ไม่เเน่ใจเลย

เช้าวันต่อมา ร่างสูงค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงสาย หลังจากที่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่กระหน่ำโทรเข้ามาอย่างต่อเนื่อง รบกวนเวลาพักผ่อนของเขา

                     “โอ๊ย...ใครมันโทรมานักหนาวะ คนจะนอน” พะพายโวยวายลั่นห้อง แต่ก็ควานหาเครื่องสี่เหลี่ยมที่ดังอยู่ไม่ไกลตัวเขานัก ขึ้นมากดรับแล้วกรอกเสียงลงไป “คนจะนอนโทรมาทำไมนักหนาวะ”

                     [ที่ให้ไปดูน้อง ได้เรื่องมายังไงบ้าง ถ้าไม่ได้เรื่องพ่อกับกายจะไปดูเองแล้วนะ] เสียงปรายสายเอ่ยถาม ทำให้ร่างสูงสะดุ้งโหยงลุกขึ้นจากเตียง

                     “อะ...เอ่อ...พ่อเองเหรอครับ...พายไปดูแล้วเมื่อวาน...ปกติดีครับน้องไม่ได้ซ่อนใครไว้”

                     [แน่ใจนะ...]

                     “โธ่...พ่อเชื่อพาย...อีกอย่างพายไปบ่อยยัยฟ้าสงสัย พายว่าช่วงนี้พ่อห่างๆ ไปก่อนดีไหมครับ...ไม่งั้นถ้าเรื่องถึงหูฟ้า...ยัยฟ้าต้องโกรธเราแน่ๆ” หว่านล้อมเพื่อไม่ให้พ่อไปหาน้องสาว พร้อมกับสายตาของตนก็พลันมองไปยังพื้นห้อง ที่มีแต่เศษซากถุงยางที่ใช้แล้วเกลื่อนไปหมด ไม่พอเพียงเท่านั้นเตียงนอนของเขายังยับยู่ยี่ราวกับเมื่อคืนนี้อยู่ในสมรภูมิสวาทที่แสนหนักหน่วง

                     “เชี่ย...หนักขนาดนี้เลยเหรอ” ร่างสูงอุทานทั้งที่ยังไม่ได้กดวางสาย

                     [อะไร...อะไรขนาดนี้...] ปรายสายถามเมื่อได้ยินลูกชายอุทานกับตัวเองเสียงหลง

                     “อะ...เอ่อ...ปะเปล่าครับพ่อ...พ่อแค่นี้ก่อนนะครับพายตื่นสาย...ต้องรีบไปเรียนแล้ว” ว่าแล้วก็รีบอ้างเพื่อวางสายทันที ก่อนจะมองไปรอบๆ ห้อง ซึ่งตอนนี้ไม่มีร่างเล็กอยู่แล้ว

                     “เชี่ย...สิบถุง...เอาขนาดนี้...มันลุกไหวได้ยังไง...” เลิกคิ้วมอง พร้อมกับสำรวจตามเนื้อตามตัวของตนที่มีแต่รอยลิปสติก รอยจูบของคนตัวเล็ก ซึ่งเขาจำได้ดีว่าลิปสติกสีนี้คือของเธอจริงๆ

                     “เออช่างเถอะ ถือว่ายัยนั่นทำตามข้อตกลงแล้ว” รีบสะบัดความคิดและความสงสัยออกจากหัว จากนั้นก็รีบลุกไปอาบน้ำเตรียมตัวไปเรียน ทว่ากุญแจเขากลับหาย

                     “ฉิบหายและ...ยัยบ้านั่นเอารถกูไปเหรอวะเนี่ย...หึ่ย...แสบจริงๆ” สบถกับตัวเองเมื่อโดนโจรปล้นสวาทปล้นรถของเขาไป ถึงอย่างนั้นก็เถอะก็เลยจำใจต้องโบกแท็กซี่ไปที่คณะ

                     “250บาทพ่อหนุ่ม...”

                     “ครับ...” พยักหน้าตอบรับแล้วล้วงกระเป๋าสตางค์หวังจะจ่ายเงิน...แต่ “เฮ้ย...เงินหายไปไหนหมดเนี่ย!!” เมื่อเปิดกระเป๋าแล้วพบว่ามันมีแต่ความว่างเปล่า มีเพียงแค่บัตรเครดิต และบัตรนิสิตเท่านั้นที่ยังอยู่ครบ

                     “พ่อหนุ่ม...สรุปจะจ่ายไหม...ลุงต้องรีบไปรับผู้โดยสารคนอื่นอีกนะ”

                     “อะ...เอ่อ...ขอโทษครับลุง...เดี๋ยวผมให้น้องผมมาจ่าย” ว่าแล้วก็รีบต่อสายหาสายหมอก เพื่อให้มาจ่ายค่าแท็กซี่ให้ พร้อมกับในใจที่แค้น และคาดโทษยัยตัวเล็กที่บังอาจปล้นทรัพย์ของเขาไป

ด้านเฟอร์...

ตึก ตึก ตึก!!

                     “ขอบใจมากนะเฟอร์เพื่อนรัก...ไว้ฉันใช้เสร็จฉันจะรีบเอามาคืนเลย...ว่าแต่...นี่รถคันใหม่ของเธอเหรอ...” สโนว์กล่าว แล้วปรายตามองรถสปอร์ตคันหรูที่เธอขับมาใหม่

                     “อะ...อ้อ...ใช่จ้ะ...สวยไหม...” จะบ้าตาย อยากจะตีปากของตัวเองจริงๆ เลย ไม่รู้ว่าจะหาเรื่องให้ตัวเองอีกไปถึงเมื่อไหร่ แล้วถ้าไอ้บ้านั่นมาเอารถคืนไป จะบอกยัยนี่ว่าไงล่ะเนี่ย

                     “หูย...เก๋เว่อร์...” ตาลุกวาวเมื่อได้ยินเช่นนั้น เอาเข้าจริงๆ สโนว์เองก็คบเธอเพียงเพราะต้องการยืมของเท่านั้นแหละ เธอเองก็ต้องการยกระดับตัวเอง ในขณะที่เฟอร์เองก็ต้องการแค่เพื่อน ต้องการให้แค่คนอื่นสนใจ เลยต้องยกระดับตัวเองให้คนเข้าหาเยอะๆ ทั้งที่รู้ว่าคนเหล่านั้นเข้าหาเธอเพราะอะไร แต่ก็ยังอยากสร้างภาพเพียงเพื่อจะได้มีมิตรภาพจอมปลอม “งั้น...ฉันกลับก่อนนะ...เดี๋ยวจะไปงานเลี้ยงไม่ทัน...ไว้นัดกินข้าวกันนะเพื่อนรัก”

                     “อื้ม...” โบกมือลาแล้วหมุนตัวหันไปเปิดประตูรถ

                     หมับ!!

                     “อ๊ะ...” แต่ก่อนที่จะได้เปิดประตู พะพายก็คว้าหมับไปที่ข้อมือของคนตัวเล็กซะก่อน ตามด้วยดันร่างเธอ จนหลังแนบติดไปกับประตูรถ

                     “แสบมากเลยนะยัยหมากระเป๋า...ขโมยรถยังไม่พอ เธอยังเอาเงินฉันไปอีก”

                     “ฉะ...ฉันขโมยที่ไหน...ก็นายเป็นคนให้ฉันเอง”โกหกออกไปคำโต

                     “ห๊ะ...ฉันเนี่ยนะให้เธอ”

                     “กะ...ก็ใช่ไง...ฉันถามแล้ว...แล้วนายก็ตอบรับฉันทุกคำเลย...นายให้ฉันเองนะ...แล้วฉันก็ขี้เกรงใจซะด้วย...ก็เลยต้องรับเอาไว้ทั้งหมด” แสร้งตีหน้าซื่อเล่าความเท็จต่อหน้าเขา

                     “พูดจริงปะเนี่ย...หน้าตาดูไม่น่าไว้ใจเลย”

                     “นะ...นี่...ฉันควรโวยวายนาย...เมื่อคืนนายได้ฉันไปตั้งกี่รอบ...ขอยืมแค่นี้เองทำงกไปได้”

                     “เราได้กันขนาดนั้น...เธอ...ยังเดินตัวปลิวได้ขนาดนี้เลยเหรอ...ฉันว่าฉันก็ใหญ่พอตัวอยู่นะ...แต่ดูเธอสิ...เดินพลิ้วเชียว” เลิกคิ้วแล้วมองท่าทางที่ดูปกติของเฟอร์ ซึ่งมันผิดวิสัยคนโดนแบบหนักหน่วง

                     ครั้งสองครั้งก็จะไม่แปลกใจเลย แต่ความเฟอร์ ดันโป๊ะแตก และพลาดท่าเสียเอง แล้วโดนต้อนขนาดนี้ เธอจะแก้ตัวกับเขายังไงล่ะทีนี้

                     “นะ...นี่...ตราบใดที่หัวเด็กยังออกมาจากช่องคลอดได้...ของนายก็ยังเล็กอยู่ดี...อย่ามั่นเกินไปหน่อยเลย...อีกอย่างเมื่อคืนนายเมานายเสร็จเร็ว...ก็เลยหลายรอบไง” เธอแก้ตัวไปมั่วๆ ไม่รู้หรอกว่าอะไรเป็นอะไร เอาตัวรอดไว้ก่อน

                     “โอเค...เชื่อก็ได้...งั้นตอบฉันมา...ในฐานะที่เธอมีอะไรกับฉันมาเกินสิบครั้ง...ฉันไซซ์อะไร” ฉิบหาย!! จะไปรู้ได้ไงล่ะเนี่ย ก็เพราะไม่ได้กันไง แล้วความโง่เขลาของตัวเอง เมื่อคืนก็ไม่ได้ดูว่าเลขบนกล่องมันคือเลขอะไร เอาไงดีวะเฟอร์ จะตอบมันไปว่ายังไง แอบหงุดหงิดตัวเองที่มีสมองปลาทองไม่จำอะไรเลย

                     “...” เคยได้ยินเพื่อนพูดว่าชายไทยใหญ่สุดก็56 เอาวะ ตอบ56ไปก่อน “ไซซ์56ไง” ตอบไปด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยมั่นใจ พร้อมช้อนสายตามองเขาเพื่อลุ้น

                     “เธอเอากับฉันจริงหรือเปล่า ไม่ใช่ว่าสร้างสถานการณ์ขึ้นมานะ” เลิกคิ้วมองเธอ ไม่วายโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เธอ จ้องมองร่างเล็กอย่างจับผิด

                     “กะ...ก็ใครมันจะไปดูทันล่ะ...ตอนเอากันใครมันจะไปนั่งดูกล่อง”

                     “อีกรอบปะ ไม่แน่ใจเลยว่ะ...” อันนี้ไม่ได้ตั้งใจกวนประสาท แต่เป็นเพราะความรู้สึกของเขามันไม่แน่ใจจริงๆ ว่าเธอกับเขาได้กันแล้วจริงๆ เมื่อคืน

                     “อะ...ไอ้บ้า...นายได้ไปเกินคุ้มแล้วย่ะ...”

                     “ก็เธอจำไซซ์ฉันไม่แม่น...รอบนี้ก็จะได้จำได้ไง...เฟลอ่ะคิดได้ไงว่าฉัน56”

                     “ละ...แล้วมันเท่าไหนล่ะ”เชิดหน้าถาม ทั้งที่เรื่องแบบนี้เอาเข้าจริงๆมันไม่ควรมาถามเลย

                     “อืม...” ใช้มือบีบไปที่ข้อมือเล็กเบาๆ พร้อมปรายตามอง ก่อนที่จะพูดด้วยถ้อยคำแสนกวนประสาท “ใหญ่กว่าข้อมือเล็กๆ ของเธออยู่”

                     หมับ!!

                     “ว๊าย...ไอ้ทุเรศ...ทำบ้าอะไรของนายเนี่ย” ด้วยความน่ามึนของเขา จับมือเล็กไปลูบที่เป้าตัวเองที่กำลังตึงเปรี๊ยะ จนเธอตกใจรีบชักมือออกด้วยความรวดเร็ว “รู้แล้วว่าใหญ่...ฉันเห็นแล้ว...”

                     “หึๆ ...หน้าตาตื่นเชียว...ที่รัก” กลั้วหัวเราะออกมาในลำคอ กับท่าทีของคนตัวเล็ก ที่ถูกเขาแกล้ง

                     “หึ่ย!! ไอ้โรคจิต”

                     “หึ...คำนั้นยังน้อยไปสำคัญคนอย่างฉัน” ไหวไหล่แล้ว ดึงเธอออกจากประตู “จะไปด้วยไหม ถ้าไปก็เดินไปเปิดประตูขึ้นเอง...ฉันไม่เปิดให้หรอกนะ” แต่ก่อนที่จะปิดประตูก็ถามขึ้นก่อน แล้วดูคำพูดเขาสิ กวนประสาทชะมัด

                     “ปะ...ไปๆๆ ...” รีบวิ่งอ้อมไปเปิดประตูรถแล้วรีบเข้าไปนั่งข้างคนขับทันที

                     “ไปด้วยเนี่ย...ไม่ได้ให้ไปด้วยอย่างเดียวนะ”

                     “วะ...ว่าไงนะ!!”

                     “เธอคิดว่าฉันจะใจดีไปส่งเธอหรือไง...”

                     “งะ...งั้นฉันไม่ไปแล้ว...จอดเดี๋ยวนี้เลย...ฉันจะโบกแท็กซี่กลับเอง”

                     “เข้าถ้ำเสือ...จะออกไปง่ายๆ ได้ไง...ไปเล่นปูไต่ที่ห้องพี่ไหมน้อง”

“ปูไต่บ้านนายน่ะสิ...จอด!! ฉันไม่ไปด้วยแล้ว” โวยวายหวังให้เขาจอด