ตอนที่ 13 กับดัก

ตอนที่ 13 กับดัก

ค่ำคืนนี้บนยอดเขาเทียนหมิงช่างมืดมิดเสียจนน่าใจหาย แสงจันทร์ที่เคยสาดส่องกลับถูกเมฆหนาทึบบดบังไว้จนสิ้น ทิ้งให้ทั้งสำนักตกอยู่ภายใต้เงามืดอันหนาวเหน็บ ลมป่าพัดกรรโชกมาเป็นระลอก พาเอาเสียงหวีดหวิวสอดแทรกไปตามซอกอาคารหินประหนึ่งเสียงกระซิบของวิญญาณร้าย และในความมืดที่ไร้ก้นบึ้งนั้น... บางสิ่งบางอย่างที่อันตรายกว่าเขี้ยวเล็บของอสูรกาย กำลังถูก "วางไว้" อย่างเงียบเชียบ

ณ เรือนเก็บตำรา

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรแห้งและกระดาษเก่าลอยอบอวลอยู่ในอากาศภายในเรือนเก็บตำราอันโอ่อ่า ทว่าในคืนนี้ กลิ่นที่ควรจะทำให้จิตใจสงบกลับถูกเจือปนด้วยบางสิ่งที่เหม็นสาบและเย็นเยียบ... มันคือ "กลิ่นพิษ" ที่เบาบางจนแทบสังเกตไม่ได้ แต่สำหรับผู้ที่คลุกคลีอยู่กับการเข่นฆ่ามาตลอดชีวิต กลิ่นนี้ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด

หลินเยว่ซินก้าวเดินเข้ามาในโถงมืดอย่างเงียบงันประหนึ่งเงาพราย ฝีเท้าของนางแผ่วเบาจนไม่ได้ยินแม้เสียงกระทบพื้นหิน สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของนางตวัดมองไปรอบบริเวณ

"ออกมาซะ"

น้ำเสียงของนางเย็นเฉียบปานน้ำแข็งบาดลึกเข้าไปในความเงียบ ทว่าความเงียบกลับตอบแทนเพียงเสียงลมหายใจที่สั่นพร่าจากมุมห้อง

ไม่นานนัก เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏกายออกมาจากหลังชั้นตำราขนาดใหญ่ เขาคือ เฉินอวี่ ศิษย์ชั้นในผู้มีท่าทางซื่อสัตย์ ทว่าในยามนี้เขากลับมีใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรงขณะที่ก้าวถอยหลังหนีการเผชิญหน้า

"ขะ... ข้าไม่ได้ทำอะไรนะขอรับ ท่านหญิงหลิน... ข้าแค่มาหาตำรา..."

เสียงของเขาสั่นเครือประหนึ่งลูกนกที่ติดอยู่ในกรงเล็บนักล่า มือทั้งสองข้างของเขากำวัตถุบางอย่างไว้แน่นหนาจนเส้นเลือดปูดโปน หลินเยว่ซินก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าวอย่างช้าๆ รังสีอำนาจที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศรอบกายบีบคั้นจนเฉินอวี่แทบจะทรุดลงคุกเข่า

"แล้วสิ่งนั้นที่เจ้ากำไว้ในมือ..." นางลดน้ำเสียงลงจนเป็นเสียงกระซิบที่น่าสะพรึงกลัว "คืออะไร?"

เฉินอวี่ชะงักกึกราวกับถูกสาป มือที่สั่นเทาของเขาพลันหมดเรี่ยวแรงจนของสิ่งนั้นหล่นลงสู่พื้น

กึก

ขวดแก้วใบเล็กที่มีลวดลายประหลาดกลิ้งไปตามพื้นหิน หยุดลงที่ปลายเท้าของหลินเยว่ซิน ภายในขวดนั้นบรรจุของเหลวสีดำขลับที่ดูเหนียวข้น... กลิ่นและสีของมันเหมือนกับพิษร้ายที่ใช้ปลิดชีพศิษย์เมื่อคืนก่อนไม่มีผิดเพี้ยน

ความเงียบที่หนักอึ้งเข้าปกคลุมทันที หลินเยว่ซินหรี่ตาลงจ้องมองวัตถุพยานชิ้นสำคัญ พลังมารสีดำจางๆ เริ่มแผ่ซ่านออกมาจากร่างของนางด้วยความโกรธ

"เจ้าจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร?" น้ำเสียงของนางเย็นเยียบจนเกือบจะแช่แข็งอากาศรอบตัว

เฉินอวี่ส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย น้ำตาเริ่มเอ่อคลอที่เบ้าตาด้วยความหวาดกลัว "ไม่ใช่ข้า! ข้าไม่รู้จริงๆ ว่ามันมาอยู่ในมือข้าได้ยังไง! มีคน... มีคนเอามาใส่ไว้ในชุดข้า!"

คำแก้ตัวที่ฟังดูเบาหวิวและไร้น้ำหนักนั้นไม่ได้ทำให้หลินเยว่ซินสั่นคลอนแม้แต่น้อย "โกหก..." นางเอ่ยสั้นๆ ก่อนจะพุ่งกายเข้าหาในชั่วพริบตา

ฟึ่บ!

คมดาบสีเงินเย็นเยียบพุ่งเข้าจ่ออยู่ที่ลำคอของเฉินอวี่อย่างแม่นยำ ปลายดาบสัมผัสผิวหนังจนเลือดไหลซึมออกมาเป็นทางยาว ชายหนุ่มหลับตาลงตัวสั่นระริก "ข้าไม่รู้จริงๆ! ท่านหญิงเชื่อข้าเถอะ!"

ฉึก!

เสียงโลหะแทงทะลุเนื้อดังขึ้นฉับพลันในความมืด ทว่าความเจ็บปวดกลับไม่ได้เกิดขึ้นกับเฉินอวี่ หลินเยว่ซินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นร่างของใครคนหนึ่งพุ่งเข้ามาขวางทางดาบของนางไว้

เซียวหาน

เขายืนอยู่เบื้องหน้านาง มือหนึ่งกุมไหล่ที่ถูกคมดาบของนางปักลึกลงไป เลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกมาทันทีอาบชุดฝึกจนชุ่ม ทว่าใบหน้าของเขากลับยังคงนิ่งสงบผิดมนุษย์ มีเพียงคิ้วที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวด

"เจ้า... เจ้าทำบ้าอะไร!" เสียงของหลินเยว่ซินสั่นพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เซียวหานกัดฟันแน่น ก่อนจะเอื้อมมือไปดันปลายดาบของนางออกห่างจากคอของเฉินอวี่เบาๆ "เขา... ไม่ใช่คนร้าย"

"เจ้ามั่นใจได้อย่างไร!" นางตวาดกลับด้วยความสับสนและโกรธเคือง ทว่าในแววตานั้นกลับแฝงไปด้วยความห่วงใยที่ปกปิดไม่มิด

"เพราะถ้าเขาเป็นคนร้ายจริงๆ ..." เซียวหานทอดสายตามองไปที่ขวดพิษบนพื้นด้วยแววตาที่ลุ่มลึก "เขาก็คงไม่โง่พอที่จะถือหลักฐานชิ้นสำคัญไว้ในมือให้คนจับได้ง่ายๆ เช่นนี้ และดูจากท่าทางที่ลนลานของเขา... เขาเป็นเพียงหมากที่ถูกวางไว้เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจเท่านั้น"

ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง คำพูดของเซียวหานมีเหตุผลจนนางไม่อาจปฏิเสธได้ และในวินาทีที่ความจริงกำลังจะถูกคลี่คลาย

ปัง!

ประตูเรือนเก็บตำราถูกกระแทกออกอย่างแรง ศิษย์จำนวนมากในชุดฝึกครบเครื่องพุ่งเข้ามาล้อมกรอบคนทั้งสามไว้ และผู้ที่ก้าวเดินนำหน้าเข้ามาด้วยท่วงท่าผู้ชนะคือ เซวี่ยอิง

นางทอดสายตามองไปยังเฉินอวี่และขวดพิษบนพื้น ก่อนจะคลี่ยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "ในที่สุด... ความจริงก็ปรากฏเสียที"

น้ำเสียงของนางราบเรียบทว่าแฝงไปด้วยความสะใจที่ปิดไม่มิด "เฉินอวี่... เจ้าคือหนอนบ่อนไส้ที่วางยาพิษสังหารคนในสำนักใช่หรือไม่? หลักฐานคามือขนาดนี้ เจ้ายังมีอะไรจะแก้ตัวอีก"

เฉินอวี่ส่ายหน้าจนผมเผ้ายุ่งเหยิง "ไม่ใช่ข้า! ท่านหญิงเซวี่ยอิง ข้าถูกใส่ร้าย!"

"พอได้แล้ว" เซวี่ยอิงสะบัดมือสั่งการอย่างเด็ดขาด "นำตัวมันไปขังที่คุกใต้ดิน เตรียมรับโทษประหารในวันพรุ่งนี้!"

ศิษย์สองคนพุ่งเข้าไปคว้าตัวเฉินอวี่ที่กำลังร้องไห้โฮทันที "ไม่! ท่านหญิงหลิน! ช่วยข้าด้วย! ท่านก็เห็นว่าข้าถูกใส่ร้าย!"

หลินเยว่ซินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของนางสลับมองไปมาระหว่างขวดพิษ เฉินอวี่ และเซียวหานที่กำลังบาดเจ็บ นางรู้สึกได้ถึงความ "จงใจ" ที่ชัดเจนเกินไปในหลักฐานชิ้นนี้ ราวกับมีใครบางคนจัดวางทุกอย่างไว้เพื่อให้จบลงอย่างรวดเร็วที่สุด

"หยุดเดี๋ยวนี้"

เสียงของนางไม่ดังนัก ทว่ากลับทรงอำนาจจนทุกคนในห้องชะงักกึกประหนึ่งถูกมนต์สะกด เซวี่ยอิงหรี่ตาลงมองนางด้วยความไม่พอใจ "มีปัญหาอะไรอีกหรือ เยว่ซิน? หลักฐานก็ชัดแจ้งขนาดนี้แล้ว"

หลินเยว่ซินก้าวเท้าออกมาข้างหน้า สายตาของนางจ้องประสานกับเซวี่ยอิงอย่างไม่ลดละ "ข้ายังไม่ได้เป็นคนสั่งให้จับตัวเขา... และในฐานะผู้ควบคุมกฎเขตนี้ ข้ามีสิทธิ์ในการตัดสินใจสูงสุด"

"หรือเจ้ากำลังจะปกป้องคนร้ายอีกคน?" เซวี่ยอิงถามกลับด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน "หลักฐานตกอยู่แทบเท้าเจ้าขนาดนี้ หรือเจ้าจะบอกว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญที่เขามารอเจ้าพร้อมกับขวดพิษในมือ?"

หลินเยว่ซินนิ่งงันไปครู่หนึ่ง นางเบนสายตาไปมองเซียวหานที่ยังคงกุมไหล่ที่โชกเลือดของตัวเองอยู่ เขาไม่ได้เอ่ยคำพูดใดๆ ออกมาอีก มีเพียงสายตาที่มั่นคงและคำพูดสั้นๆ ที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของนาง

"เชื่อข้า..."

เพียงสองคำสั้นๆ ทว่ากลับหนักแน่นและสั่นคลอนความมั่นคงในใจของนางได้อย่างประหลาด

"ปล่อยเขาไป"

คำสั่งเด็ดขาดของนางทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความโกลาหลทางความคิด ศิษย์หลายคนเริ่มกระซิบกระซาบกันด้วยความไม่เข้าใจ

"เจ้าว่าอย่างไรนะ!" เซวี่ยอิงตวาดเสียงสูง "เจ้าจะปล่อยฆาตกรลอยนวลไปงั้นรึ!"

"ข้าบอกว่า... ปล่อยเขา" น้ำเสียงของหลินเยว่ซินเย็นลงจนน่าใจหาย "เฉินอวี่ไม่ใช่คนร้าย... และข้าจะไม่ยอมให้ใครมาใช้คนของสำนักเป็นเครื่องมือในการปิดบังความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง"

นางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเซวี่ยอิง "ข้าเชื่อในสิ่งที่ข้าเห็น... และสิ่งที่ถูกต้อง มากกว่าหลักฐานที่จงใจวางไว้ให้เห็น"

เซวี่ยอิงแค่นหัวเราะอย่างรังเกียจ "น่าสนใจจริงๆ เยว่ซิน... เจ้ากลับไปเลือกเชื่อคำพูดของคนแปลกหน้าอย่างเขา มากกว่าที่จะเชื่อในกฎเกณฑ์ของสำนักและคำพูดของคนในตระกูลเดียวกันเอง"

คำพูดนั้นแทงใจดำของหลินเยว่ซินอย่างจัง ทว่านางกลับเชิดหน้าขึ้นด้วยความทนง "สำนักเทียนหมิงสอนให้ข้าเป็นเครื่องมือสังหารที่เฉียบคม... ไม่ใช่หุ่นเชิดที่ไร้สมอง"

เมื่อเห็นความเด็ดเดี่ยวในดวงตาของหลินเยว่ซิน เซวี่ยอิงก็รู้ว่ายามนี้นางมิอาจใช้อำนาจกดดันได้อีก นางจึงสะบัดแขนเสื้อแล้วเดินนำศิษย์คนอื่นๆ ออกไปทันที ทิ้งไว้เพียงคำเตือนสุดท้ายที่เย็นเยียบ "หวังว่าเจ้าจะไม่เสียใจกับการเลือกในวันนี้... หลินเยว่ซิน"

ณ เรือนลับ

หลังเหตุการณ์วุ่นวายจบลง เฉินอวี่ถูกปล่อยตัวให้กลับไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและกลิ่นคาวเลือดภายในเรือนพักลับของหลินเยว่ซิน นางยืนนิ่งมองดูบาดแผลที่ไหล่ของเซียวหานที่นางเป็นคนฝากไว้

"เจ้ามันโง่เง่าที่สุด..." นางเอ่ยน้ำเสียงเย็นชา ทว่าปลายนิ้วที่หยิบผ้าสะอาดมาทำแผลให้เขากลับสั่นไหวเล็กน้อย "เอาตัวมารับดาบแทนคนอื่นที่เจ้าแทบไม่รู้จัก... เจ้าคิดว่าชีวิตเจ้ามีค่าเท่าไหร่กัน?"

เซียวหานฝืนคลี่ยิ้มจางๆ "หากข้าไม่ทำเช่นนั้น... เฉินอวี่ก็คงกลายเป็นศพไปแล้ว และท่าน... ก็จะต้องกลายเป็นฆาตกรที่ฆ่าผู้บริสุทธิ์เพราะความเข้าใจผิด ข้ามิอาจปล่อยให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นได้"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง หลินเยว่ซินไม่ได้ตอบคำถามนั้น นางเพียงแค่กดผ้าลงบนแผลของเขาด้วยน้ำหนักที่ค่อนข้างแรง

"อึก" เซียวหานขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด

"นี่คือบทลงโทษสำหรับความสอดรู้สอดเห็นของเจ้า" นางเอ่ยเสียงแข็ง ทว่าในวินาทีถัดมา นางกลับผ่อนแรงลงอย่างนุ่มนวลราวกับกลัวว่าเขาจะเจ็บไปมากกว่านี้

"ครั้งหน้า... อย่าทำตัวเป็นฮีโร่แบบนี้อีก" นางเอ่ยเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "เพราะข้าอาจจะหยุดดาบไว้ไม่ทันจริงๆ"

คำพูดนั้นไม่ได้ฟังดูเหมือนคำขู่ แต่มันคือความห่วงใยที่แฝงอยู่ลึกที่สุด เซียวหานมองนางเนิ่นนานก่อนจะคลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน "ถ้าท่านยังเป็นคนที่มีจิตใจงดงามซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาแบบนี้... ข้าก็คงหยุดตัวเองไม่ได้เหมือนกัน"

หัวใจของหลินเยว่ซินกระตุกวูบ ความรู้สึกประหลาดเริ่มจู่โจมนางอีกครั้ง ทว่ายังไม่ทันที่นางจะเอ่ยสิ่งใดตอบโต้

ฟึ่บ!

มีดสั้นเล่มหนึ่งพุ่งแหวกอากาศเข้ามาผ่านหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ ปักลงบนเสาไม้ข้างศีรษะของทั้งสองคนอย่างแม่นยำ ทั้งคู่ชะงักกึกและหันไปมองทันที ที่ด้ามมีดมีกระดาษแผ่นเล็กผูกติดไว้

หลินเยว่ซินดึงมีดออกมาแล้วเปิดกระดาษอ่าน ภายในมีเพียงข้อความสั้นๆ เพียงบรรทัดเดียวที่เขียนด้วยลายมืออันบรรจงและเย็นเยียบ

"ครั้งหน้า... ข้าจะไม่พลาดเหมือนเฉินอวี่"

ดวงตาของหลินเยว่ซินหรี่ลงทันที รังสีสังหารปะทุออกมาจากร่างของนางอย่างรุนแรง ลายมือนั้นนางจำได้ดี... ลายมือของคนที่เพิ่งเดินออกจากเรือนเก็บตำราไปเมื่อครู่

"เซวี่ยอิง..." นางพึมพำชื่อนั้นด้วยความโกรธแค้น

เกมการล่าที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ และคราวนี้เป้าหมายไม่ได้มีเพียงเซียวหาน... แต่มันคือการ "ฆ่ากันจริง" ระหว่างสายเลือดเดียวกันที่หลงเหลืออยู่ในเทียนหมิงแห่งนี้