ตอนที่ 5 รอยร้าว

ตอนที่ 5 รอยร้าว

สายลมยามเช้าพัดกรรโชกผ่านยอดเขาเทียนหมิงพาเอาความหนาวเหน็บเสียดแทงเข้าถึงกระดูก หมอกหนาสีเทาหม่นยังคงปกคลุมยอดศาลาและทางเดินหินราวกับจะช่วยปกปิดร่องรอยความโหดเหี้ยมที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก่อน หลังจบภารกิจลอบสังหารสายลับจิ่วหลัว ศิษย์ใหม่ที่รอดชีวิตกลับมามีจำนวนเหลือไม่ถึงครึ่งของตอนเริ่มต้น ทว่าในสถานที่แห่งนี้กลับไม่มีใครเอ่ยปากถามถึงผู้ที่หายไป ไม่มีการไว้อาลัย ไม่มีการหลั่งน้ำตา ซากศพถูกจัดการอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับพวกเขามิเคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้

นี่คือ "กฎเหล็ก" อันไร้ความปรานีของเทียนหมิง... ผู้ที่ล้มลงคือผู้ที่ไร้ค่า และผู้ที่ยืนหยัดอยู่ได้เท่านั้นคือความจริง

บนแท่นหินสูงตระหง่านใจกลางลานฝึก หลินเยว่ซินยืนนิ่งสงบดุจรูปสลักหินหยก ใบหน้าของนางกลับมาเรียบเฉยเย็นชาดังเดิม ราวกับว่าเหตุการณ์คลุ้มคลั่งกลางป่าลึกในค่ำคืนที่ผ่านมาเป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่งที่เลือนหายไปพร้อมกับแสงสาง ทว่าลึกลงไปในจิตวิญญาณ มีเพียงนางเท่านั้นที่รู้ดีว่าบางสิ่งบางอย่างได้ "ร้าวราน" และเปลี่ยนไปอย่างไม่อาจหวนคืน

สายตาคมปลาบของนางกวาดผ่านฝูงชนเบื้องล่างอย่างช้าๆ ก่อนจะไปหยุดชะงักอยู่ที่ร่างของชายหนุ่มคนเดิม

เซียวหาน...

เขายืนปะปนอยู่ท่ามกลางกลุ่มศิษย์ใหม่ด้วยท่าทีสงบนิ่งเช่นเคย แผ่นหลังเหยียดตรง ดวงตาเรียบเฉยไร้ร่องรอยความตื่นตระหนก ดูภายนอกเขาไม่ต่างจากหุ่นเชิดตัวหนึ่งของสำนัก แต่สำหรับหลินเยว่ซินในยามนี้ ภาพของเขามันช่างแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

"เขา... ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป" นางคิดในใจด้วยความสับสน หรือบางที ตั้งแต่ก้าวแรกที่เขาเหยียบย่างเข้ามาในสำนักนี้ เขาอาจไม่เคยเป็นคน "ธรรมดา" อย่างที่แสร้งทำเลยก็ได้

หลินเยว่ซินรีบเบนสายตาหนีทันทีเมื่อรู้สึกถึงหัวใจที่เริ่มเต้นผิดจังหวะ นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดอารมณ์ ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงเย็นชาประกาศก้องไปทั่วลาน

"เริ่มการฝึกประลองได้!"

ณ ลานฝึกยุทธ์.....

เสียงดาบเหล็กกล้ากระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวไม่ขาดสาย ประกายไฟจากการปะทะแลบแปลบปลาบไปทั่วลานหิน ศิษย์ใหม่ทุกคนถูกจับคู่เพื่อประลองฝีมือ มันไม่ใช่การฝึกเพื่อพัฒนา แต่มันคือการ "คัดทิ้ง" อีกครั้งเพื่อกำจัดจุดอ่อนที่เหลืออยู่ให้สิ้นไป

"เซียวหาน... ขึ้นมาบนลาน!"

เสียงห้าวหาญและเต็มไปด้วยเจตนาข่มขวัญดังขึ้นจากด้านข้าง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำก้าวออกมาจากแถวศิษย์ชั้นใน ดวงตาของเขาฉายแววดูแคลนและกดดันอย่างชัดเจน เขาคือศิษย์รุ่นพี่ที่ผ่านการเคี่ยวกรำมาอย่างโชกโชนและเป็นหนึ่งในกลุ่มหัวกะทิที่ได้รับความไว้วางใจ

"ข้าจะเป็นคู่ประลองให้เจ้าเอง"

บรรยากาศรอบด้านพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที ศิษย์คนอื่นๆ ต่างหยุดมือเพื่อเฝ้าดู นี่ไม่ใช่การประลองธรรมดา แต่ทุกคนรู้ดีว่ามันคือการ "ลองฆ่า" รุ่นพี่ผู้นี้ได้รับคำสั่งลับหรืออาจจะหมั่นไส้ในความโดดเด่นของเซียวหาน จึงต้องการจะสั่งสอนให้รู้สำนึก

เซียวหานก้าวขึ้นไปบนลานประลองอย่างเนิบนาบ มือเรียวยาวกุมด้ามมีดสั้นไว้หลวมๆ สายตาของเขานิ่งสนิทราวกับบ่อน้ำลึกที่มองไม่เห็นก้น

"เริ่มได้!"

สิ้นเสียงคำสั่งของอาจารย์ผู้ควบคุม ดาบใหญ่ในมือของศิษย์รุ่นพี่ก็ฟาดฟันลงมาทันทีด้วยพลังวัตรที่รุนแรง มันรวดเร็ว หนักหน่วง และมุ่งเป้าไปที่จุดตายโดยไม่เปิดช่องว่างให้หายใจ เซียวหานขยับกายหลบหลีกอย่างเฉียดฉิวประหนึ่งวิญญาณพราย พื้นหินใต้เท้าแตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ จากแรงปะทะของดาบที่พลาดเป้า

เขาไม่ตอบโต้ ไม่รุกไล่ เพียงแค่ถอยและเบี่ยงหลบ ครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยท่าทางที่ดูเหมือนใกล้จะจนมุม แต่กลับไม่เคยเพลี่ยงพล้ำเลยแม้แต่น้อย

"ทำไมเอาแต่หนี! สู้ข้าสิเจ้าขี้ขลาด!" เสียงตะโกนด่าทอด้วยความหงุดหงิดดังขึ้นเมื่อไม่อาจแตะต้องชายหนุ่มได้

แต่เซียวหานยังคงนิ่งเงียบ เขาไม่ได้หนีเพราะความกลัว แต่เขากำลัง "วัด" ทุกอย่างอย่างละเอียด... จังหวะการหายใจ แรงส่งจากหัวไหล่ และที่สำคัญที่สุดคือ "ช่องว่าง" เล็กๆ ที่มักจะเกิดขึ้นในยามที่ศัตรูเริ่มเสียสมาธิเพราะความโกรธ

และในวินาทีที่ดาบใหญ่ถูกฟันลมออกไปจนสุดแรง ส่งผลให้การป้องกันช่วงล่างเปิดกว้าง

ฉึก!

การเคลื่อนไหวของเซียวหานรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ เขาพุ่งสวนเข้าไปในระยะประชิด คมมีดในมือเฉือนผ่านข้อมือของฝ่ายตรงข้ามอย่างแม่นยำจนเส้นเอ็นแทบขาด ดาบใหญ่หลุดกระเด็นออกจากมือหยาบหนา และก่อนที่ใครจะทันมองทัน ปลายมีดแหลมคมของเขาก็มาหยุดนิ่งอยู่ที่ลูกกระเดือกของศิษย์รุ่นพี่ผู้นั้นพอดีเป๊ะ

ทุกอย่างเงียบกริบ... ทั้งลานประลองตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด

มันเร็วเกินไป... แม่นยำเกินไป และโหดเหี้ยมเกินกว่าที่ศิษย์ใหม่คนหนึ่งจะทำได้

"พอได้แล้ว" เสียงของหลินเยว่ซินดังขึ้นจากบนแท่นสูง ตัดบทก่อนที่เลือดจะนองลาน

เซียวหานลดมีดลงทันที เขาก้าวถอยหลังออกไปและทำความเคารพตามมารยาทโดยไม่เอ่ยคำพูดใดๆ แต่สายตาหลายคู่ที่จ้องมองเขาในยามนี้ได้เปลี่ยนไปแล้ว... เขาไม่ใช่แค่ศิษย์ใหม่ที่น่าสนใจอีกต่อไป แต่เขาคือ "ตัวอันตราย" ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด

หลังลานฝึก ในเงามืดของแมกไม้

"เจ้ากำลังเล่นกับไฟอยู่นะ... เซียวหาน"

เสียงเย็นเฉียบที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นจากทางด้านหลัง เซียวหานหยุดเดินช้าๆ เขาหันกลับไปพบกับหญิงสาวในอาภรณ์สีขาวสะอาดตาที่ยืนพิงต้นไม้ใหญ่อยู่ในมุมมืด ดวงตาคมกริบของนางจ้องมองมาราวกับจะมองให้ทะลุถึงลำไส้

นางคือ เซวี่ยอิง ยอดฝีมือหญิงฝ่ายข้อมูลและพิษผู้มีความซับซ้อนเกินหยั่งถึง

"ศิษย์ใหม่... แต่กลับมีฝีมือลึกล้ำถึงเพียงนี้" นางคลี่ยิ้มจางๆ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไปไม่ถึงดวงตาที่เย็นเยียบ "เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าพวกเราที่เป็นศิษย์ชั้นในจะมองไม่ออก... ว่าเจ้าซ่อนเขี้ยวเล็บเอาไว้?"

เซียวหานไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแค่มองนางนิ่งๆ ด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์

"ข้าไม่สนหรอกว่าเจ้าจะมาจากไหน หรือมีจุดประสงค์อะไรแอบแฝง" เซวี่ยอิงก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมของสมุนไพรจางๆ "แต่ถ้าเจ้าคิดจะปีนขึ้นสู่ที่สูงด้วยวิธีลัด..." นางเอียงศีรษะเล็กน้อย แววตาประกายความโหดร้าย "อย่าลืมว่าที่นี่คือเทียนหมิง ที่ซึ่งไม่มีที่ว่างให้คนเก่งเกินหน้าเกินตาได้อยู่นานนักหรอก"

ความเงียบปกคลุมคนทั้งคู่ชั่วครู่ ก่อนที่เซวี่ยอิงจะกระซิบถามเสียงเบาลง

"หรือว่า... เป้าหมายที่แท้จริงของเจ้า คือการหาทางเข้าใกล้... 'นาง'?"

คำว่า "นาง" ไม่ต้องเอ่ยชื่อ เซียวหานก็รู้ดีว่าหมายถึงใคร เขารู้สึกถึงกล้ามเนื้อที่เขม็งเกร็งขึ้นเล็กน้อยแต่ยังคงควบคุมไว้อย่างดี

"ข้าเป็นเพียงศิษย์ที่ต้องการฝึกยุทธ์เท่านั้น" คำตอบนั้นเรียบง่ายและดูไร้พิรุธ

เซวี่ยอิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "หวังว่าจะเป็นแค่นั้นจริงๆ นะ... เพราะถ้าข้าพบว่าเจ้าเป็นภัยต่อสำนัก หรือมีเจตนาอื่นกับหลินเยว่ซิน... เจ้าจะเป็นคนแรกที่ข้าลงมือฆ่าด้วยมือของข้าเอง"

นางหันหลังจากไปอย่างรวดเร็วราวกับนกที่โผบิน ทิ้งคำเตือนสุดท้ายไว้เบื้องหลัง "ที่นี่ไม่มีใครเป็นเพื่อนใคร... จำไว้ให้ดี"

ค่ำคืนเดียวกัน ณ ยอดหน้าผาไร้รัก

หลินเยว่ซินยืนโดดเดี่ยวอยู่บนขอบหน้าผาสูงชัน สายลมแรงยามค่ำคืนพัดพากระพืออาภรณ์สีดำของนางให้ปลิวไสวไปตามแรงลม ดวงตาที่เคยนิ่งสงบบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความวุ่นวายใจ ในหัวของนางภาพเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงฉายซ้ำราวกับแผ่นเสียงที่ชำรุด

สัมผัสที่อบอุ่นทว่ามั่นคง... ลมหายใจที่ผสานกันท่ามกลางไอสังหาร... และที่น่ากลัวที่สุดคือ "พลังมาร" ในกายของนางที่สงบลงได้อย่างน่าประหลาดเพราะสัมผัสของเขา

"เป็นไปไม่ได้... มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน" นางกำมือแน่นจนสั่น

"ท่านกำลังหลบหน้าข้าอยู่หรือขอรับ?"

เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลังอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หลินเยว่ซินสะดุ้งสุดตัวและหันกลับไปทันที เซียวหานยืนอยู่ตรงนั้นในเงามืด เขาดูนิ่งเงียบและไร้ร่องรอยเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของรัตติกาล

"ใครอนุญาตให้เจ้าขึ้นมาที่นี่!" น้ำเสียงของนางกลับมาเย็นเฉียบและเต็มไปด้วยอำนาจสั่งการ

"ไม่มีใครอนุญาตขอรับ" เขาตอบตรงๆ พลางก้าวเท้าเดินเข้าหาช้าๆ "แต่ข้าอยากรู้... เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับท่านกันแน่"

ดวงตาของหลินเยว่ซินแข็งกร้าวขึ้นทันควัน "ไม่ใช่เรื่องที่ศิษย์ชั้นต่ำอย่างเจ้าจะต้องมายุ่มยาม กลับไปซะ!"

"แต่ข้าเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เต็มๆ" คำตอบนั้นทำให้นางชะงักฝีเท้า "เพราะในวินาทีที่ท่านกำลังจะสูญเสียความเป็นคน... ข้าคือคนเดียวที่ยังยืนอยู่ตรงนั้น และเป็นคนเดียวที่หยุดท่านได้"

ความเงียบแผ่ขยายออกไปช้าๆ ลมพัดแรงขึ้นจนฟังดูเหมือนเสียงหวีดหวิวของวิญญาณ หลินเยว่ซินจ้องเขานิ่งด้วยความโกรธระคนสับสน ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน

"นั่นคือความผิดพลาด... และข้าจะไม่มีวันปล่อยให้มันเกิดขึ้นอีก" นางก้าวเข้าไปประชันหน้ากับเขา ดวงตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง "ครั้งต่อไป... หากเจ้ากล้าแตะต้องตัวข้าโดยไม่ได้รับอนุญาต ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้ารอดไปได้แม้แต่ลมหายใจเดียว"

คำขู่ของนางรุนแรงและเต็มไปด้วยไอสังหาร ทว่าเซียวหานกลับไม่ถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว เขากลับโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อยจนระดับสายตาเท่ากัน

"ถ้าเป็นเช่นนั้น..." เขาเอ่ยช้าๆ แต่ละคำหนักแน่น "ข้าคงต้องหาทางเข้าใกล้ท่านให้มากกว่าเดิม เพื่อให้แน่ใจว่า... ในวันที่ท่านเสียการควบคุมอีกครั้ง ท่านจะไม่ทำร้ายตัวเอง หรือทำลายทุกอย่างจนย้อนกลับมาไม่ได้"

ลมหายใจของหลินเยว่ซินสะดุดวูบ ความรู้สึกโกรธเคืองพลันจางหายไปแทนที่ด้วยความหวั่นไหวที่ปิดไม่มิด "เจ้า!"

ยังไม่ทันที่นางจะเอ่ยจบ เซียวหานก็ยื่นมือออกไปคว้าข้อมือของนางไว้อย่างรวดเร็ว สัมผัสนั้นรุนแรงจนนางตกใจ ทว่าทันทีที่ผิวเนื้อต้องกัน พลังในร่างกายของนางกลับสั่นไหวและตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอีกครั้ง มันไม่ใช่การปะทุที่รุนแรงเหมือนครั้งก่อน แต่มันคือความรู้สึกที่ "ยอมรับ" และ "โหยหา" อย่างประหลาด

หลินเยว่ซินนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ "ปล่อย..." เสียงของนางเบาลงและสั่นเครือโดยไม่รู้ตัว

แต่เซียวหานกลับยังไม่ปล่อยมือ เขาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความจริงจัง "หากท่านอยากจะฆ่าข้าเพื่อปกปิดความลับนี้... ก็เชิญลงมือได้เลย"

"แต่ก่อนหน้านั้น... ท่านต้องยอมรับความจริงข้อหนึ่งก่อน" เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่น "ว่าในตอนนี้... ท่านเองก็ต้องการข้า ไม่ต่างจากที่ข้าต้องการปกป้องท่าน"

ตึก!

หัวใจของหลินเยว่ซินกระแทกแรงอยู่ในอกจนนางแทบหายใจไม่ออก ความรู้สึกนี้มันน่ากลัวยิ่งกว่าตอนที่พลังมารคลุ้มคลั่งเสียอีก เพราะมันคือความรู้สึกที่นางควบคุมไม่ได้ด้วยอำนาจหรือวิทยายุทธ์ใดๆ

นางรวบรวมแรงทั้งหมดสะบัดมือเขาออกทันทีและถอยหลังไปหลายก้าว ลมหายใจหอบเหนื่อยและไม่เป็นจังหวะ

"หายไปจากสายตาข้าเดี๋ยวนี้!" นางตวาดเสียงแข็ง ทว่าแฝงไปด้วยความหวาดกลัวลึกๆ

เซียวหานจ้องมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ คลี่ยิ้มจางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูเศร้าสร้อยทว่าอ่อนโยน "ขอรับ... ท่านหญิง"

เขาก้าวถอยหลังหายไปในความมืดของหน้าผา ทิ้งหลินเยว่ซินไว้กับความวุ่นวายในใจที่หมุนวนราวกับพายุ นางทรุดกายลงนั่งที่ขอบหิน มือเรียวกุมหัวใจที่ยังสั่นไหวไม่หยุด ความจริงที่นางพยายามปฏิเสธมาตลอดบัดนี้เริ่มเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ

ชายหนุ่มผู้นี้... ไม่ใช่แค่ภัยอันตรายที่สั่นคลอนความมั่นคงของสำนัก

แต่เขาคือสิ่งมีชีวิตเดียวบนโลกใบนี้... ที่สามารถ "แตะต้อง" หัวใจที่ตายด้านของนางได้ และนั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตของนาง