ตอนที่ 2 เงาที่ไม่ควรไว้ใจ

ตอนที่ 2 เงาที่ไม่ควรไว้ใจ

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจากลานประลองเมื่อครู่ยังคงไม่จางหายไปกับสายลม แม้เสียงโห่ร้องและเสียงโลหะปะทะกันจะเงียบลงจนเหลือเพียงความสงัดที่น่าสะพรึงกลัว แต่คราบสีแดงเข้มที่ซึมลึกร่วงหล่นลงสู่พื้นดินหินแกรนิตกลับกลายเป็นรอยด่างพร้อยที่คอยตอกย้ำถึงโศกนาฏกรรมที่เพิ่งผ่านพ้นไป ซากศพเหล่านั้นถูกจัดการอย่างรวดเร็วราวกับเป็นเพียงขยะไร้ค่า เหลือทิ้งไว้เพียงผู้รอดชีวิตเพียงไม่กี่สิบคนที่สภาพร่างกายสะบักสะบอมและจิตใจบอบช้ำ

เหล่าศิษย์ใหม่ที่ผ่านการคัดเลือกถูกนำตัวเดินลึกเข้าไปสู่เขตศิษย์ชั้นในของสำนักเทียนหมิง ทางเดินหินทอดตัวยาวขนาบข้างด้วยกำแพงสูงชันที่ปกคลุมด้วยตะใคร่น้ำสีเขียวครึ้ม บรรยากาศโดยรอบหนักอึ้งและกดดันจนไม่มีใครกล้าเอื้อนเอ่ยคำพูดใดออกมา แม้แต่เสียงลมหายใจก็ยังดูจะดังเกินไปในความเงียบนี้ ทุกคนต่างก้มหน้ามองพื้น ไม่มีการสบตา ไม่มีการผูกมิตร เพราะในใจของทุกคนต่างตระหนักดีถึงสัจธรรมข้อหนึ่งที่สำนักนี้เพิ่งสอนให้ประจักษ์...

คนที่ยืนอยู่เคียงข้างเจ้าในยามนี้ อาจกลายเป็นศพถัดไปที่เจ้าต้องเป็นคนลงมือสังหารด้วยตัวเองในยามหน้า

เซียวหานเดินตามกลุ่มคนเหล่านั้นไปอย่างเงียบเชียบฝีเท้าของเขาสม่ำเสมอและมั่นคงจนดูผิดปกติเมื่อเทียบกับคนอื่นๆ ที่เดินโอนเอนด้วยความเหนื่อยล้า ใบหน้าของเขายังคงสลักไว้ด้วยความเรียบเฉยราวก้อนหิน สายตาไม่ได้วอกแวกหรือแสดงความหวาดหวั่นต่อสภาพแวดล้อมที่แปลกใหม่ ทว่าภายใต้ท่าทีที่ดูเหมือนไม่ยี่หระนั้น จิตสำนึกของเขากลับตื่นตัวถึงขีดสุด

“สำนักเทียนหมิง... โหดเหี้ยมและซับซ้อนกว่าที่ข้าประเมินไว้มาก” เขาพึมพำในใจอย่างระมัดระวัง

ดวงตาที่คมปลาบของเขากวาดมองไปรอบด้านอย่างแนบเนียน เขาจดจำทุกซอกมุม ทุกตำแหน่งของเวรยามที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด และทุกกลไกที่อาจแฝงอยู่ตามทางเดิน สำหรับเซียวหานแล้ว ที่นี่ไม่ใช่เพียงสำนักวิชา แต่มันคือถ้ำเสือที่เขาก้าวเท้าเข้ามาโดยมีชีวิตเป็นเดิมพัน ทุกวินาทีคือความเสี่ยงที่เขามิอาจพลาดพลั้งได้แม้แต่ก้าวเดียว

“หยุด!”

น้ำเสียงที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นฉับพลันจากเบื้องหน้า ขบวนของศิษย์ใหม่หยุดกะทันหันราวกับถูกแช่แข็ง ร่างในอาภรณ์สีดำสนิทปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกเขาอย่างเงียบเชียบราวกับภูตพราย ไม่มีใครรู้ว่านางมาตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือเคลื่อนที่มาจากทิศทางใด

หลินเยว่ซิน ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นในท่าทางที่ดูสง่างามทว่าน่าเกรงขาม แสงสลัวที่รอดผ่านยอดเขาลงมาตกกระทบใบหน้าของนาง ทำให้เห็นดวงตาคู่งามที่เย็นชาปานน้ำแข็งคู่นั้นชัดเจนขึ้น นางกวาดสายตามองศิษย์ใหม่ทีละคนช้าๆ สายตาของนางไม่ได้ดูเหมือนมองมนุษย์ แต่มันเหมือนนักล่าที่กำลังเลือกเฟ้น “เหยื่อ” ที่ถูกใจที่สุดเพื่อใช้ในพิธีกรรมบางอย่าง

“พวกเจ้าคิดว่า... แค่รอดชีวิตจากลานคัดเลือกเบื้องล่างมาได้ แล้วจะได้เป็นศิษย์ของเทียนหมิงอย่างเต็มตัวงั้นหรือ?”

น้ำเสียงของนางราบเรียบ ไร้ซึ่งการข่มขู่ในน้ำเสียง ทว่ากลับส่งผลให้บรรยากาศโดยรอบอุณหภูมิลดฮวบลงจนคนรอบข้างต้องห่อไหล่ด้วยความหนาวสะท้านที่เสียดแทงเข้ากระดูก ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตานาง

หลินเยว่ซินยกมือเรียวงามขึ้นช้าๆ ในมือของนางปรากฏขวดกระเบื้องเคลือบสีดำขนาดเล็กที่มีลวดลายประหลาดสลักอยู่รอบขวด นางชูมันขึ้นต่อหน้าทุกคน

“ดื่มมันซะ”

คำสั่งเพียงคำเดียวสั้นๆ กลับทำให้ใบหน้าของศิษย์ใหม่หลายคนซีดเผือดลงทันที ความหวาดระแวงเริ่มก่อตัวขึ้นในจิตใจของพวกเขา

“นี่คือ ‘โอสถคุมวิญญาณ’ หรือจะเรียกว่าพิษประจำสำนักก็ได้” เสียงของนางยังคงราบเรียบเช่นเดิม ทว่ากลับบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของทุกคน “ผู้ที่จะก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาเป็นศิษย์ชั้นใน... ต้องยอมรับการควบคุมที่ไร้ข้อแม้ สำนักเทียนหมิงไม่ต้องการคนเก่งที่ไร้ความซื่อสัตย์”

นางหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะคลี่รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มที่ดูงดงามราวกับบุปผาอาบยาพิษ

“หากผู้ใดคิดทรยศ หรือพยายามหลบหนีจากอาณัติของสำนัก...” นางละคำพูดไว้ในฐานที่เข้าใจ แววตาประกายความอำมหิตวูบหนึ่ง “ก็ทำได้เพียงแค่นอนรอวันตายด้วยความทรมานที่เจ็บปวดเสียยิ่งกว่าการถูกสับเป็นพันชิ้น”

ความกลัวเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วกลุ่ม ไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากความตายที่ตั้งอยู่ตรงหน้า ศิษย์แต่ละคนเดินเข้าไปรับขวดเล็กๆ นั้นด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะกัดฟันกลืนของเหลวขมปร่าลงไปในลำคอ บางคนถึงกับทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความทรมานชั่วขณะ บางคนหายใจติดขัดราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบเค้นลำคอไว้ ทว่าภายใต้สายตาที่จ้องจับผิดของหลินเยว่ซิน ไม่มีใครกล้าส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่แอะเดียว

เมื่อถึงตาของเซียวหาน เขายื่นมือออกไปรับขวดนั้นด้วยท่าทีที่สุขุมเป็นอย่างยิ่ง เขามองของเหลวสีดำขลับที่อยู่ในมือเพียงครู่เดียว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบสายตาเข้ากับหลินเยว่ซินที่กำลังจ้องมองเขาอยู่ก่อนแล้ว

ดวงตาของเขานิ่ง ลึก และมืดมิดราวกับเหวที่ไร้ก้นบึ้ง มันยากที่จะคาดเดาว่าเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่ จากนั้น เขาก็ยกขวดขึ้นดื่มของเหลวในนั้นลงไปรวดเดียวโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว

รสขมฝาดที่แสนรุนแรงแล่นผ่านโคนลิ้นลงสู่ลำคอ ทันทีที่มันตกถึงกระเพาะ เขาก็รู้สึกได้ถึงความร้อนวูบวาบราวกับมีลาวาไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด มันพุ่งเข้าสู่ขั้วหัวใจและแผ่ขยายออกไปยังจุดชีพจรทั่วร่างกาย ทว่าใบหน้าของเขากลับยังคงสงบเรียบเฉย ไม่มีการเปลี่ยนแปลงของสีหน้าหรือแม้แต่เหงื่อสักหยดที่ซึมออกมา

หลินเยว่ซินหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาของนางแสดงออกถึงความฉงนสงสัยอย่างชัดเจน

“คนผู้นี้... มีบางอย่างไม่ธรรมดา”

นางก้าวเท้าลงจากแท่นหินช้าๆ เสียงฝีเท้าของนางแผ่วเบาจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบของสายลม ทว่าทุกย่างก้าวที่ขยับเข้าใกล้ กลับดูเหมือนจะเหยียบลงบนหัวใจของคนรอบข้างจนทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ นางหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเซียวหานในระยะที่ใกล้มาก ใกล้จนนางได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของเขา และใกล้จนเขาได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่แฝงไปด้วยความเย็นเยียบจากกายของนาง

“เจ้าไม่กลัวตายหรือ?” คำถามนั้นเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่จ้องจะบดขยี้จิตใจของอีกฝ่าย

เซียวหานค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองสบตาคู่สวยนั้นอย่างตรงไปตรงมา

“กลัวขอรับ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท

คำตอบของเขาทำให้ศิษย์รอบข้างถึงกับชะงักด้วยความประหลาดใจ การยอมรับความหวาดกลัวต่อหน้าผู้ที่กุมอำนาจไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะกล้าทำ ทว่าสิ่งที่ขัดแย้งกับคำพูดของเขาคือ ‘ดวงตา’ แววตาของเซียวหานไม่มีความสั่นไหว ไม่มีร่องรอยของความกลัวอย่างที่ปากพูดแม้แต่น้อย แต่มันกลับเต็มไปด้วยความท้าทายที่ซ่อนอยู่อย่างมิดชิด

หลินเยว่ซินจ้องเขาลึกเข้าไปในดวงตาอยู่ครู่ใหญ่ ราวกับจะค้นหาความลับที่ซ่อนอยู่ภายใน ทันใดนั้น นางเอื้อมมือไปแตะที่หน้าอกของเขาเบาๆ ตรงตำแหน่งของหัวใจ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสเนื้อผ้า พลังงานบางอย่างที่ลึกลับและเย็นเยียบก็แผ่ซ่านออกมาจากร่างของนาง

ไอหมอกสีดำบางเบาเริ่มลอยออกจากปลายนิ้วและร่างกายของหลินเยว่ซิน มันเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ ราวกับงูที่กำลังเลื้อยรัดเหยื่อ ไอมารที่เต็มไปด้วยความกดดันและเจ็บปวดเริ่มซึมซาบเข้าไปในร่างของชายหนุ่มตรงหน้า มันเลื้อยไปตามลำแขนและซึมลึกเข้าสู่เส้นชีพจร เหมือนกำลังทำการ ‘สำรวจ’ และตรวจสอบวิญญาณของเขา

หากเป็นคนปกติที่ได้รับสัมผัสจากพลังมารที่เข้มข้นขนาดนี้ คงล้มลงไปดิ้นทุรนทุรายหรือกระอักเลือดออกมาแล้ว แต่เซียวหานยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้น เขาไม่ถอยหนี ไม่แสดงอาการต่อต้าน เพียงแค่ยืนรับเอาความเจ็บปวดและความเย็นเยียบนั้นไว้อย่างสงบ

หลินเยว่ซินขมวดคิ้วมุ่น ความสับสนเริ่มปรากฏบนใบหน้าหยกของนาง

“แปลกเหลือเกิน...”

พรรณรังสีหรือพลังมารของนาง ไม่เคย ‘นิ่ง’ เช่นนี้กับใครมาก่อน โดยปกติแล้วมันจะทำลายล้างหรือขัดขวางพลังของผู้อื่นอย่างรุนแรง แต่มันกลับไม่พยายามทำร้ายชายหนุ่มผู้นี้ ไม่เพียงเท่านั้น พลังในกายของเขายังเหมือนจะตอบสนองต่อไอมารของนางอย่างประหลาด ราวกับคนสองคนที่รู้จักมักคุ้นกันมานานแสนนาน

นางชักมือกลับทันทีราวกับถูกของร้อน ไอมารรอบกายสลายหายไปในพริบตา บรรยากาศรอบข้างค่อยๆ กลับมาหายใจได้สะดวกอีกครั้ง หลินเยว่ซินพยายามระงับความสับสนในใจไว้ภายใต้ความเย็นชาตามเดิม

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป...” นางหันหลังกลับช้าๆ ท่วงท่ากลับมาดูเยือกเย็นดังเดิม “พวกเจ้าทุกคนคือศิษย์ของเทียนหมิงโดยสมบูรณ์”

นางหยุดฝีเท้าลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายออกมาโดยไม่หันกลับมามอง

“และอย่าลืมกฎที่สำคัญที่สุดของที่นี่... ในสำนักเทียนหมิง ไม่มีคำว่า ‘ไว้ใจ’ และไม่มีที่ว่างสำหรับผู้ที่อ่อนแอ”

เสียงฝีเท้าของนางค่อยๆ ห่างออกไปจนหายลับไปในเงามืด ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความกดดันที่ยังคงค้างอยู่ในอากาศราวกับหมอกที่สลายไปไม่หมด ศิษย์คนอื่นๆ ต่างถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกที่รอดพ้นจากช่วงเวลาที่ตึงเครียดที่สุดมาได้

เซียวหานยังคงยืนอยู่ที่เดิม มือของเขากำแน่นที่ชายเสื้อเล็กน้อย ดวงตายังคงทอดมองไปยังทิศทางที่นางจากไปอย่างไม่วางตา

“พลังมารที่เข้มข้นขนาดนั้น... หรือว่าข่าวลือเรื่องที่นางฝึกวิชามารต้องห้ามจะเป็นความจริง?” เขาครุ่นคิดในใจ แววตาของเขาดูเย็นชาลงยิ่งกว่าเดิม

“หากเป็นเช่นนั้น แผนการของข้าคงต้องเปลี่ยนไป... ข้าจำเป็นต้องเข้าใกล้นางให้มากกว่านี้ เพื่อค้นหาจุดอ่อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้อำนาจนั้น”

สายลมเย็นพัดผ่านลานกว้างอีกครั้ง พาเอาเศษใบไม้แห้งและกลิ่นคาวเลือดที่ยังหลงเหลืออยู่วนเวียนอยู่ในอากาศ ท้องฟ้าเริ่มมืดมิดลงพร้อมกับความลับที่ถูกฝังลึกขึ้นเรื่อยๆ ภายในหุบเขาแห่งนี้ และในค่ำคืนวันเดียวกันนั้นเอง... เกมการเมืองและการหักเหลี่ยมเฉือนคมที่ไม่มีใครยอมแพ้ใคร ก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบงันภายใต้เงาของสำนักเทียนหมิง

ไม่มีใครรู้เลยว่า ระหว่างเซียวหานและหลินเยว่ซิน... ใครกันแน่ที่เป็นผู้ล่า และใครกันแน่ที่กำลังจะกลายเป็นเหยื่อในบ่วงกรรมที่ตัวเองเป็นคนสร้างขึ้น