ตอนที่ 15 คำตัดสิน

ตอนที่ 15 คำตัดสิน

รุ่งสางหลังผ่านพ้นค่ำคืนแห่งการนองเลือด สำนักเทียนหมิงที่เคยดูน่าเกรงขามกลับดูทรุดโทรมและเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความพินาศ กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งปนเปไปกับกลิ่นเขม่าควันไฟยังคงไม่จางหายไปจากชั้นบรรยากาศ หมอกยามเช้าที่โรยตัวต่ำดูหนาทึบกว่าปกติ ราวกับมันพยายามจะปกปิดซากศพที่ยังถูกเคลื่อนย้ายออกไปไม่หมด สำนักแห่งนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป... ความเชื่อมั่นที่เคยร้อยรัดทุกคนไว้ถูกฉีกกระชากจนแหลกละเอียดพร้อมกับเปลวไฟที่เผาผลาญคลังโอสถ

ณ ลานพิพากษา

เสียงระฆังดังเหง่งหง่างเยือกเย็นเรียกให้ศิษย์ทุกคนมารวมตัวกันอีกครั้ง ณ ลานหินกว้างที่ยังคงมีรอยเลือดแห้งกรังเปรอะเปื้อน ทว่าครั้งนี้ บรรยากาศกลับเงียบงันปานป่าช้า ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับกายหรือส่งเสียงกระซิบกระซาบ แววตาของศิษย์ทุกคนฉายชัดถึงความหวาดระแวงและ "ความกลัว" ที่กัดกินลึกเข้าไปถึงกระดูก

บนแท่นสูงที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า หลินอู๋เชียน ยืนเด่นเป็นสง่า อาภรณ์สีเข้มของเขาพริ้วไหวตามแรงลมเย็น สายตาที่ฝ้ามัวทว่าแหลมคมดุจใบมีดกวาดมองลงมายังเบื้องล่างด้วยความกดดันที่มหาศาล

"เมื่อคืนนี้..." เสียงของเขาทรงพลังดุจเสียงฟ้าคำรามแผ่วเบา "มีศัตรูบุกรุกเข้ามาหยามเกียรติสำนักของเราถึงใจกลางหุบเขา และข้าเชื่อแจ้งแก่ใจว่า... มีคนในสำนักแห่งนี้เองที่เปิดทางและให้ความร่วมมือกับพวกมัน"

คำพูดนั้นเปรียบเสมือนคมดาบที่แทงทะลุเข้าไปในใจของทุกคน ความเงียบที่ตามมานั้นบีบคั้นจนแทบจะหยุดลมหายใจ

"ข้าจะไม่เสียเวลาถามซ้ำสองให้มากความ" เขาเอ่ยช้าๆ แต่ละคำหนักแน่นราวกับเสียงทุบค้อน "ใครก็ตามที่มีส่วนเกี่ยวข้อง หรือรู้เห็นเป็นใจกับแผนการชั่วช้าเมื่อคืน... จงก้าวออกมาหาข้าเสียเดี๋ยวนี้"

ความเงียบยังคงปกคลุม ไม่มีใครขยับเขยื้อน ไม่มีใครกล้าสบตาประมุขเฒ่า ทุกคนต่างกลั้นหายใจจนหน้าอกสะท้อน

"ดี..." น้ำเสียงของเขาลดต่ำลงจนดูน่าสยดสยองยิ่งกว่าเดิม "ในเมื่อไม่มีใครยอมรับ... เช่นนั้น ข้าจะเป็นคน 'เลือก' ผู้รับผิดชอบในครั้งนี้ด้วยตัวเอง"

สายตาของหลินอู๋เชียนกวาดไล่ไปตามฝูงชนช้าๆ ราวกับพญาอินทรีที่กำลังมองหาเหยื่อที่อ่อนแอที่สุด ก่อนที่มันจะหยุดนิ่งลงที่คนคนหนึ่ง

"เฉินอวี่"

ชื่อที่หลุดออกมาจากปากประมุขทำเอาศิษย์ทั้งลานสะดุ้งสุดตัว เฉินอวี่ผู้ซึ่งเพิ่งจะถูกปล่อยตัวจากการเป็นผู้ต้องสงสัยคดีวางยาพิษเมื่อวานซืน หน้าซีดเผือดลงทันทีจนไร้สีเลือด ร่างกายของเขาสั่นระริกประหนึ่งใบไม้ต้องลม

"ทะ... ท่านประมุข ข้า... ข้าไม่ได้ทำจริงๆ นะขอรับ!"

เขายังไม่ทันได้อธิบายจบ

ปัง!

แรงกดดันจากพลังวัตรมหาศาลพุ่งเข้าจู่โจมร่างของเขาโดยที่หลินอู๋เชียนไม่ได้ขยับกาย เฉินอวี่ทรุดฮวบลงกระแทกพื้นหินอย่างแรงจนเข่าทั้งสองข้างส่งเสียงดังกร๊อบ เขาหมอบราบอยู่กับพื้นอย่างหมดทางสู้

"หลักฐานที่พบในมือเจ้าเมื่อวันก่อนชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้" เสียงของหลินอู๋เชียนเรียบเฉย ไร้ซึ่งความเมตตา "และการที่ไฟไหม้เริ่มขึ้นในเขตที่เจ้าดูแล... มันบ่งบอกว่าเจ้าคือหนอนบ่อนไส้ที่ควรถูกกำจัดทิ้งเสียเพื่อไม่ให้เป็นเยี่ยงอย่าง"

"ประหารชีวิตมันเสีย เดี๋ยวนี้!"

คำสั่งประหารเพียงสั้นๆ เปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางลาน เฉินอวี่กรีดร้องออกมาด้วยความกลัว "ไม่! ข้าไม่ได้ทำ! ท่านหญิงหลิน! ท่านรู้ดีที่สุดว่าข้าไม่ได้ทำ! ช่วยข้าด้วย!"

สายตานับร้อยคู่พลันหันมาจับจ้องที่ หลินเยว่ซิน ทันที ความเงียบที่ปกคลุมนั้นหนักอึ้งและเต็มไปด้วยแรงกดดันที่บีบคั้นจิตใจนาง นี่คือ "การบีบ" อย่างชัดเจนจากท่านปู่ของนางเอง เพื่อดูว่านางจะเลือกปกป้องความถูกต้อง หรือจะเลือกสยบแทบเท้าคำสั่งที่อยุติธรรม

หลินเยว่ซินกำหมัดแน่นจนสั่นสะท้าน หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอกไปหมด นางรู้ดียิ่งกว่าใครว่าเฉินอวี่เป็นเพียงหมากที่ถูกเซวี่ยอิงใช้เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ทว่าถ้านางเลือกจะพูดค้านในตอนนี้... นั่นหมายถึงการขัดคำสั่งประมุขต่อหน้าสาธารณชนเป็นครั้งที่สอง ซึ่งผลที่ตามมาอาจจะรุนแรงเกินกว่านางจะต้านทานไหว

"ข้า..." เสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อย ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้เปล่งคำพูดใดออกมา

"พอได้แล้ว"

เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาด้วยท่าทีเรียบเฉย เซวี่ยอิง ก้าวออกมาจากกลุ่มศิษย์ชั้นใน สายตาของนางนิ่งสงบ ทว่าแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "เจ้ากำลังลังเลอีกแล้วนะ เยว่ซิน... ความใจอ่อนของเจ้าจะกลายเป็นจุดอ่อนที่ทำลายสำนักในไม่ช้า"

คำพูดนั้นจงใจตอกย้ำความผิดพลาดของหลินเยว่ซินต่อหน้าทุกคน ทั้งลานประลองจับจ้องมาที่นางด้วยสายตาที่สงสัย หลินเยว่ซินหรี่ตาลงจ้องมองพี่สาวร่วมตระกูลด้วยเพลิงโกรธ

"หรือเจ้ากำลังจะบอกพวกเราว่า..." เซวี่ยอิงเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงแฝงนัยลึกซึ้ง "เจ้าต้องการปกป้องคนทรยศผู้นี้... เพียงเพราะคำเป่าหูของ 'คนบางคน' ที่เจ้าแอบให้ความสำคัญมากเกินไป?"

สายตาของนางเหลือบไปทาง เซียวหาน ที่ยืนโชกเลือดอยู่ไม่ไกลในทันที บรรยากาศรอบด้านตึงเครียดจนถึงขีดสุด

ในวินาทีที่ความจริงกำลังจะถูกบิดเบือน เซียวหานกลับก้าวเท้าออกมาข้างหน้าช้าๆ ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน

"เฉินอวี่ไม่ใช่คนร้าย"

น้ำเสียงของเขานิ่งราบเรียบทว่าชัดเจนและดังกังวานไปทั่วลานพิพากษา ทั้งลานเงียบกริบปานป่าช้า หลินอู๋เชียนหรี่ตาลงจนเล็กเป็นเส้นตรง รังสีสังหารปะทุออกมาจากร่างของเขาจนอุณหภูมิรอบด้านลดฮวบลงในพริบตา

"ศิษย์ใหม่ที่ไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างเจ้า... มีสิทธิ์อะไรมาพูดสอดแทรกต่อหน้าข้า?" น้ำเสียงของประมุขเฒ่าเย็นเฉียบจนแทบจะแช่แข็งวิญญาณ

เซียวหานไม่ได้ถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว เขาจ้องมองสบตากับประมุขผู้ทรงอำนาจอย่างตรงไปตรงมา "เพราะข้าเห็น... ในสิ่งที่คนอื่นมองข้าม"

คำตอบที่ตรงไปตรงมาและท้าทายนั้นทำเอาศิษย์รอบข้างถึงกับหน้าซีด

"เห็นอะไร!" เสียงของหลินอู๋เชียนต่ำลง แรงกดดันรอบกายเพิ่มสูงขึ้นจนพื้นหินใต้เท้าเริ่มแตกร้าว

เซียวหานมองตรงไปที่ขวดพิษที่เป็นหลักฐาน "ขวดพิษนั่นถูกวางไว้อย่างงจงใจ... มันไม่ใช่ของเฉินอวี่ และกลิ่นอายของพลังที่หลงเหลืออยู่ในจุดที่ไฟไหม้ครั้งแรก... ก็ไม่ใช่พลังของศิษย์ชั้นในทั่วไปอย่างเขา"

ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้ง ก่อนที่

ปัง!

แรงกดดันมหาศาลกระแทกเข้าใส่หน้าอกของเซียวหานอย่างจังจนเขาทรุดลงคุกเข่า เลือดสีแดงข้นกระอักออกมาจากปากทว่าเขายังคงฝืนพยุงกายไม่ให้ล้มฟุบลงไป

"เจ้ากำลังกล่าวหาคนในครอบครัวของข้า... เจ้ากำลังบอกว่าข้าหูหนวกตาบอดงั้นรึ!" หลินอู๋เชียนตวาดเสียงแข็ง "เจ้ารู้หรือไม่ว่าคำพูดพล่อยๆ นี้... หมายถึงเจ้าต้องแลกด้วยชีวิต!"

เซียวหานเงยหน้าขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปาก สายตายังคงนิ่งสงบและแน่วแน่ "ข้ารู้ดี... แต่ความจริงก็คือความจริง"

"พอได้แล้ว!"

เสียงของหลินเยว่ซินดังขึ้นทะลุกลางปล้อง นางก้าวเท้าออกมาอย่างรวดเร็วและยืนขวางระหว่างเซียวหานกับท่านปู่ของนางประหนึ่งเป็นเกราะกำบัง

"เฉินอวี่... ไม่ใช่คนร้ายจริงๆ เจ้าค่ะ"

คำพูดนั้นตกลงมาท่ามกลางความเงียบเหมือนเสียงฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ศิษย์หลายคนถึงกับอ้าปากค้าง นี่คือการประกาศตนคัดค้านคำสั่งประมุขต่อหน้าคนทั้งสำนักอย่างชัดเจนที่สุด

หลินอู๋เชียนจ้องมองหลานสาวของตนเนิ่นนาน แววตาของเขาไม่ได้โกรธเกรี้ยวอย่างที่ใครหลายคนคิด ทว่ามันกลับดูน่าเกรงขามและลึกลับยิ่งกว่าเดิม

"อีกครั้งแล้วนะเยว่ซิน... ที่เจ้าเลือกจะขัดคำสั่งข้า" น้ำเสียงของเขาดูนิ่งสงบ ทว่าแฝงด้วยอันตรายที่บีบคั้น "เจ้ามั่นใจในตัวคนแปลกหน้าผู้นี้ มากกว่าคำตัดสินของประมุขตระกูลตัวเองงั้นรึ?"

"ข้าเพียงแค่พูดตาม 'ความจริง' ที่ข้าเห็นเจ้าค่ะ" หลินเยว่ซินตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง ไม่หลบสายตา

"แล้วเจ้าจะพิสูจน์ความจริงที่ว่านั้นอย่างไร?" คำถามของหลินอู๋เชียนเปรียบเสมือนกับดักที่วางไว้อย่างประณีต

ความเงียบเข้าปกคลุมลานประลองอีกครั้ง หลินเยว่ซินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี

"ขอเวลาให้ข้าเพียงหนึ่งวันเจ้าค่ะ" นางเอ่ยช้าๆ "หากภายในหนึ่งวัน ข้าไม่สามารถหาหลักฐานที่แท้จริงมามัดตัวคนร้ายที่อยู่เบื้องหลังเพลิงไหม้เมื่อคืนได้..."

นางหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาทั้งลานแทบหยุดหายใจ "ข้าจะเป็นคนลงมือสังหารเฉินอวี่ และเซียวหาน... ด้วยมือคู่นี้ของข้าเองที่นี่ เพื่อเป็นการไถ่โทษที่ข้าตัดสินใจผิดพลาด"

ทั้งลานเงียบกริบประหนึ่งหยุดเวลาเอาไว้ นี่คือการเดิมพันที่สูงที่สุดเท่าที่นางเคยทำมา มันคือการเดิมพันด้วยชีวิตของคนสองคน และเกียรติยศทั้งหมดของนางเอง

หลินอู๋เชียนจ้องมองนางครู่ใหญ่ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะเบาๆ ที่ฟังดูแห้งแล้ง "ดี... ข้าชอบใจในความเด็ดเดี่ยวของเจ้า ข้าจะให้เวลาเจ้า... หนึ่งวัน"

"แต่จำไว้ให้ดีเยว่ซิน... เมื่อตะวันตกดินในวันพรุ่งนี้ หากเจ้ายังไร้ซึ่งความสัตย์จริง... เจ้าจะต้องเป็นคนปิดบัญชีเลือดนี้ด้วยตัวเจ้าเอง"

คำพูดนั้นเปรียบเสมือนการยืดลมหายใจสุดท้ายก่อนการประหารชีวิต

เฉินอวี่ถูกทหารยามลากตัวกลับไปยังคุกใต้ดิน เสียงร้องขอชีวิตของเขาค่อยๆ จางหายไปตามทางเดินหิน ลานพิพากษากลับมาเงียบเหงาอีกครั้ง ทว่าไม่มีใครในที่นั้นที่รู้สึกเบาใจลงได้เลย ทุกคนต่างรู้ดีว่าความจริงที่กำลังจะถูกขุดคุ้ยนั้น อาจจะนำมาซึ่งความหายนะที่ใหญ่หลวงยิ่งกว่าเดิม

หลินเยว่ซินเดินออกมาจากลานประลองด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ทว่ายังไม่ทันที่นางจะเดินถึงเรือนพักของตน เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

"เจ้ากำลังเล่นกับเปลวไฟที่เผาผลาญตัวเองนะ... หลินเยว่ซิน"

น้ำเสียงของเซียวหานดังขึ้น นางหยุดชะงักฝีเท้าลงทว่าไม่ได้หันกลับไปมอง "ข้าล่วงรู้ดีกว่าเจ้า... ว่าข้ากำลังทำอะไร"

"ถ้าเจ้าพลาดแม้เพียงก้าวเดียวในวันพรุ่งนี้..." เซียวหานเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล "เจ้าจะต้องตาย... ไม่ใช่แค่ข้าหรือเฉินอวี่ แต่คือวิญญาณของเจ้าที่จะต้องแหลกสลายไปพร้อมกับการลงมือสังหารพวกเขา"

ความเงียบแผ่ขยายออกไประหว่างคนทั้งสอง

"ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง... มันก็คงจะดีไม่น้อย" คำตอบของหลินเยว่ซินนั้นเย็นเยียบและดูแตกสลายอย่างประหลาด

เซียวหานชะงักกึกกับคำตอบนั้น

"อย่างน้อยที่สุด..." นางค่อยๆ เอ่ยออกมาช้าๆ "ข้าจะได้ไม่ต้องทนแบกรับความทรมานจากการต้อง 'เลือก' สิ่งใดอีกต่อไปในชีวิตนี้"

คำพูดนั้นทิ่มแทงหัวใจของเซียวหานลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำใดมาโต้แย้งได้ เขาเห็นเพียงแผ่นหลังที่ดูโดดเดี่ยวและบอบบางของนางที่ค่อยๆ เลือนหายไปในเงามืดของตำหนัก

ไกลออกไปในมุมมืดของระเบียงทางเดิน เซวี่ยอิงยืนพิงเสาหินเฝ้ามองภาพเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและพึงพอใจ แสงจันทร์ริบหรี่สะท้อนดวงตาที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยแผนการ

"หนึ่งวันงั้นหรือ..." นางพึมพำกับสายลมแรง "เวลาเพียงหนึ่งวัน... มันมากเกินพอสำหรับการกำจัดเสี้ยนหนามอย่างพวกเจ้าให้สิ้นซาก"

นางแค่นหัวเราะอย่างรังเกียจ "พรุ่งนี้เมื่อดวงตะวันลับขอบฟ้า... เลือดของพวกเจ้าจะถูกใช้เพื่อชโลมทางเดินสู่บัลลังก์ประมุขของข้า และวันนั้น... จะมีคนตายมากกว่าที่เจ้าจินตนาการไว้หลายเท่า"

สายลมราตรีกรรโชกแรงพัดผ่านร่างของนางไป พาเอาความหนาวเหน็บและความลับที่แสนอันตรายคืบคลานเข้าปกคลุมสำนักเทียนหมิงประหนึ่งม่านมรณะที่ไม่มีวันสลายหายไปได้ง่ายๆ ศึกตัดสินครั้งสุดท้าย... กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วยามข้างหน้า