ตอนที่ 18 สิ่งที่เหลืออยู่

ตอนที่ 18 สิ่งที่เหลืออยู่

ความเงียบ... เข้าปกคลุมห้องประชุมหลักของสำนักเทียนหมิงอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าเป็นความเงียบที่กรีดลึกยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องใดๆ ไม่มีเสียงลมพัดผ่าน ไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจของเหล่าศิษย์ที่คุกเข่าอยู่รายรอบ ทุกอย่างหยุดนิ่งราวกับกาลเวลาถูกแช่แข็งไว้ด้วย "ความจริง" ที่เพิ่งถูกเปิดเผย ความจริงที่หนักอึ้งและโสมมเกินกว่าที่หัวใจดวงหนึ่งจะแบกรับไหว

หลินเยว่ซินยืนตระหง่านอยู่กลางโถงหิน ร่างระหงนิ่งค้างไปนานแสนนาน นิ่งเสียจนดูเหมือนรูปสลักที่ไร้วิญญาณ ทว่าภายในใจของนางกลับกำลังเกิดพายุคลั่งที่บดขยี้ทุกความเชื่อมั่นให้กลายเป็นผุยผง

"ทั้งหมดนี้..." นางพึมพำออกมาแผ่วเบา ราวกับกำลังสนทนากับความว่างเปล่าในใจ "มันเป็นเพียงแค่... เกมกระดานของท่านอย่างนั้นรึ?"

ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววเย็นชา บัดนี้ค่อยๆ หม่นแสงลงจนกลายเป็นความมืดมิดที่ลึกซึ้ง ความรู้สึกของนางไม่ได้พังทลายลงเหมือนแก้วที่แตกกระจาย แต่มันมอดไหม้หายไปจนเหลือเพียงเถ้าถ่าน มันไม่ใช่แค่ความโกรธแค้นที่ถูกหักหลัง และไม่ใช่แค่ความเสียใจที่ถูกหลอกใช้ แต่มันคือความ "ว่างเปล่า" ที่กัดกินตัวตนของนางจนหมดสิ้น

"ท่านเข่นฆ่าคนบริสุทธิ์... ท่านทำลายชีวิตพี่น้องร่วมสำนัก..." เสียงของนางเริ่มสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ "เพียงเพื่อจะ 'ทดสอบ' ความเป็นมนุษย์ในตัวข้าอย่างนั้นหรือ?"

หลินอู๋เชียนจ้องมองหลานสาวเพียงคนเดียวด้วยแววตาที่ไร้ซึ่งความรู้สึกผิดชอบชั่วดี เขาไม่ได้ปฏิเสธ และไม่ได้แสดงความเสียใจแม้เพียงนิด "คนเหล่านั้นที่ตายไป... คือผู้ที่พิสูจน์แล้วว่าอ่อนแอเกินกว่าจะอยู่รอดในโลกใบนี้"

คำตอบนั้นเปรียบเสมือนใบมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลใจที่เหวอะหวะของนาง "และเจ้า... เยว่ซิน เจ้าคือผลงานชิ้นเอกที่ข้าขัดเกลามากับมือ เจ้าคือคนที่จะยืนอยู่บนยอดซากศพของพวกมัน และปกครองใต้หล้านี้ด้วยความเด็ดขาดที่ข้ามอบให้"

"พอได้แล้ว..."

เสียงของนางดังขึ้นขัดจังหวะคำพูดโอ้อวดนั้น แม้มันจะเบาหวิวทว่ากลับทรงพลังจนทุกคนในห้องประชุมสะดุ้งสุดตัว หลินเยว่ซินเงยหน้าขึ้นช้าๆ ใบหน้าที่เคยงดงามบัดนี้ดูน่าเกรงขามและน่าหวาดหวั่น ดวงตาของนางกลายเป็นสีดำสนิทไร้ตาขาว ควันสีดำทมิฬพวยพุ่งออกจากร่างของนางอย่างรุนแรงและมหาศาลยิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

พลังมารที่เคยถูกสะกดไว้ บัดนี้ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างบ้าคลั่งตามแรงอารมณ์ที่แตกสลาย

"ข้า..." นางเอ่ยออกมาทีละคำอย่างหนักแน่น "ไม่ต้องการจะเป็นอสุรกายที่ไร้หัวใจ... แบบเดียวกับท่าน!"

ปัง!

พลังมารระเบิดออกรอบทิศทาง แรงกดดันมหาศาลกดทับจนศิษย์หลายคนถึงกับทรุดลงคุกเข่ากระอักเลือดออกมา พื้นหินใต้เท้านางแตกร้าวเป็นวงกว้าง

"ถ้าสำนักเทียนหมิงคือสิ่งที่ท่านสร้างขึ้นมาจากกองเลือด..." นางก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างมั่นคง "ข้าจะเป็นคนทำลายทุกอย่างที่ท่านสร้างมากับมือ... ให้พินาศไปพร้อมกับลมหายใจของข้าเอง!"

นั่นคือ 'ประกาศสงคราม'ที่เด็ดขาดที่สุดระหว่างสายเลือดที่ยังหลงเหลืออยู่

ฟึ่บ!

หลินเยว่ซินพุ่งตัวเข้าใส่ประมุขเฒ่าประหนึ่งสายฟ้าฟาด ดาบในมือตวัดฟันลงมาด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี ความเร็วและรุนแรงนั้นไร้ซึ่งความลังเลใจใดๆ อีกต่อไป

ปัง!

ทว่าหลินอู๋เชียนกลับเพียงแค่ยกมือขึ้นรับคมดาบนั้นไว้ด้วยฝ่ามือเปล่าอย่างง่ายดายประหนึ่งรับใบไม้ที่ร่วงหล่น แรงกระแทกจากการปะทะส่งผลให้พื้นห้องประชุมแตกร้าวเป็นทางยาว คลื่นพลังกระจายตัวออกไปจนเสาหินรอบข้างสั่นสะเทือน

"ดี..." ชายชราคลี่ยิ้มจางๆ ที่ดูอำมหิต "ในที่สุด... เจ้าก็กล้าเลือกเส้นทางของตัวเองเสียทีเยว่ซิน"

แรงปะทะของพลังทั้งสองสายกระจายตัวออกไปทำลายล้างทุกสิ่งที่อยู่ใกล้เคียง กำแพงหินเริ่มปริร้าว เสาไม้ที่ค้ำยันเพดานหักสะบั้น ศิษย์ที่เหลือต่างพากันถอยกรูดออกไปนอกโถงด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าก้าวเท้าเข้ามายุ่งเกี่ยวกับการต่อสู้ครั้งนี้

เพราะนี่ไม่ใช่การดวลยุทธ์ธรรมดา แต่มันคือการห้ำหั่นกันระหว่าง "สัตว์ร้าย" สองตัวที่สูญเสียความเป็นมนุษย์ไปแล้ว

ฟึ่บ!

ในจังหวะที่เยว่ซินกำลังจะถูกพลังสวนกลับ เงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาแทรกกลางอย่างรวดเร็ว เซียวหาน ใช้มือข้างหนึ่งโอบอุ้มร่างของนางให้ถอยห่างจากวิถีพลังของประมุขเฒ่าได้อย่างหวุดหวิด

"หยุดเดี๋ยวนี้เยว่ซิน!" เสียงของเขาคมกริบและแฝงไปด้วยความเป็นห่วง "เจ้าสู้เขาในยามนี้ไม่ได้... เจ้าจะตายเสียเปล่า!"

หลินเยว่ซินสะบัดกายออกจากการเกาะกุม สายตาของนางที่จ้องมองเขานั้นเต็มไปด้วยความแตกสลายและสิ้นหวัง "ข้าไม่สนว่าข้าจะตายหรือไม่! ในเมื่อโลกนี้มันไม่มีความสัตย์จริงเหลืออยู่แล้ว... การตายไปเสียยังดีกว่าต้องหายใจอยู่เพื่อเป็นหมากในมือของปิศาจตนนี้!"

คำตอบของนางเย็นเยียบและบาดลึกจนเซียวหานรู้สึกเจ็บปวดแทน

หลินอู๋เชียนทอดสายตามองคนทั้งสองด้วยแววตาสมเพช ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะออกมา "เจ้าคิดจริงๆ หรือว่า... ลำพังเพียงพลังมารระดับต่ำของเจ้า จะมีความสามารถพอที่จะปลิดชีพข้าได้?"

น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันดูลุ่มลึก น่าเกรงขาม และแฝงไปด้วยความสยดสยองที่เหนือมนุษย์

ปัง!!!

ทันใดนั้น พลังบางอย่างที่รุนแรงยิ่งกว่าพายุทมิฬก็ระเบิดออกมาจากร่างของหลินอู๋เชียน แรงกดดันนั้นมหาศาลจนทำให้ทุกคนในรัศมีร้อยเมตรล้มฟุบลงกับพื้นหินประหนึ่งถูกภูเขาทับ ยกเว้นเพียงหลินเยว่ซินและเซียวหานที่ยังคงฝืนยืนหยัดอยู่ได้ด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี

"นี่มัน..." เซียวหานหรี่ตาลง มองเห็นกระแสพลังสีม่วงเข้มที่ไหลเวียนอยู่รอบกายชายชรา "นี่ไม่ใช่พลังวัตรของมนุษย์ธรรมดา... มันคือลมปราณอสุราที่สาบสูญไปแล้ว!"

หลินอู๋เชียนคลี่ยิ้มกว้างเผยให้เห็นความบ้าคลั่งที่ซ่อนอยู่ "แน่นอนสิ... เจ้าหนู"

"ข้ามีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้มาหลายร้อยปี... ผ่านสงครามและการผลัดเปลี่ยนแผ่นดินมานับครั้งไม่ถ้วน" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังใจสั่น "เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าข้าจะเป็นเพียงมนุษย์เดินดินธรรมดาที่ตั้งสำนักเพื่อฝึกศิษย์ไปวันๆ?"

หัวใจของหลินเยว่ซินสั่นสะท้าน ความหวาดกลัวที่นางไม่เคยรู้จักเริ่มคืบคลานเข้าสู่จิตวิญญาณ "ท่าน... ท่านเป็นตัวอะไรกันแน่?"

หลินอู๋เชียนไม่ได้ตอบคำถามนั้นตรงๆ เขาเพียงแค่ยิ้มอย่างอ่อนโยนทว่าเลือดเย็น "ข้าก็คือ... สิ่งที่เจ้ากำลังจะกลายเป็นอย่างไรเล่า เยว่ซิน"

คำพูดนั้นทำให้คนฟังแทบหยุดหายใจ ความหมายของมันชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด... เขาต้องการให้เยว่ซินกลายเป็นอสุรกายที่ไร้ความตายและไร้หัวใจเช่นเดียวกับเขา

เซียวหานก้าวเท้าเข้ามายืนเคียงข้างหลินเยว่ซินอีกครั้ง ครั้งนี้เขาไม่ได้พยายามจะห้าม แต่มันคือการประกาศตนเป็น "พันธมิตร" อย่างเต็มตัวเป็นครั้งแรก

"เจ้าถอยไปพักก่อนเถอะ... ที่เหลือข้าจะรับช่วงต่อเอง" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สม่ำเสมอ

ทว่าหลินเยว่ซินกลับไม่ขยับกายไปไหน "ข้าจะไม่หนีไปไหนทั้งนั้น... ในเมื่อข้าคือต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด ข้าก็จะขอจบมันลงที่นี่"

เซียวหานหันมามองใบหน้าของนางและคลี่ยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเข้าอกเข้าใจ "ถ้าอย่างนั้น... ก็จงเตรียมใจไว้ให้ดี เพราะเราอาจจะต้องตายตกไปตามกันในวันนี้"

คำพูดนั้นฟังดูเหมือนคำสาปทว่ากลับอบอุ่นประหนึ่งคำสาบานรักท่ามกลางสนามรบ

หลินอู๋เชียนยกมือขึ้นช้าๆ พลังอสุราสีม่วงเข้มพุ่งมารวมกันที่ปลายนิ้วประหนึ่งหลุมดำขนาดเล็ก "ในเมื่อพวกเจ้าเลือกที่จะดื้อรั้นและต่อต้านลิขิตของข้า... ข้าก็จะขอสั่งสอนให้พวกเจ้าได้รู้ซึ้งถึงความหมายของคำว่า 'ความสิ้นหวัง' ที่แท้จริง!"

ฟึ่บ!

ร่างของชายชราเลือนหายไปและปรากฏขึ้นตรงหน้าทั้งสองในเสี้ยววินาที ความเร็วของเขานั้นเหนือล้ำเกินกว่าที่ดวงตามนุษย์จะมองตามได้ทัน

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงระเบิดของพลังดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย พื้นหินแตกกระจาย ผนังโถงถล่มลงมาเป็นแถบๆ เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนไปทั่ว เซียวหานพยายามรับแรงปะทะส่วนใหญ่ไว้เพื่อให้เยว่ซินมีจังหวะโจมตี ทว่าพละกำลังของหลินอู๋เชียนนั้นเหนือชั้นเกินไป

"อึก!"

เซียวหานถูกซัดกระเด็นจนกระแทกกับเสาหิน เลือดไหลทะลักออกจากมุมปากทว่าเขายังคงกัดฟันลุกขึ้นมาใหม่ หลินเยว่ซินพุ่งเข้าแทนที่ตำแหน่งของเขา พลังมารในร่างระเบิดออกถึงขีดสุดเพื่อต้านทานการโจมตี

"อย่าตายนะเซียวหาน! ห้ามตายเด็ดขาด!" นางตะโกนออกมาสุดเสียง ไม่รู้ว่าคำพูดนั้นนางต้องการบอกเขา... หรือบอกกับใจที่กำลังจะพังทลายของตัวเองกันแน่

การปะทะครั้งสุดท้ายรุนแรงจนส่งผลให้ทั้งโถงประชุมพังทลายลง

ปัง!!!

ทั้งหลินเยว่ซินและเซียวหานต่างถูกซัดกระเด็นไปคนละทิศละทาง ร่างของทั้งสองกระแทกเข้ากับซากปรักหักพังอย่างแรง เลือดไหลอาบตามร่างกายจนดูน่าเวทนา หลินเยว่ซินพยายามจะยันกายลุกขึ้น ทว่าร่างกายกลับประท้วงด้วยความเจ็บปวดจนนางล้มลงไปอีกครั้ง

เซียวหานหอบหายใจอย่างหนักหน่วง พยายามจะคลานเข้าหาหญิงสาว "เยว่ซิน... เรา... เรายังสู้เขาในตอนนี้ไม่ได้จริงๆ ..."

น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าและแผ่วเบา ความจริงข้อนั้นมันโหดร้ายและขมขื่นเกินกว่าจะยอมรับ

หลินอู๋เชียนยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง ร่างกายของเขาไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนหรือรอยเปื้อนฝุ่นอาภรณ์ยังคงสะอาดสะอ้านประหนึ่งผู้ชนะที่อยู่เหนือโลกทั้งมวล

"นี่คือความต่างที่แท้จริง... ระหว่างมดปลวกอย่างพวกเจ้า กับเทพเจ้าอย่างข้า" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบราวกับพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ

ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงกองไฟที่กำลังลุกไหม้ซากปรักหักพัง หลินเยว่ซินใช้มือที่ชุ่มไปด้วยเลือดกำเศษหินบนพื้นแน่นจนสั่นสะท้าน หยาดน้ำตาใสพรั่งพรูออกมาจากดวงตาที่ดำมืดของนางอย่างเงียบเชียบ

"ข้า..." นางพึมพำด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความแน่วแน่ "ข้าจะไม่มีวันยอมแพ้ให้แก่คนอย่างท่าน... ตราบใดที่ลมหายใจของข้ายังไม่สิ้นสุด"

แม้นางจะรู้แจ้งแก่ใจว่าในยามนี้แทบจะไม่มีหนทางเอาชนะได้เลย ทว่า "สิ่งที่เหลืออยู่" ในใจของนางตอนนี้ ไม่ใช่ความแค้นหรือหน้าที่... แต่มันคือปณิธานที่จะมีชีวิตอยู่เพื่อทำลายโซ่ตรวนแห่งโชคชะตานี้ให้สิ้นซากไปพร้อมกับชายหนุ่มที่ยืนเคียงข้างนางในยามที่มืดมิดที่สุด