ตอนที่ 19 เงาที่ไม่ควรมีอยู่

ตอนที่ 19 เงาที่ไม่ควรมีอยู่

เสียงหอบหายใจที่สั่นพร่าของคนสองคนดังกระทบพื้นหินที่เย็นเฉียบประหนึ่งเสียงสะท้อนจากก้นเหว ลมหนาวพัดกรรโชกผ่านซากปรักหักพังของโถงประชุมที่พังทลาย นำพาเอาเถ้าถ่านสีดำปลิวว่อนไปในอากาศ หยาดเลือดสีแดงข้นไหลรินจากบาดแผลช้าๆ ซึมลงสู่รอยแตกของพื้นดินอย่างมั่นคง

หลินเยว่ซินพยายามใช้ดาบยันกายลุกขึ้น ทว่าร่างกายของนางกลับสั่นเทาอย่างรุนแรง กล้ามเนื้อทุกส่วนประท้วงด้วยความเจ็บปวดเจียนตายจนแทบไม่ตอบสนองต่อคำสั่งจากสมองอีกต่อไป นางเหลือบมองไปด้านข้าง เห็นเซียวหานในสภาพที่ไม่ต่างกันนัก ใบหน้าของเขาโชกไปด้วยเลือด อ้อมแขนที่เคยแข็งแกร่งบัดนี้ดูอ่อนล้าจนน่าใจหาย

ทั้งสองคนตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า... พวกเขาพ่ายแพ้แล้ว พ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์แบบต่อหน้าอำนาจที่เหนือชั้นกว่าหลายขุม

“จบสิ้นกันที...”

น้ำเสียงของหลินอู๋เชียนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด มันราบเรียบ นิ่งสงบ ทว่ากดดันเสียจนบรรยากาศโดยรอบดูเหมือนจะหยุดหมุน เขาเดินข้ามซากปรักหักพังเข้ามาหาคนทั้งคู่อย่างเนิบนาบประหนึ่งมัจจุราชที่กำลังเดินไปรับวิญญาณ

เขายกมือขึ้นช้าๆ พลังอสุราสีม่วงเข้มมหาศาลเริ่มควบแน่นอยู่ที่ฝ่ามือจนอากาศบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น “ในฐานะที่พวกเจ้ากล้าหาญพอที่จะยืนหยัดต่อต้านข้าได้ถึงเพียงนี้... ข้าจะขอให้เกียรติด้วยการปลิดชีพพวกเจ้าด้วยมือของข้าเองที่นี่ เดี๋ยวนี้”

แรงกดดันจากฝ่ามือนั้นกดทับลงมาบนร่างของหลินเยว่ซินจนนางรู้สึกเหมือนกระดูกกำลังจะแหลกละเอียด ปอดของนางขยายตัวอย่างยากลำบาก ทว่านางยังคงกัดฟันแน่นจนเลือดไหลซึมจากเหงือก ฝืนพยุงกายขึ้นมาอีกครั้งด้วยศักดิ์ศรีที่หลงเหลืออยู่

“ข้า... ยังไม่... ยอมแพ้...” นางเค้นเสียงลอดไรฟัน ทว่าเรี่ยวแรงกลับเหือดแห้งไปจนหมดสิ้น

ทว่า... ในจังหวะที่ความตายกำลังจะมาเยือนถึงตัว

“พอได้แล้ว...”

เสียงหนึ่งดังขึ้นแผ่วเบาท่ามกลางเสียงกระแสพลังที่หวีดหวิว มันไม่ใช่เสียงสั่นเครือของคนที่กำลังจะตาย และที่สำคัญที่สุด... มันไม่ใช่เสียงของหลินเยว่ซิน

เยว่ซินชะงักกึก สายตาของนางค่อยๆ หันไปมองร่างที่อยู่ข้างกายด้วยความตกตะลึง เซียวหาน เขากำลังพยุงกายลุกขึ้นยืนช้าๆ อย่างมั่นคง ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาสภาพร่างกายสาหัสเกินกว่าจะขยับนิ้วได้ด้วยซ้ำ

“เจ้าจะทำอะไร...” หลินอู๋เชียนหรี่ตาลงจ้องมองชายหนุ่มนิรนามผู้นี้ด้วยความฉงน นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เริ่มการต่อสู้ที่ดวงตาของประมุขเฒ่าฉายแวว “สนใจ” อย่างจริงจัง

เซียวหานเงยหน้าขึ้นช้าๆ เส้นผมที่เปียกชุ่มไปด้วยเลือดปรกปิดใบหน้าครึ่งหนึ่ง ทว่าสิ่งที่ลอดผ่านเงามืดออกมากลับทำให้ทุกคนในที่นั้นต้องใจสั่นสะท้าน

ดวงตาของเขาเปลี่ยนไป... มันไม่ใช่สีดำสนิทดุจดวงดาวอีกต่อไป แต่มันกลายเป็นสีแดงเข้มจัดประหนึ่งโลหิตที่เพิ่งหลั่งไหลออกมาจากหัวใจ และนัยน์ตานั้นกลับมีประกายของสัตว์ป่าที่แสนดุร้ายและลึกลับซ่อนอยู่ภายใน

“ข้าเคยสาบานกับตัวเองไว้ว่า... ข้าจะไม่ยอมใช้พลังนี้อีกเป็นอันขาด...” เสียงของเซียวหานเปลี่ยนไป มันทุ้มต่ำ ลึกซึ้ง และกึกก้องด้วยอำนาจบางอย่างที่ต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง “แต่ถ้าข้ายังคงดื้อรั้นปิดผนึกมันไว้ในตอนนี้... คนตรงหน้าข้าก็คงจะต้องตายลงจริงๆ”

เขาเบนสายตาไปมองหลินเยว่ซินเพียงแวบเดียว แววตานั้นเต็มไปด้วยความแน่วแน่ที่ยากจะสั่นคลอน

ปัง!!!

ทันใดนั้น พลังบางอย่างที่รุนแรงและมหาศาลเกินกว่าจะพรรณนาได้ก็ระเบิดออกจากร่างของเซียวหาน มันไม่ใช่พลังมารสีดำของสำนักเทียนหมิง และไม่ใช่พลังอสุราของหลินอู๋เชียน ทว่ามันคือ “พลังโบราณ” ที่เต็มไปด้วยความกดดันอันศักดิ์สิทธิ์และน่าสะพรึงกลัว

พื้นหินรอบกายเขาแตกกระจายเป็นผุยผง อากาศโดยรอบสั่นไหวจนเกิดเสียงหวีดหวิวประหนึ่งวิญญาณนับหมื่นกำลังกรีดร้อง แรงกดดันนี้พุ่งสวนกลับไปปะทะกับพลังของหลินอู๋เชียนจนสลายไปในอากาศทันที

“นี่มัน... พลังแบบนี้มันอะไรกัน?” หลินอู๋เชียนหรี่ตาลง พลางถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว “เจ้าเป็นใครกันแน่ เซียวหาน?”

เซียวหานคลี่ยิ้มจางๆ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับดูน่าเกรงขามและลึกลับจนน่าขนลุก เขาไม่ได้ดูเหมือนศิษย์ใหม่ผู้ต่ำต้อยอีกต่อไป แต่ดูเหมือนผู้ปกครองที่กลับมาทวงบัลลังก์คืน

“ข้าเคยบอกท่านไปแล้ว... ว่าข้าไม่ใช่ศิษย์ธรรมดาที่ท่านจะมาบงการได้ง่ายๆ” เขาค่อยๆ ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างเนิบนาบ ทว่าทุกย่างก้าวที่เท้าสัมผัสพื้นกลับสร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโถงประชุมที่พังทลาย

“และข้า...” เสียงของเขาต่ำลงจนเป็นเสียงคำรามในลำคอ “ก็ไม่ใช่แค่คนของสำนักจิ่วหลัวที่ท่านแสนดูแคลนผู้นั้นด้วย”

คำพูดนั้นทำให้หลินเยว่ซินเบิกตากว้าง ความลับที่นางเพิ่งล่วงรู้ดูเหมือนจะเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งที่ซ่อนความจริงที่ใหญ่โตกว่านั้นไว้เบื้องล่าง

หลินอู๋เชียนแค่นหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ดี! ยอดเยี่ยมจริงๆ! ดูเหมือนเกมนี้จะเริ่มน่าสนใจขึ้นมาบ้างแล้ว!”

ฟึ่บ!

ประมุขเฒ่าพุ่งเข้าหาเซียวหานด้วยความเร็วสูงสุดหมายจะปลิดชีพในกระบวนท่าเดียว ทว่าครั้งนี้ผลลัพธ์กลับต่างออกไป เซียวหานยกแขนขึ้นรับการโจมตีนั้นได้ทันท่วงที

ปัง!

แรงปะทะกระแทกจนทั้งห้องสั่นไหว พื้นดินใต้เท้าทั้งสองยุบตัวลงไปเป็นวงกว้าง เสาหินที่ยังหลงเหลืออยู่หักสะบั้นลงทันที ทว่าเซียวหานยังคงยืนหยัดอยู่อย่างมั่นคง แผ่นหลังของเขาไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว

“อึก!”

เลือดไหลทะลักออกจากมุมปากของเซียวหานอีกครั้ง พลังที่เขาปลุกขึ้นมานี้รุนแรงเกินกว่าที่ร่างกายซึ่งบาดเจ็บสาหัสจะแบกรับได้ไหว พลังงานในร่างเริ่มขัดแย้งและทำลายล้างเขาจากภายใน ทว่าเขายังคงกัดฟันฝืนต้านไว้เพื่อเปิดโอกาสสุดท้าย

“พอได้แล้ว...” เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับหลินเยว่ซิน

“ไปซะ!” เสียงของเขาคมกริบและเต็มไปด้วยอำนาจการสั่งการอย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน

หลินเยว่ซินชะงักงัน “ข้าไม่ไป! ข้าจะทิ้งเจ้าไว้ที่นี่ได้อย่างไร!”

“ไปเดี๋ยวนี้!” เขาตะโกนก้อง เสียงนั้นเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน “ถ้าเจ้ายังอยู่ที่นี่และตายลงไปพร้อมกับข้า... ทุกอย่างที่เจ้าพยายามสู้มาก็จะจบสิ้นลง! มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่จะทำลายกฎบ้าบอของสำนักนี้ได้!”

คำพูดนั้นทำให้นางนิ่งงันไปประหนึ่งถูกค้อนทุบที่หน้าอก

หลินเยว่ซินกำดาบในมือแน่นจนสั่นสะท้าน หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มที่เปื้อนเลือดของนาง “อย่าตายนะเซียวหาน... ข้าสั่งให้เจ้าห้ามตายเด็ดขาด!”

นางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าแต่หนักแน่น ก่อนจะรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายพุ่งกายออกไปจากห้องประชุมที่กำลังถล่มทลาย

เสียงระเบิดของพลังดังตามหลังมาไม่ขาดสาย ปัง! ปัง! ปัง! แรงสั่นสะเทือนทำให้ทั้งสำนักสั่นไหวประหนึ่งจะพังพินาศ หลินเยว่ซินวิ่งสุดชีวิตโดยไม่ยอมหันกลับไปมองเบื้องหลัง แม้ในใจจะโหยหาและเจ็บปวดเพียงใด เพราะนางรู้แจ้งแก่ใจดีว่า... หากนางหันกลับไปแม้เพียงเสี้ยววินาที นางจะไม่มีวันก้าวเท้าออกจากที่นี่ได้อีกเลย

เซียวหานยืนอยู่ท่ามกลางควันฝุ่น หอบหายใจอย่างหนักหน่วง สายตาสีแดงเข้มจ้องเขม็งไปที่ประมุขเฒ่า “ตอนนี้... ก็เหลือแค่ข้ากับท่านแล้ว”

หลินอู๋เชียนมองชายหนุ่มด้วยสายตาที่ลุ่มลึกขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเขากำลังระลึกถึงเรื่องราวบางอย่างที่เลือนหายไปนานแสนนาน “สายเลือดนั้น... พลังสีแดงแบบนั้น... หรือว่าเจ้าจะเป็นลูกหลานของตระกูลที่ถูกลบชื่อออกจากใต้หล้าไปเมื่อร้อยปีก่อน?”

ความเงียบปกคลุมโถงที่พังพินาศไปชั่วขณะ ก่อนที่เซียวหานจะแค่นยิ้มที่เต็มไปด้วยปริศนา “อยากรู้... ก็เดาเอาเองสิ”

การต่อสู้ระหว่างทั้งสองยังคงดำเนินต่อไปในความมืดทว่าทิศทางของเกมนี้ได้แปรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เซียวหานไม่ได้สู้เพื่อชนะ แต่เขาสู้เพื่อถ่วงเวลาและทำลายรากฐานพลังของหลินอู๋เชียนให้สั่นคลอน

หลินเยว่ซินหยุดยืนอยู่บนยอดหน้าผาไร้รักที่ลมแรงกรรโชก ลมหายใจของนางยังคงสั่นพร่าและเหนื่อยหอบ ดวงตาที่มืดมิดของนางจับจ้องไปยังยอดตำหนักที่ยังคงมีแสงระเบิดของพลังปะทุออกมา ทว่าในใจของนางกลับเริ่มสงบนิ่งขึ้นอย่างประหลาด

“ข้าจะไม่สู้กับท่านตรงๆ อีกต่อไป... หลินอู๋เชียน” นางพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเฉียบและเต็มไปด้วยอันตราย “ข้าจะทำลายความภาคภูมิใจของท่าน... ข้าจะทำลายอำนาจของท่านจากข้างในจนกว่าท่านจะไม่เหลืออะไรเลย”

นางกุมแผ่นไม้สลักลายดอกบัวแตกไว้ในมือจนแน่น “ข้าจะเริ่มจากการทำลาย... สิ่งที่ท่านรักที่สุด... นั่นคืออำนาจจอมปลอมของสำนักเทียนหมิงแห่งนี้”

สายลมแรงพัดผ่านร่างของนางไป พาเอาคำประกาศสงครามสุดท้ายกระจายไปทั่วหุบเขา... สงครามที่แท้จริงกำลังจะเริ่มขึ้น และครั้งนี้... นางจะเป็นผู้เขียนกฎในเกมกระดานนี้ด้วยตัวเอง