ตอนที่ 16 หนึ่งวันสุดท้าย

ตอนที่ 16 หนึ่งวันสุดท้าย

เวลา... ช่างเป็นสิ่งที่มีค่าและโหดร้ายที่สุดในยามนี้

หนึ่งวัน หรือยี่สิบสี่ชั่วโมงที่หลินอู๋เชียนประทานให้นั้น มันมากพอสำหรับการสูดลมหายใจเฮือกสุดท้ายก่อนความตายจะมาเยือน ทว่ามันกลับไม่เคยเพียงพอสำหรับ "ความผิดพลาด" แม้เพียงเศษเสี้ยวเดียว กงล้อแห่งโชคชะตาเริ่มหมุนวนอีกครั้ง และทุกวินาทีที่เข็มนาฬิกาในใจขยับเขยื้อน มันคือการนับถอยหลังสู่ลานประหารที่รอคอยพวกเขาอยู่ตรงปลายทาง

แสงแดดรำไรของเช้าวันใหม่ยังไม่ทันได้สาดส่องข้ามยอดเขาเทียนหมิง หมอกหนาสีเทาหม่นยังคงปกคลุมทางเดินหินอย่างดื้อรั้น ทว่าเงาร่างของสตรีในอาภรณ์สีดำสนิทกลับปรากฏตัวขึ้นกลางลานเงียบสงัด หลินเยว่ซิน ยืนสงบนิ่งประหนึ่งรูปสลัก ใบหน้าของนางซูบตอบลงเล็กน้อยจากการไม่ได้พักผ่อน ทว่าดวงตากลับลุกโชนด้วยไฟแห่งความเด็ดเดี่ยว

"เรามีเวลาไม่มากนัก"

น้ำเสียงของนางเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งพัดผ่านโสตประสาท เซียวหาน ก้าวเดินออกมาจากเงามืดเคียงข้างนาง บาดแผลที่หน้าอกและไหล่ยังคงส่งผลให้เขาเคลื่อนไหวได้ไม่ถนัดนัก ทว่าสายตาของเขากลับนิ่งสงบและมั่นคงประหนึ่งผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น เขาจ้องมองใบหน้าด้านข้างของนางด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

"จะเริ่มจากที่ไหนก่อนดี?" เขาถามเสียงเบา ทว่าชัดเจนในความเงียบ

หลินเยว่ซินหรี่ตาลงมองไปยังทิศตะวันออก ที่ซึ่งซากปรักหักพังของคลังโอสถตั้งอยู่ "ที่ที่พิษถูกปรุงขึ้นมา... และที่ที่พวกมันพยายามจะกลบฝังความจริงไว้ภายใต้อาคมเพลิง"

ณ เรือนโอสถ

กลิ่นไหม้ฉุนกะทิยังคงลอยวนอยู่ในอากาศชื้นแฉะของยามเช้า เถ้าถ่านสีดำสนิทกระจายเต็มพื้นหินที่เคยสะอาดสะอ้าน ซากปรักหักพังของคานไม้ที่มอดไหม้ล้มระเนระนาดดูน่าสลดใจ

"เมื่อคืนที่เกิดไฟไหม้... จุดประสงค์หลักคงไม่ใช่แค่การเบี่ยงเบนความสนใจเพื่อให้ศัตรูบุกเข้ามาหรอก" เซียวหานเอ่ยพลางก้มลงหยิบเศษเครื่องปั้นดินเผาที่แตกกระจายขึ้นมาพิจารณา "มันคือการทำลายหลักฐานการปรุงยาพิษชนิดใหม่ที่ใช้ลอบสังหารศิษย์คนก่อนต่างหาก"

หลินเยว่ซินก้าวเดินไปบนกองเถ้าถ่านอย่างช้าๆ สายตาคมกริบกวาดมองไปตามซอกมุมที่ถูกเพลิงเผาผลาญจนไม่เหลือเค้าเดิม "แต่ถึงจะพยายามกลบเกลื่อนเพียงใด คนที่ลงมือทำ... ย่อมต้องทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้เสมอ ไม่มีอาชญากรรมใดที่สมบูรณ์แบบในโลกของเทียนหมิง"

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านช่องหน้าต่างที่แตกพัง

"ตรงนี้!"

เซียวหานเรียกชื่อนางด้วยเสียงที่เข้มขึ้น เขาชี้ไปยังพื้นไม้กระดานใต้ชั้นวางยาที่ถูกไฟไหม้จนดำเป็นตอประกาย บนพื้นนั้นมีคราบบางอย่างหลงเหลืออยู่ มันไม่ใช่เถ้าถ่านที่เกิดจากการเผาไหม้ทั่วไป ทว่ามันกลับเป็น "ผงละเอียดสีดำขลับ" ที่เกาะตัวกันเป็นปื้นประหลาด

หลินเยว่ซินย่อตัวลงขยับปลายนิ้วแตะลงบนผงเหล่านั้นเบาๆ ในวินาทีที่ผิวสัมผัสกับมวลสารลึกลับ พลังมารในร่างกายของนางพลัน "สั่นสะท้าน" ขึ้นมาอย่างรุนแรงประหนึ่งเจอสิ่งเร้าที่คุ้นเคย มันเย็นเยียบและเสียดแทงจิตวิญญาณ

"นี่ไม่ใช่สารพิษธรรมดาจากจิ่วหลัว..." นางเอ่ยน้ำเสียงต่ำพร่า "แต่มันแฝงไปด้วยไออาถรรพ์ที่ตอบสนองกับพลังมารในร่างของข้า"

เซียวหานหรี่ตาลง "หมายความว่า... คนที่ปรุงพิษนี้ขึ้นมา จะต้องมีความเกี่ยวข้องกับสายวิชามาร และรู้จักคุณสมบัติของพลังในตัวท่านเป็นอย่างดี"

ทั้งสองสบตากันเนิ่นนานท่ามกลางซากปรักหักพัง คำตอบเดียวกันผุดขึ้นมาในใจโดยไม่ต้องเอ่ยออกมา...

ผู้อยู่เบื้องหลัง ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่รู้จักจุดอ่อนของหลินเยว่ซินดีที่สุด

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนจำนวนมากดังแว่วมาจากทางเข้าเรือนโอสถ พร้อมกับเสียงตะโกนสั่งการที่คุ้นเคย

"ค้นให้ทั่วทุกซอกทุกมุม! อย่าให้เหลือแม้แต่ซากแมลงตัวเดียว!"

เสียงของหัวหน้าศิษย์ชั้นในผู้จงรักภักดีต่อเซวี่ยอิงดังขึ้น หลินเยว่ซินลุกขึ้นยืนทันทีอย่างระแวดระวัง "มีคนพยายามจะมาปิดทางเรา... เร็วเข้า!"

นางกระชากแขนเซียวหานให้หลบเข้าสู่เงาของผนังที่ยังไม่พังทลาย ทั้งสองเคลื่อนที่ออกไปทางด้านหลังอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ ทว่าเพชฌฆาตในเงามืดกลับไม่ยอมปล่อยให้พวกเขาไปง่ายๆ

ฟึ่บ!

ลูกดอกโลหะพุ่งแหวกอากาศผ่านหน้าของหลินเยว่ซินไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ก่อนจะปักเข้าที่กำแพงหินจนแตกร้าว ปัก!

"มีคนลอบตามเรามา!" เซียวหานตะโกนเตือนพร้อมชักมีดสั้นออกมาตั้งรับ

เงาร่างของนักฆ่าสามคนในชุดสีเข้มปรากฏกายขึ้นบนยอดหลังคาประหนึ่งภูตพราย พวกมันไม่ได้สวมหน้ากาก ทว่าแววตาที่ว่างเปล่าและเย็นเยียบนั้นบ่งบอกว่าพวกมันคือเครื่องมือสังหารที่ถูกส่งมาเพื่อฆ่าปิดปาก

"อย่าเพิ่งเสียเวลาปะทะตอนนี้!" หลินเยว่ซินสั่งการอย่างเด็ดขาด "เป้าหมายของเราคือการนำหลักฐานไปให้ท่านปู่ หากเราตายที่นี่ ทุกอย่างจะจบสิ้น!"

ทั้งสองพุ่งตัวออกจากซากอาคารมุ่งหน้าสู่เขตหอปราน เสียงฝีเท้าที่ไล่ตามหลังมานั้นหนักแน่นและใกล้เข้ามาทุกทีพรัอมกับเสียงสายลมที่ถูกฉีกกระชาก

ฟึ่บ! ฟึ่บ!

ลูกดอกอาบยาพิษถูกระดมยิงมาไม่ขาดสาย เซียวหานพุ่งเข้าไปคว้าร่างของหลินเยว่ซินให้กลิ้งหลบไปตามพื้นหินได้อย่างเฉียดฉิวประหนึ่งปาฏิหาริย์ หัวใจของนางเต้นรัวแรงจนเจ็บหน้าอก มันไม่ใช่ความกลัวตาย แต่มันคือความตื่นเต้นที่ต้องแบกรับชะตากรรมของผู้อื่นไว้บนบ่า

ทั้งสองวิ่งซิกแซกผ่านทางเดินแคบๆ ระหว่างหุบเขา ลมหายใจเริ่มหอบหนักและสั่นพร่า

"พวกมันรู้ล่วงหน้าว่าเราจะมาที่เรือนโอสถ!" เซียวหานเอ่ยลอดไรฟัน "ตำแหน่งการดักซุ่มแม่นยำเกินไป"

"ใช่..." หลินเยว่ซินกัดฟันแน่นด้วยความเจ็บใจ "นั่นหมายความว่า... ทุกการเคลื่อนไหวของเราถูกรายงานออกไปทันทีที่มีคนเห็น และคนรายงานคนนั้น... ก็คือพี่น้องร่วมสำนักที่ยืนอยู่ข้างหลังเรามาตลอด!"

ความจริงข้อนี้ช่างเจ็บปวดยิ่งกว่าบาดแผลจากคมดาบ สำนักเทียนหมิงที่นางเคยคิดว่าเป็นบ้าน บัดนี้กลับกลายเป็นคุกที่เต็มไปด้วยเพชฌฆาตที่สวมหน้ากากเป็นคนคุ้นเคย

ที่ปลายทางเดินหิน... พวกเขาพบกับ "ทางตัน"

ข้างหน้าคือหน้าผาสูงชันที่ไร้ทางไป ส่วนข้างหลังคือนักฆ่าทั้งสามคนที่ตามมาทันและโอบล้อมไว้ทุกทิศทาง

"รีบไปซะ..." เซียวหานเอ่ยเสียงเบาแผ่วแต่หนักแน่น "ข้าจะยอมสละชีวิตเปิดทางให้ท่านเอง"

หลินเยว่ซินหันมามองเขาด้วยดวงตาที่สั่นไหววูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าว "อย่าบังอาจมาสั่งข้า... และห้ามตายเด็ดขาด นี่คือคำสั่ง!"

เซียวหานคลี่ยิ้มจางๆ ท่ามกลางวิกฤต "จะพยายามขอรับ... ท่านหญิง"

ฟึ่บ!

เซียวหานพุ่งกายเข้าหานักฆ่าคนแรกประหนึ่งลูกธนู รวดเร็ว เงียบเชียบ และอำมหิต

ฉึก!

มีดสั้นแทงทะลุลำคอของศัตรูอย่างแม่นยำ เลือดพุ่งกระฉูดอาบใบหน้าของเขา นักฆ่าอีกสองคนกระโจนเข้าใส่พร้อมกันจากสองทิศทาง หลินเยว่ซินไม่รอช้า นางรวบรวมพลังมารในร่างระเบิดออกทันที

ปัง!

แรงกระแทกจากพลังมารซัดเอานักฆ่าคนหนึ่งปลิวกระเด็นไปกระแทกกำแพงหินจนกระดูกแตกละเอียดสลายสิ้นชีวิตในทันที ทว่าในจังหวะนั้น นักฆ่าคนสุดท้ายกลับเบี่ยงกายอ้อมไปทางด้านหลังของนางหมายจะบั่นหัว!

"ข้างหลัง!" เซียวหานตะโกนสุดเสียง

หลินเยว่ซินหมุนตัวกลับพรัอมตวัดดาบเป็นวงกลมในชั่วพริบตา

ฉัวะ!

คมดาบฟันผ่านลำตัวของศัตรูจนขาดสะบั้น เลือดสีแดงสดฉาดสาดกระจายเต็มพื้นหินประหนึ่งภาพวาดมรณะ ความเงียบกลับมาปกคลุมทางเดินหินอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจอย่างหนักของคนทั้งคู่

คนทั้งสองทรุดกายลงนั่งพักหายใจหอบถี่ เลือดของศัตรูเปรอะเปื้อนตามร่างกายจนดูน่าเกรงขาม

"พวกมันไม่ได้มาแค่เพื่อฆ่าปิดปาก..." เซียวหานเอ่ยพลางใช้แขนเช็ดเลือดที่แก้ม "แต่มันพยายามจะ 'หยุด' ไม่ให้เราเข้าถึงข้อมูลสำคัญบางอย่าง"

หลินเยว่ซินกำหมัดแน่นจนสั่นสะท้าน "นั่นแปลว่า... เบาะแสที่เราได้มา มันสำคัญพอที่จะสั่นคลอนตำแหน่งของใครบางคนได้จริงๆ"

เซียวหานก้มลงค้นหาของบางอย่างในกระเป๋าเสื้อของนักฆ่าที่นอนสิ้นใจ และเขาก็พบกับ "สิ่งนั้น" แผ่นไม้ขนาดเล็กแกะสลักอย่างวิจิตรบรรจงเป็นรูป "ดอกบัวแตก" สีเลือด

หลินเยว่ซินนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ดวงตาหรี่ลงด้วยความโกรธแค้นที่ท่วมท้น "นี่มัน... ตราประจำตัวของผู้ช่วยประมุขฝ่ายใน..."

นางพึมพำเสียงสั่น "และในสำนักนี้... มีเพียงคนเดียวที่ถือครองตราสัญลักษณ์นี้ไว้ในมือ"

เซียวหานชะงักกึก "หมายความว่า... ข้อสงสัยของเราถูกต้องแล้วสินะ"

คำตอบที่ไร้เสียงลอยล่องอยู่ในอากาศ... เซวี่ยอิง

พระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลงสู่ยอดเขา แสงสีส้มแดงฉานประหนึ่งเลือดเริ่มอาบไล้ไปทั่วหุบเขา เวลาของพวกเขาเหลืออีกไม่กี่ชั่วยามก่อนที่ตะวันจะตกดิน

"เราต้องไปหาท่านปู่เดี๋ยวนี้" หลินเยว่ซินเอ่ยน้ำเสียงเด็ดขาด "เราต้องนำตรานี้ไปยืนยันความบริสุทธิ์ของเฉินอวี่ และเปิดโปงนังปีศาจนั่นให้ได้"

เซียวหานจ้องมองนางด้วยแววตาสื่อความหมาย "เจ้ามั่นใจหรือเยว่ซิน? ทันทีที่เราก้าวเข้าไปหาหลินอู๋เชียน... หากเขาไม่เชื่อเรา หรือหากเซวี่ยอิงวางแผนซ้อนไว้... เราจะไม่มีทางรอดออกมาได้อีกเลย"

หลินเยว่ซินไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว "ถ้าข้าไม่ไปในตอนนี้... เฉินอวี่จะต้องตาย และคนบริสุทธิ์อีกมากมายจะกลายเป็นเหยื่อของนาง ข้าจะไม่ยอมให้เทียนหมิงล่มสลายเพราะคนทรยศเพียงคนเดียว!"

ไกลออกไปบนหอคอยสูงที่ตั้งอยู่เหนือสำนัก เงาร่างของสตรีในชุดขาวอันลึกลับยืนมองภาพเหตุการณ์เบื้องล่างด้วยรอยยิ้มที่เยือกเย็นประหนึ่งน้ำแข็งขั้วโลก เซวี่ยอิง เห็นทุกอย่าง และนางล่วงรู้ทุกความเคลื่อนไหวของคนทั้งสอง

"ในที่สุดพวกเจ้าก็คาบเอาเหยื่อที่ข้าจงใจทิ้งไว้มาหาข้าจนได้..." นางพึมพำกับสายลมแรงที่พัดกระพืออาภรณ์ของนาง "แต่ช่างน่าเวทนานัก... เพราะพวกเจ้ามา 'สายเกินไป' เสียแล้ว"

นางคลี่ยิ้มกว้างขึ้น ดวงตาฉายแววอำมหิตจนน่าขนลุก "เกมกระดานนี้... ข้าจะเป็นคนวางหมากตัวสุดท้ายเพื่อปิดฉากพวกเจ้าทุกคนให้ลงสู่ขุมนรกพร้อมกันในค่ำคืนนี้"

ลมพัดแรงกรรโชกขึ้นมาอีกครั้ง พาเอาเงามืดแห่งมรณะขยายตัวออกปกคลุมทั้งสำนักเทียนหมิงประหนึ่งม่านสีดำที่ไม่มีวันเปิดออกได้อีกตลอดกาล...