได้ยินมันอย่างชัดเจนที่สุด มันคือเสียงร้องขอความช่วยเหลือที่ถูกฝังกลบไว้ภายใต้หน้ากากที่เย็นชามานานปี

ในวินาทีต่อมา

กรี๊ดด!

เสียงกรีดร้องที่โหยหวนและเจ็บปวดอย่างที่สุดหลุดรอดออกมาจากลำคอของนาง พลังมารปะทุออกมารอบทิศทางราวกับระเบิด แรงกดดันมหาศาลกดทับลงทั่วบริเวณจนแผ่นดินสั่นสะเทือน ใบไม้ที่เหลืออยู่บนต้นปลิวว่อนและสลายเป็นผุยผงเมื่อสัมผัสไอสีดำ พื้นดินแตกร้าวลามออกไปเป็นวงกว้าง ควันมืดมนพุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่งไร้ทิศทาง

มันไม่ใช่แค่พลังยุทธ์ธรรมดา แต่มันคือ "ความมืดมิด" ที่กัดกินวิญญาณของผู้ใช้ มันกำลังกลืนกินทุกอย่างที่อยู่รอบกาย และเหนือสิ่งอื่นใด... มันกำลังกลืนกินสติสัมปชัญญะของตัวนางเองให้จมดิ่งลงสู่ความคลุ้มคลั่ง

เซียวหานกัดฟันแน่นจนได้ยินเสียงกรามลั่น ร่างกายของเขารู้สึกหนักอึ้งมหาศาลราวกับถูกขุนเขาหมื่นชั่งกดทับเอาไว้จนกระดูกแทบแตกละเอียด การจะยืนหยัดอยู่ท่ามกลางพายุมารนี้ถือเป็นเรื่องที่แทบเป็นไปไม่ได้

"นี่มัน... พลังปีศาจชนิดใดกัน"

เขาไม่เคยพบเห็นพลังที่บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความเคียดแค้นเช่นนี้มาก่อน มันไม่ใช่แค่ความแข็งแกร่งทางกายภาพ แต่มันคือเจตจำนงแห่งการทำลายล้างที่ไร้การควบคุม หลินเยว่ซินยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมศีรษะ ร่างของนางสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดในวัยเยาว์เริ่มฉายวาบซ้ำไปซ้ำมาในมโนภาพของนาง...

ภาพทะเลเลือดที่นองเต็มลานบ้าน... เสียงกรีดร้องของคนในครอบครัวที่ถูกสังหาร... และเงาร่างอันสูงใหญ่ของชายชราผู้หนึ่งที่ยืนแสยะยิ้มอยู่ท่ามกลางกองศพ

"ไม่... หยุดนะ... ได้โปรดหยุด..."

นางกัดฟันแน่นจนเลือดไหลซึมจากขอบปาก ทว่ายิ่งนางพยายามต่อต้านและกดข่มมันมากเท่าไหร่ พลังมารก็ยิ่งปะทุรุนแรงขึ้นเพื่อตอบโต้จิตใจที่อ่อนแอของนาง

ทันใดนั้นเอง เงาดำสายหนึ่งพุ่งวาบเข้าหาเซียวหานราวกับลูกธนู มันรวดเร็วเกินกว่าที่มนุษย์ทั่วไปจะหลบพ้น

ตุบ!

ร่างของเซียวหานถูกแรงปะทะนั้นซัดกระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่อย่างจังจนเปลือกไม้แตกกระจาย เลือดสีแดงฉานไหลซึมออกมาจากมุมปากและแผ่นหลัง ทว่าเขากลับไม่ได้สนใจความเจ็บปวดของตัวเองเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ร่างของสตรีที่กำลังบิดเร้าอยู่กลางพายุมารด้วยความห่วงใย

ถ้าปล่อยไว้แบบนี้... นางจะถูกพลังของตัวเองกัดกินจนตาย

หรือไม่ก็... นางจะกลายเป็นอสูรกายที่ฆ่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า

เขาผลักตัวเองขึ้นจากโคนต้นไม้ ฝืนยืนขึ้นด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ ร่างกายประท้วงด้วยความเจ็บปวดและแรงกดดันที่แทบจะบดขยี้ปอดให้หายใจไม่ออก แต่เขากลับก้าวเดินต่อไป... ก้าวเข้าไปหาพายุนั้น

หนึ่งก้าว... สองก้าว...

ไอหมอกสีดำเริ่มกัดกินผิวหนังของเขา แสบร้อนราวกับถูกเปลวเพลิงจากนรกแผดเผาจนเนื้อเริ่มพองแดง แต่ฝีเท้าของเขากลับไม่หยุดยั้ง

"หลินเยว่ซิน!"

เขารวบรวมลมปราณทั้งหมดตะโกนเรียกชื่อของนางสุดเสียง เสียงที่เต็มไปด้วยพลังและความแน่วแน่นั้นทำให้นางชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาที่มืดมิดแววโรจน์ขึ้นชั่วขณะ

นั่นคือโอกาสเดียวที่เขามี!

เซียวหานพุ่งกายเข้าไปในใจกลางพายุมารทันที เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือที่สั่นเทาของนางเอาไว้แน่น ในวินาทีที่ผิวสัมผัสกัน

ฟุ่บ!

พลังมารที่บ้าคลั่งทั้งหมดรอบกายเหมือนจะพบทางออกใหม่ มันพุ่งทะลักเข้าหาตัวเขาอย่างรุนแรง รวดเร็ว และบ้าคลั่งราวกับคลื่นยักษ์ที่ถาโถมเข้าใส่คูเมือง มันพยายามจะฉีกกระชากร่างกายและวิญญาณของเขาออกเป็นชิ้นๆ

"อึก!"

เขากัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เลือดไหลออกจากปากและจมูกมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเครื่องในจะพังทลาย แต่เขากลับไม่ปล่อยมือ มิหนำซ้ำยังออกแรงดึงนางเข้ามาหาตัวมากขึ้น

"หยุด... หยุดได้แล้ว..." เสียงของเขาสั่นพร่าและแผ่วลงเรื่อยๆ แต่ทว่ากลับหนักแน่นและมั่นคงอย่างประหลาด "ข้าบอกให้เจ้าหยุด!"

เขาใช้กำลังทั้งหมดกระชากร่างของนางเข้าสู่อ้อมกอด แขนอีกข้างโอบรัดร่างที่สั่นระริกของนางเอาไว้แน่นหนาราวกับจะใช้ร่างกายของตัวเองเป็นโล่กำบังความมืดมิดนั้น ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองหายไปจนหมดสิ้น ลมหายใจที่ร้อนรุ่มผสานเข้าด้วยกันท่ามกลางความเย็นเยียบของป่าราตรี

ในนาทีนั้นเอง ไอสีดำที่เคยบ้าคลั่งกลับค่อยๆ ชะงักงันลง ช้าๆ ทีละน้อย... ราวกับว่าพลังมารเหล่านั้นกำลังถูก "ดูดซับ" หรือถูกปลอบประโลมด้วยพลังลึกลับบางอย่างในกายของชายหนุ่มผู้นี้

หลินเยว่ซินเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตา พลังที่เคยควบคุมไม่ได้และจ้องจะทำลายล้างนางกลับค่อยๆ สงบลงและเลือนหายไปในอ้อมกอดของชายแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักกันเพียงไม่กี่วัน

เป็นไปไม่ได้... พลังมารกระหายเลือดของข้า... กลับสงบลงเพราะเขา?

ควันสีดำค่อยๆ สลายตัวไปในอากาศ แรงกดดันที่เคยกดทับวิญญาณมลายหายไปสิ้น เสียงลมพัดผ่านใบไม้เริ่มกลับมาได้ยินอีกครั้ง ร่างกายของหลินเยว่ซินอ่อนแรงลงทันทีราวกับคนหมดสติ ดวงตาที่มืดมิดค่อยๆ กลับมาเป็นสีปกติ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างแสนสาหัส

"..."

ก่อนที่ร่างของนางจะร่วงหล่นลงสู่พื้นดินที่นองไปด้วยเลือด เซียวหานกลับเป็นฝ่ายที่รับร่างของนางเอาไว้ได้ทันท่วงที แขนของเขาโอบรัดนางเอาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วลานกว้าง เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นระรัวและรุนแรงผิดจังหวะ... ทว่าในความเงียบนี้ ไม่มีใครรู้ว่าเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามนั้นเป็นของใครกันแน่

หลินเยว่ซินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างยากลำบาก สายตาของนางยังคงสั่นไหวด้วยความสับสนและหวาดระแวง ใบหน้าของทั้งสองอยู่ใกล้กันจนเกินไป ใกล้จนเห็นเงาสะท้อนของกันและกันในดวงตา ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากหยาดเลือดที่เลอะใบหน้า

"ทำไม..." เสียงของนางเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบของปีศาจ "ทำไมเจ้าถึง... ไม่ตายด้วยพลังของข้า"

คำถามนั้นเปี่ยมไปด้วยความสงสัยที่ไม่มีวันสิ้นสุด แต่มันกลับไม่ต้องการคำตอบที่เป็นตรรกะ ทว่าเซียวหานกลับเป็นฝ่ายที่คลี่ยิ้มจางๆ ออกมาที่มุมปาก ทั้งที่หยาดเลือดยังคงไหลซึมจากริมฝีปากที่แตกยับ

"ข้าก็อยากรู้... เหมือนกัน"

คำตอบที่กวนประสาททว่าแฝงไปด้วยความจริงใจนั้นทำให้หลินเยว่ซินนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่สตินางจะกลับมาครบถ้วนและรู้ตัวว่ากำลังอยู่ในอ้อมกอดของใคร

นางรีบผลักเขาออกทันทีด้วยเรี่ยวแรงที่เหลือเพียงน้อยนิด ก่อนจะถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง ลมหายใจยังคงสั่นพร่าและไม่สม่ำเสมอ

"อย่า... อย่าได้คิดจะเข้าใกล้ข้าอีกเด็ดขาด" น้ำเสียงของนางกลับมาเย็นชาและแข็งกร้าวเหมือนเดิม ทว่ามันกลับมีความสั่นไหวที่เปราะบางปิดไม่มิด

เซียวหานไม่ได้ขยับหนีหรือเดินตาม เขาเพียงแค่ยืนนิ่งมองนางด้วยสายตาที่ลุ่มลึกและยากจะหยั่งถึง

"หากข้าไม่เข้าใกล้ท่าน" เขาเอ่ยช้าๆ แต่ละคำหนักแน่นราวกับค้อนที่ทุบลงบนทั่งเหล็ก "แล้วในยามที่ปีศาจร้ายในตัวท่านตื่นขึ้น... ใครกันเล่าที่จะเป็นคนหยุดยั้งท่านได้?"

คำพูดนั้นแทงทะลุหัวใจของหลินเยว่ซินลึกยิ่งกว่าคมดาบใดๆ ที่นางเคยเผชิญมา นางกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ สายตาสั่นไหวอีกครั้งด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ทว่าคราวนี้มันไม่ใช่เพราะพลังมารที่บ้าคลั่ง... แต่มันคือบางสิ่งที่นางไม่เคยรู้จัก ไม่เคยสัมผัส และไม่เคยมอบให้ใครมาก่อนในชีวิตนี้

ลมกลางคืนพัดผ่านร่างของทั้งสองไป พัดพาเอาความลับและความสับสนกระจายไปทั่วป่าลึก ความเงียบสงัดกลับคืนมาปกคลุมอีกครั้ง ทว่าทั้งหลินเยว่ซินและเซียวหานต่างรู้ดีแก่ใจว่า...

หลังจากค่ำคืนนี้เป็นต้นไป ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป และชะตากรรมที่ต้องเกี่ยวพันกันด้วยเลือดและหยาดน้ำตา กำลังเริ่มร้อยรัดพวกเขาเข้าด้วยกันจนยากจะแยกออกในภายภาคหน้า