ตอนที่ 20 หมากตัวแรก

ตอนที่ 20 หมากตัวแรก

สายลมยามดึกพัดกรรโชกผ่านยอดหน้าผาไร้รัก เสียงหวีดหวิวของมันฟังดูประหนึ่งเสียงคร่ำครวญของวิญญาณที่ถูกทอดทิ้ง อากาศเย็นเฉียบเสียดแทงผิวหนังทว่ากลับไม่อาจเทียบเท่าความหนาวเหน็บที่เกาะกินอยู่ภายในขั้วหัวใจของหญิงสาวที่ยืนเด่นตระหง่านอยู่เพียงลำพัง

หลินเยว่ซิน ทอดสายตามองลงไปยังหุบเขาเบื้องล่างที่มืดมิด ดวงตาที่เคยเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทด้วยอำนาจมารบัดนี้กลับคืนสู่สีนิลปกติแล้ว ทว่าประกายตาที่เคยแฝงความสับสนหรือร่องรอยของความเมตตาได้เลือนหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ลุ่มลึกและเย็นเยียบประหนึ่งบ่อน้ำที่ไม่มีวันเห็นก้น

นางหยิบเศษผ้าที่เปื้อนเลือดจากบาดแผลของตนขึ้นมามอง ก่อนจะปล่อยให้มันปลิวหายไปกับกระแสลม ชัดเจนแล้วว่า... ความรู้สึกรักศรัทธาต่อสายเลือดและสำนักที่นางเคยมี มันได้มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านไปพร้อมกับความจริงที่แสนโสมมในค่ำคืนที่ผ่านมา

“ข้าจะยอมแพ้... และกลายเป็นเบี้ยล่างให้ผู้ใดบงการอีก”

เสียงของนางแผ่วเบาจนแทบถูกลมกลบ ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับนิ่งสนิทและเย็นเยียบกว่าทุกครั้งที่เคยเป็นมา การพ่ายแพ้ครั้งล่าสุดที่โถงประชุมไม่ใช่เพียงความพ่ายแพ้ทางกายภาพที่ตามมาด้วยบาดแผลฉกรรจ์ แต่มันคือการพังทลายของ "ศรัทธา" ที่นางมีต่อหลินอู๋เชียนและกฎเกณฑ์ของสำนัก

ในเมื่อสำนักนี้ถูกสร้างขึ้นมาจากการทรยศและการเข่นฆ่าพี่น้องเพื่อขัดเกลาอาวุธ นางก็จะขอยอมรับฐานะอาวุธชิ้นนั้น... แต่เป็นอาวุธที่หันคมกลับไปปลิดชีพผู้ที่สร้างมันขึ้นมาเอง

“หากการสู้ด้วยกำลังคือการเดินเข้าหาความตาย...” นางพึมพำกับสายลม แววตาวาววับด้วยเจตนาสังหารที่ถูกขัดเกลาจนคมปราบ “ข้าก็จะใช้สิ่งที่ท่านปู่สอนมาทำลายท่าน... ล้มยักษ์ใหญ่ที่หยิ่งผยองด้วยแผนการที่กัดกินจากภายใน”

นางหรี่ตาลงมองไปยังทิศทางของอาคารที่พักศิษย์ แผนการในหัวเริ่มถูกเรียบเรียงเป็นระเบียบประหนึ่งหมากรุกที่กำลังจะเริ่มเดิน “เริ่มต้นจาก... คนที่ท่านคิดว่าควบคุมได้ง่ายที่สุด”

ภายในห้องคุมขังใต้ดินที่อับชื้นและมืดสนิท มีเพียงแสงเทียนริบหรี่เพียงเล่มเดียวที่คอยขจัดเงามืดให้เจือจางลง กลิ่นอายของความสิ้นหวังลอยอบอวลอยู่รอบตัว เฉินอวี่ ชายหนุ่มนั่งคุดคู้พิงกำแพงหินที่เย็นเฉียบ ร่างกายสั่นระริกด้วยความกลัวที่ฝังรากลึก เขาคือแพะรับบาปที่รอวันถูกจูงไปลานประหารเพื่อรักษาหน้าตาของสำนัก

เอี๊ยด

เสียงบานประตูเหล็กหนักๆ เปิดออกช้าๆ ส่งเสียงเสียดสีบาดแก้วหู เฉินอวี่สะดุ้งสุดตัวและเงยหน้าขึ้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความระแวง

“ทะ... ท่านหญิงหลิน...”

หลินเยว่ซินก้าวเดินเข้ามาอย่างเนิบนาบ เงาของนางที่ทอดผ่านแสงเทียนดูยาวเฟื้อยและน่าเกรงขามประหนึ่งมัจจุราชที่มาทวงวิญญาณ นางหยุดลงตรงหน้าเขา ทอดสายตามองด้วยความเรียบเฉย

“เจ้า... อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไปไหม?”

คำถามแรกนั้นตรงประเด็นและเย็นเยียบจนเฉินอวี่รู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง เขาไม่ได้ยินคำปลอบโยน หรือคำสัญญาว่าจะช่วย แต่อย่างใด มีเพียงข้อเสนอแห่งความเป็นตายที่วางอยู่ตรงหน้า เขาพยักหน้าอย่างแรงรวดเร็ว

“อยาก! ท่านหญิง... ข้าอยากมีชีวิตอยู่! ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด!”

หลินเยว่ซินคลี่ยิ้มจางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา “ดี... ถ้าเช่นนั้นก็จงฟังสิ่งที่ข้าจะพูดให้ดี”

“ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป...” นางก้มลงมาใกล้จนเขาได้กลิ่นอายเย็นเยียบจากร่างของนาง เสียงกระซิบนั้นแผ่วเบาทว่าทรงพลัง “เจ้าไม่ใช่ศิษย์ของสำนักเทียนหมิงที่รอวันตายอีกต่อไป... แต่เจ้าคือ 'หมาก' ของข้า”

เฉินอวี่ชะงักไปชั่วครู่ แววตาเต็มไปด้วยความสับสน “แต่... ถ้าท่านประมุขรู้เข้า ข้าคงต้อง”

ฉึก!

มีดสั้นเล่มเล็กที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของนางถูกปักลงบนพื้นไม้ข้างๆ มือของเขาอย่างแม่นยำ ปลายมีดเฉียดปลายนิ้วไปเพียงเส้นผม เลือดสีแดงสดเริ่มซึมออกมาจากรอยแผลเล็กๆ ที่เกิดจากแรงลมของมีด

“ถ้าเจ้าเลือกที่จะภักดีต่อชายชราที่พร้อมจะฆ่าเจ้าทิ้งได้ทุกเมื่อ...” เสียงของนางแผ่วเบาจนดูคล้ายการสะกดจิต “เจ้าจะตายลงตรงนี้ เดี๋ยวนี้ ด้วยมือของข้า”

ความเงียบที่หนักอึ้งเข้าปกคลุมห้องคุมขัง เฉินอวี่หายใจไม่ทั่วท้อง

“แต่ถ้าเจ้าเลือกข้า...” นางค่อยๆ ดึงมีดออกมาช้าๆ ประหนึ่งกำลังกรีดหัวใจของเขา “ข้าไม่เพียงจะให้เจ้ามีชีวิตรอด แต่ข้าจะให้โอกาสเจ้าได้ 'แก้แค้น' คนที่ทำให้เจ้าต้องมาตกอยู่ในสภาพที่น่าสมเพชเช่นนี้”

คำว่า "แก้แค้น" กระแทกเข้ากลางใจของเฉินอวี่ ความโกรธแค้นที่ถูกกดทับไว้เริ่มปะทุขึ้นมาแทนที่ความหวาดกลัว เขากัดฟันแน่นก่อนจะก้มศีรษะลงติดพื้นหิน

“ข้า... ข้าจะเป็นคนของท่านหญิงไปจนตาย!”

ในวันเดียวกันนั้นเอง ข่าวลือที่ไม่มีที่มาเริ่มแพร่กระจายไปทั่วสำนักประหนึ่งไฟลามปุ่งท่ามกลางลมแรง มันรวดเร็ว เงียบเชียบ และกัดกินขวัญกำลังใจของศิษย์ทุกคน

“ท่านหญิงหลินเยว่ซินไม่ตาย... และนางกำลังฝึกวิชามารต้องห้ามที่เหนือชั้นกว่าประมุข”

“นางกำลังรวบรวมกลุ่มคนที่ต้องการโค่นล้มขั้วอำนาจเก่า...”

“ใครก็ตามที่เคยทำร้ายนาง... เตรียมตัวถูกพิพากษา”

ไม่มีใครรู้ว่าข่าวเหล่านี้เริ่มมาจากปากใคร ทว่าทุกคนต่าง “ได้ยิน” และความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นจนกลายเป็นความหวาดระแวงซึ่งกันและกัน

หลินเยว่ซินยืนอยู่ในเงามืดของระเบียงทางเดิน มองดูเหล่าศิษย์ที่เริ่มจับกลุ่มกระซิบกระซาบกันด้วยแววตาสั่นไหว เมื่อใดที่สายตาของใครสบเข้ากับนาง พวกเขาจะรีบหลบตาและเดินหนีไปด้วยความหวาดหวั่น

“กลัว... งั้นหรือ?” นางพึมพำกับตัวเองด้วยความพึงพอใจ “ดีแล้ว... เพราะความกลัวคือโซ่ตรวนที่ใช้ควบคุมคนได้ง่ายที่สุด ยิ่งกว่าความจงรักภักดีจอมปลอมนั่นเสียอีก”

ดวงตาของนางเย็นเยียบลงยิ่งกว่าเดิม “ตอนนี้... ในเทียนหมิงจะไม่มีใครที่ไว้ใจกันได้อีกต่อไป และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความพินาศ”

ในยามค่ำคืนที่แสงจันทร์ถูกเมฆหมอกบดบัง เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากทางด้านหลัง หลินเยว่ซินไม่ได้หันไปมอง ทว่านางกลับรับรู้ถึงการมาเยือนของคนผู้นี้ได้ในทันที

“เจ้ามาช้าไปสามอึดใจ”

เซียวหาน ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลัง ร่างกายของเขายังคงพันด้วยผ้าพันแผลที่ซึมไปด้วยเลือด แววตาเหนื่อยล้าทว่ายังคงมีความมั่นคงอย่างที่หาได้ยากในคนทั่วไป

“ยังไม่ตาย... ก็ถือว่าได้กำไรแล้วไม่ใช่หรือ?” เขากระตุกยิ้มจางๆ

หลินเยว่ซินหันไปมองเขา สายตาของนางที่เคยว่างเปล่าพลันวูบไหวเพียงครู่เดียวก่อนจะกลับมานิ่งสนิท “ดีที่เจ้ายังรักษาลมหายใจไว้ได้ เพราะงานใหญ่เพิ่งจะเริ่ม”

“เราจะไม่สู้กับหลินอู๋เชียนด้วยกำลังตรงๆ อีกต่อไป” นางเปิดประเด็นทันทีโดยไม่เสียเวลาอ้อมค้อม “เราจะทำให้สำนักที่เขารักนักหนา... แตกแยกจากภายใน จนพวกมันหันคมดาบเข้าหากันเอง”

เซียวหานหรี่ตาลง มองเห็นไฟแห่งความแค้นที่เปลี่ยนเป็นความสุขุมในตัวนาง “เจ้าเริ่มเดินหมากแล้วสินะ”

หลินเยว่ซินพยักหน้าช้าๆ “ข้าจะทำให้ทุกคนในที่แห่งนี้ตกอยู่ในความสงสัย และเมื่อถึงเวลาที่ความกดดันพุ่งถึงขีดสุด... เราจะเป็นคนสุดท้ายที่ผลักพวกมันลงเหว”

เซียวหานจ้องมองนางเนิ่นนาน ราวกับพยายามค้นหาเศษเสี้ยวของหลินเยว่ซินคนเก่าที่เขาเคยรู้จัก ทว่าสิ่งที่เขาพบมีเพียงนักหมากรุกที่แสนเลือดเย็นเท่านั้น

“แล้วข้าล่ะ...” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงลุ่มลึก “ในเกมกระดานของเจ้า... ข้าถูกวางไว้ในตำแหน่งไหน?”

คำถามนั้นทำให้บรรยากาศรอบด้านนิ่งสงัด หลินเยว่ซินมองสบตากับเขานิ่งๆ ไม่หลบเลี่ยง

“เจ้าคือ 'หมาก' ที่สำคัญที่สุดของข้า”

คำตอบนั้นตรงไปตรงมาทว่าบาดลึกประหนึ่งคมมีด มันไม่ได้แฝงไปด้วยความห่วงใย แต่มันคือการยืนยันสถานะการเป็นเครื่องมืออย่างชัดเจน

เซียวหานแค่นยิ้มออกมา เขาไม่ได้โกรธเคือง ทว่ากลับมีแววตาที่ยอมรับในโชคชะตา “งั้น... ข้าจะเป็นหมากที่มีประโยชน์ที่สุดให้เจ้าเอง ตราบเท่าที่เจ้ายังไม่เขี่ยข้าทิ้งลงข้างกระดานเสียก่อน”

ไกลออกไปบนหอคอยสูงที่ตั้งอยู่เหนือสำนัก เซวี่ยอิง ยืนทอดสายตามองลงมายังทิศทางที่คนทั้งสองยืนอยู่ แสงโคมส่องให้เห็นใบหน้าส่วนหนึ่งที่เต็มไปด้วยความริษยาและระแวง

“เริ่มเดินหมากแล้วสินะน้องรัก...” นางพึมพำกับความมืด “คิดจะสร้างโลกใหม่ด้วยความกลัวงั้นหรือ? ช่างเป็นเด็กที่โตไวเสียจริง”

รอยยิ้มบิดเบี้ยวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง “แต่เจ้าคงลืมไป... ว่าบนกระดานนี้ ไม่ได้มีเพียงเจ้าคนเดียวที่เป็นคนวางหมาก ข้าเองก็มี 'ตัวเบี้ย' ที่เจ้าคาดไม่ถึงเตรียมไว้ให้เจ้าเช่นกัน”

ค่ำคืนนี้เงียบงัดทว่ากลับไม่มีใครในสำนักเทียนหมิงที่ข่มตาหลับได้อย่างสนิทใจ เพราะในยามนี้ ไม่มีใครรู้ว่าใครคือศัตรู ใครคือพวกเดียวกัน หรือใคร... ที่กำลังถูกใช้เป็นบันไดสู่บัลลังก์เลือด

สงครามกลางที่แจ้งอาจจะจบลง แต่สงครามที่แท้จริงภายใต้เงามืดพึ่งจะเริ่มต้นขึ้น และครั้งนี้... เดิมพันไม่ใช่แค่ชีวิต แต่คืออำนาจสูงสุดที่ต้องแลกมาด้วยการทำลายล้างทุกสิ่งที่เคยเรียกว่า "บ้าน"