ตอนที่ 14 คืนล่า

ตอนที่ 14 คืนล่า

รัตติกาลที่ควรจะเงียบสงัดกลับถูกทำลายลงด้วยกระแสลมที่กรรโชกแรงอย่างผิดฤดูกาล ลมพัดหวีดหวิวผ่านซอกผา ราวกับเสียงร้องระงมของเหล่าวิญญาณที่หิวโหย บรรยากาศหนาวเหน็บเสียดแทงเข้าถึงกระดูก ทว่าในใจกลางของสำนักเทียนหมิง ความร้อนแรงที่น่าสะพรึงกลัวกำลังจะอุบัติขึ้น

ก๊อง! ก๊อง! ก๊อง!

เสียงระฆังเตือนภัยใบยักษ์ดังกึกก้องกัมปนาทแหวกความมืดมิดรัวเร็วเป็นจังหวะถี่กระชั้น มันไม่ใช่สัญญาณบอกเวลา หรือสัญญาณรวมพลทั่วไป แต่มันคือเสียงเพรียกแห่งหายนะ สำนักเทียนหมิงที่เคยหลับใหลพลันตื่นขึ้นท่ามกลางความโกลาหลที่ยากจะควบคุม

ณ คลังโอสถ

ทางทิศตะวันออกของสำนัก เปลวไฟสีส้มฉานพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็วราวกับอสูรกายที่กำลังตื่นจากหลับลึก คลังโอสถที่เก็บรักษาตำราและสมุนไพรล้ำค่าบัดนี้กลายเป็นเพียงกองฟืนชั้นดี ควันดำหนาทึบม้วนตัวพุ่งสูงบดบังแสงจันทร์จนมืดมิด

“ไฟไหม้! ช่วยด้วย!”

“หาน้ำมา! เร็วเข้า!”

เสียงกรีดร้องและเสียงตะโกนสั่งการดังระงมสับสนปนเปกัน ศิษย์จำนวนมากวิ่งวุ่นพยายามดับไฟที่กำลังลุกลาม บางคนเสี่ยงตายพุ่งเข้าไปเพื่อลากร่างของพี่น้องที่สำลักควันออกมา ทว่าพวกเขามิอาจรู้เลยว่า สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในกองเพลิงนี้ไม่ใช่ความร้อน

“อย่าเข้าไป! ถอยออกมา!” เสียงหนึ่งตะโกนเตือนอย่างบ้าคลั่ง

ทว่าสายไปเสียแล้ว ศิษย์ผู้หนึ่งที่เพิ่งพุ่งเข้าไปในกลุ่มควันหนาได้เพียงไม่กี่อึดใจ ร่างของเขาก็เซถลาออกมาเพียงสองก้าว ก่อนจะล้มตึงลงกับพื้น ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ผิวหนังที่เคยขาวนวลเริ่มเปลี่ยนเป็นสีคล้ำดำสนิทอย่างรวดเร็วประหนึ่งถูกหมึกสาดใส่

“พิษ... มีพิษในควัน!”

ความจริงอันน่าสยดสยองถูกเปิดเผย ความตระหนกพุ่งเข้าจู่โจมจิตใจศิษย์ทุกคนทันที นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุเพลิงไหม้ธรรมดา แต่มันคือกับดักที่ถูกวางไว้อย่างอำมหิต

บนหลังคาศาลาที่ตั้งอยู่เหนือทิศทางลม เซวี่ยอิง ยืนสงบนิ่งมองลงมายังภาพความพินาศเบื้องล่าง แสงไฟจากเปลวเพลิงสะท้อนในดวงตาที่เย็นเยียบของนางประหนึ่งประกายไฟจากนรก ใบหน้าของนางประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่ดูไร้ซึ่งความสงสาร

“เริ่มแล้วสินะ...” นางพึมพำกับสายลมแรง “ฤดูกาลแห่งการล่าที่ข้ารอคอย”

นางยกมือขึ้นเล็กน้อยส่งสัญญาณลับ และในทันใดนั้น เงามืดหลายสายที่ซ่อนตัวอยู่ตามมุมอับของหลังคาก็เริ่มเคลื่อนไหว พวกเขาไม่ได้สวมชุดฝึกของสำนัก ทว่ากลับสวมชุดรัดกุมสีมืดมิดที่กลมกลืนไปกับรัตติกาล... พวกเขาคือนักฆ่ารับจ้างที่ถูกฝึกมาเพื่อการเข่นฆ่าโดยเฉพาะ

ณ ลานกลาง

หลินเยว่ซิน พุ่งทะยานเข้ามาในลานกว้างดุจปักษีสีดำ ทันทีที่เท้าของนางสัมผัสพื้น สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวก็กวาดมองไปทั่วบริเวณเพียงแวบเดียว นางก็มองเห็นความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านเพลิง

“นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุ... มันคือการเตรียมการอย่างเป็นระบบ”

รังสีสังหารปะทุออกจากร่างของนางทันที พลังมารสีดำจางๆ เริ่มพวยพุ่งออกจากทุกรูขุมขน บรรยากาศรอบตัวนางบิดเบี้ยวด้วยแรงกดดัน “ทุกคนที่ยังไหว ถอยออกไปจากควันพิษเดี๋ยวนี้!”

นางกรีดร้องสั่งการ ทว่าเสียงกรีดร้องที่ได้รับกลับคืนมาคือเสียงแห่งความตาย

ฟึ่บ!

เงาร่างหนึ่งพุ่งลงมาจากยอดหลังคาด้วยความเร็วที่เหนือชั้น ประกายมีดสั้นวาววับสะท้อนแสงไฟในความมืด

ฉึก!

ศิษย์ที่อยู่ใกล้ที่สุดไม่ทันได้ตั้งตัว คมมีดปาดเข้าที่ลำคออย่างแม่นยำ เลือดอุ่นๆ สาดกระเซ็นเป็นทางยาวก่อนที่ร่างจะล้มลงสิ้นใจในทันที

“ศัตรูบุก! ศัตรูบุกสำนัก!” เสียงตะโกนดังระงมไปทั่ว

ทันใดนั้น เงานับสิบๆ ร่างก็ปรากฏขึ้นจากเงามืดโดยรอบ พวกเขาโอบล้อมลานกว้างไว้ทุกทิศทาง ตัดทางหนีทีไล่ของศิษย์เทียนหมิงไว้อย่างหมดจด

“ฆ่าให้หมด... อย่าให้เหลือแม้แต่ลมหายใจเดียว”

เสียงหนึ่งดังขึ้นแผ่วเบาทว่าชัดเจนในโสตประสาทของทุกคน น้ำเสียงที่แสนเย็นเยียบและเยือกเย็นนั้นมาจากที่สูงเหนือหัว... เซวี่ยอิง

เสียงเหล็กกล้าปะทะกันดังกึกก้องปนเปไปกับเสียงแตกเปรี๊ยะของกองเพลิง ควันพิษเริ่มจางลงแต่กลิ่นคาวเลือดกลับรุนแรงขึ้นแทน หลินเยว่ซินไม่รอช้า นางพุ่งเข้าใส่กลุ่มนักฆ่าประหนึ่งพายุทมิฬ

ฟึ่บ!

ดาบในมือของนางตวัดฟันเป็นวงโค้งที่สมบูรณ์แบบ หัวของนักฆ่าคนหนึ่งขาดกระเด็นจากบ่าก่อนจะทันได้ส่งเสียงร้อง เลือดพุ่งกระฉูดเป็นน้ำพุสีเข้ม ทว่าศัตรูที่เหลือกลับไม่ได้หวาดเกรง พวกมันยังคงพุ่งเข้าใส่นางประหนึ่งฝูงหมาป่าที่หิวโหยและไร้ความรู้สึก

“เข้ามา... เข้ามาตายให้หมด!”

น้ำเสียงของนางต่ำลงจนกลายเป็นเสียงคำราม ดวงตาที่เคยงดงามบัดนี้กลายเป็นสีดำสนิทไร้ตาขาว พลังมารในร่างระเบิดออกอย่างรุนแรง

ปัง!

แรงกดดันจากพลังมารมหาศาลกวาดเอาศัตรูรอบข้างล้มระเนระนาดราวกับใบไม้แห้งถูกพายุพัด ทว่าจำนวนของพวกมันดูเหมือนจะมีมากกว่าที่คาดการณ์ไว้ พวกมันดาหน้าเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง

ในอีกด้านของสนามรบ เซียวหาน ยืนอยู่อย่างสงบกลางวงล้อมของความโกลาหล สายตาของเขาเย็นลงจนน่าใจหาย เขามองรอยสักและท่วงท่าของศัตรูที่บุกเข้ามาเพียงแวบเดียวก็รู้แจ้ง

“นักฆ่าจากสำนักจิ่วหลัว... มากันเพียบเลยสินะ” เขานึกในใจ

เขารู้จักคนพวกนี้ดียิ่งกว่าใคร เพราะครั้งหนึ่งเขาเองก็เคยเป็นส่วนหนึ่งของเงามืดประเภทนี้ และนั่นหมายความว่าแผนการของเซวี่ยอิงนั้นลึกซึ้งกว่าที่คิด นางไม่ได้แค่ต้องการกำจัดศัตรูในสำนัก แต่นางกำลังดึงอำนาจภายนอกเข้ามาเพื่อกวาดล้างทุกสิ่งที่ขวางทางนาง

“พวกมันมาเพื่อฆ่าข้า... หรือไม่ก็มาเพื่อปิดปากทุกคนที่นี่”

ฟึ่บ!

นักฆ่าสองคนพุ่งเข้ามาจากซ้ายและขวาหมายจะบั่นหัวของเขา เซียวหานขยับกายหลบหลีกด้วยท่วงท่าที่รวดเร็วและลื่นไหลเกินกว่าที่ศิษย์ใหม่คนใดจะพึงมี เขาหลบหลีกคมมีดได้อย่างเฉียดฉิว ก่อนจะสวนกลับด้วยการเคลื่อนไหวที่เรียบง่ายแต่เด็ดขาด

ฉึก!

มีดสั้นในมือของเขาทิ่มทะลุคอของนักฆ่าคนแรกอย่างแม่นยำ เลือดอุ่นๆ พุ่งกระฉูดเปื้อนแขนเสื้อ เขาหมุนตัวถอนมีดออกอย่างใจเย็นประหนึ่งกำลังร่ายรำ การเคลื่อนไหวของเขาในยามนี้ไม่ใช่ศิษย์เทียนหมิงอีกต่อไป แต่เป็น... นักฆ่าในตำนาน โดยสมบูรณ์

หลินเยว่ซินตวัดสายตาไปมองยังทิศทางของเซียวหาน นางเห็นการเคลื่อนไหวที่แสนอันตรายและหมดจดนั้น ดวงตาของนางหรี่ลงด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

“นี่สินะ... ตัวตนที่แท้จริงของเจ้าที่เจ้าพยายามซ่อนไว้” นางพึมพำ ทว่าในยามศึกสงครามเช่นนี้ ไม่มีเวลาให้มานั่งหาคำตอบ

ฟึ่บ!

มีดบินเล่มหนึ่งพุ่งมาทางด้านหลังของนางในจังหวะที่นางกำลังรับมือศัตรูเบื้องหน้า ทว่าก่อนที่มันจะถึงตัว เซียวหานก็ปรากฏกายขึ้นในพริบตาประหนึ่งภูตพราย

ปัง!

เขาใช้ใบมีดสั้นปัดอาวุธลับเล่มนั้นออกไปอย่างง่ายดาย แรงกระแทกส่งผลให้เกิดประกายไฟวาบ “ระวังตัวด้วย ท่านหญิงหลิน!” เสียงของเขาคมขึ้นและเต็มไปด้วยอำนาจการสั่งการ

หลินเยว่ซินไม่ได้ตอบคำถาม นางเพียงแค่เบี่ยงตัวกลับไปฟันศัตรูที่กำลังจะลอบกัดเซียวหานจนร่างขาดครึ่ง

ฉัวะ!

เลือดสาดกระจายอาบคนทั้งสอง ทั้งคู่ยืนหันหลังชนกันท่ามกลางซากศพและเปลวเพลิงที่ยังลุกไหม้ ลมหายใจของทั้งคู่หอบหนักผสานกันท่ามกลางกลิ่นอายแห่งความตาย

“เจ้าคือเป้าหมายหลักของคืนนี้... เจ้ารู้ตัวใช่ไหม” หลินเยว่ซินเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน

เซียวหานคลี่ยิ้มจางๆ ทว่าดวงตายังคงเย็นเยียบ “รู้ดี... และดูเหมือนข้าจะลากท่านมาลำบากด้วยเสียแล้ว”

“งั้นก็จงจำไว้... อย่าบังอาจมาตายที่นี่ต่อหน้าข้าเด็ดขาด” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหวเล็กน้อย

“ข้าจะพยายาม...” เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะพุ่งออกไปสังหารศัตรูที่ดาหน้าเข้ามาใหม่

เสียงกรีดร้องโหยหวนยังคงดังไม่หยุดหย่อน ศิษย์เทียนหมิงล้มลงทีละคนสองคนจนเลือดนองเต็มลานหิน ท่ามกลางความสิ้นหวังนั้น เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวลงมาจากที่สูงอย่างเนิบนาบและสง่างาม

เซวี่ยอิง

นางยืนอยู่ใจกลางลานที่เต็มไปด้วยศพ ชุดขาวของนางช่างดูขัดตาเมื่ออยู่ท่ามกลางกองเลือดสีแดงฉาน นางกวาดสายตามองผลงานของตัวเองด้วยความพึงพอใจ

“พอได้แล้ว...”

น้ำเสียงของนางแผ่วเบา ทว่านักฆ่าทุกคนกลับหยุดการเคลื่อนไหวในทันทีประหนึ่งเครื่องจักรที่ถูกถอดปลั๊ก หลินเยว่ซินจ้องมองพี่สาวร่วมตระกูลด้วยดวงตาที่ลุกโชนด้วยเพลิงแค้น

“ในที่สุด... เจ้าก็เผยหางออกมาเสียที เซวี่ยอิง!”

เซวี่ยอิงคลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยนทว่าอำมหิต นางมองไปที่เซียวหานที่ยืนโชกเลือดอยู่ข้างๆ หลินเยว่ซิน “ข้าก็แค่อยากรู้... ว่าไส้ศึกจากจิ่วหลัวอย่างเจ้า จะดวงแข็งรอดชีวิตไปได้อีกสักกี่น้ำกันเชียว”

คำพูดของนางชัดเจนและโจ่งแจ้ง นี่ไม่ใช่แค่การลอบสังหาร แต่มันคือ “การล่า” ที่นางเป็นผู้ควบคุมหมากทั้งหมด

“เจ้า...” หลินเยว่ซินเค้นเสียงต่ำ พลังมารปะทุขึ้นจนถึงขีดสุด ควันดำหนาทึบห่อหุ้มร่างกายของนางไว้จนดูน่าสะพรึงกลัว “เจ้าเป็นคนวางแผนเผาคลังโอสถ และดึงเอาศัตรูเข้ามาเข่นฆ่าพี่น้องในสำนักของตัวเองเพียงเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวงั้นรึ!”

เซวี่ยอิงไม่ได้ปฏิเสธ นางเพียงแค่ยักไหล่เบาๆ “แล้วจะทำไมล่ะ? ในสำนักที่สอนให้เราฆ่าคนเพื่อให้รอดชีวิต... การกำจัดเสี้ยนหนามทิ้งคือสิ่งที่ถูกต้องที่สุดไม่ใช่หรือ?”

คำตอบนั้นทำให้ทุกอย่างขาดสะบั้นลง

ปัง!

พลังมารของหลินเยว่ซินระเบิดออกเต็มกำลัง แรงกดดันมหาศาลบดขยี้พื้นหินจนแตกร้าวเป็นวงกว้าง “ข้าจะฆ่าเจ้า... ด้วยมือของข้าเอง!”

น้ำเสียงของนางทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยรังสีแห่งความตาย ทว่าเซวี่ยอิงกลับยืนนิ่งเฉย ไม่สะทกสะท้านต่อแรงกดดันนั้นแม้แต่น้อย

“ถ้าเจ้าคิดว่าเจ้าทำได้... ก็ลองดูสิ เยว่ซิน”

นางเอ่ยเสียงแผ่วก่อนจะถอยหลังกลับเข้าสู่เงามืด

ฟึ่บ!

ร่างของเซวี่ยอิงหายไปราวกับหมอกที่สลายไปในอากาศ นักฆ่าที่เหลือทั้งหมดต่างถอยร่นตามนางไปในทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าใจหาย และซากศพของศิษย์เทียนหมิงที่เกลื่อนกราดไปทั่วลานประหนึ่งทุ่งสังหาร

เปลวไฟยังคงลุกไหม้ส่งเสียงเปรี๊ยะปะเป็นระยะ ควันไฟสีดำยังคงลอยวนเหนือยอดเขา หลินเยว่ซินยืนนิ่งอยู่ใจกลางลานกว้าง ดวงตายังคงเป็นสีดำสนิทไร้แววของมนุษย์ ความโกรธแค้นและเสียใจสลับสับเปลี่ยนกันอยู่ในใจจนนางแทบกระอัก

“นางหนีไปแล้ว... พร้อมกับทิ้งรอยแผลที่รักษาไม่ได้ไว้ให้พวกเรา” เสียงของเซียวหานดังขึ้นเบาๆ จากทางด้านหลัง

หลินเยว่ซินไม่ตอบคำถามนั้น นางเพียงแค่กำหมัดแน่นจนสั่นเทา “เกมนี้... มันจะไม่มีใครหยุดยั้งได้อีกต่อไปแล้ว และข้าจะลากคอคนทรยศนั่นมาลงนรกให้ได้”

เซียวหานทอดสายตามองนางด้วยความลุ่มลึก แววตาของเขาแฝงไปด้วยความห่วงใยที่ปนเปไปกับความกังวล “รวมถึงความสัมพันธ์ของเราด้วย... ที่จะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก”

คำพูดนั้นหนักหน่วงและตรงไปตรงมาประหนึ่งคำสาป หลินเยว่ซินหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ลมหายใจที่เหนื่อยหอบผสานไปกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง

คืนนี้คือจุดจบของความไว้ใจ... และคือจุดเริ่มต้นของสงครามล้างบางที่จะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างในสำนักเทียนหมิงแห่งนี้จนวอดวาย