ทำแทนแตงกวา

“ยูมิ...เธอเรียนคณะอะไรเหรอ” ระหว่างตักขนมหวานเข้าปาก ก็ซักประวัติสาวสวยตรงหน้าไม่หยุด

“บริหาร” ตอบห้วนๆ พลางตักขนมเข้าปากเช่นกัน

“ไม่คิดจะถามฉันกลับบ้างเหรอ”

“ไม่อะ ไม่ได้อยากรู้จัก อีกอย่างไม่ต้องถาม...เธอก็คงจะบอกฉันเอง”

“หูย...รู้ใจซะด้วย...นี่แหละนิสัยของเพื่อนรัก” ไม่ว่ายูมิจะเลี่ยงเธอแค่ไหน เธอก็ไม่วายเตะเข้าโกลของตัวเองทุกที “ฉันชื่อเฟอร์นะ...”

“อืม...”

“พูดน้อยอะ...แต่ไม่เป็นไรนะเดี๋ยวฉันจะพูดแทนเธอเอง...”

“เฮ้อ...” ยูมิถอนหายใจ ทำทีเอือมๆ

“เฟอร์...” ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังทำความรู้จักกันอยู่นั้นเสียงของพะพายก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ไม่สิ ต้องบอกว่ามีแค่เฟอร์ที่เป็นฝ่ายเข้าหายูมิอยู่ฝ่ายเดียวมากกว่า

“อะ...อ้าว...พะพาย...” หันไปทักทายแล้วกวักมือเรียกให้เขามานั่งข้างๆ

แต่พะพายจ้องมองยูมิอย่างไม่ค่อยไว้วางใจสักเท่าไหร่ พร้อมกับในหัวที่ถามกับตัวเองว่าใครอีกวะเนี่ย

“จะกลับเลยไหม” นั่งลงข้างๆ แล้วโอบไหล่เล็กตามด้วยถามขึ้น โดยที่ไม่ไกลนักก็ยังมีแก๊งของยัยคู่อริของเธอคอยจับตามองไม่ห่าง

“พะพาย...นี่เพื่อนรักฉัน...ชื่อยูมิ...” แนะนำด้วยความรู้สึกตื่นเต้น

“ห๊ะ? เพื่อนรัก? รู้จักกันกี่วันถึงบอกว่ายัยทอมนี่เป็นเพื่อนรัก”

“รู้จักกันเมื่อกี้”

“เฟอร์! เธอเลิกแสวงหามิตรแท้ได้แล้ว...เธอไม่เห็นเหรอว่าที่ผ่านมาเป็นยังไง”

“เหอะๆ พูดต่อหน้ากันแบบนี้เลยเหรอ” ยูมิสบถขำออกมากับความห่ามๆ ตรงๆ ของพะพาย แต่ใช่ว่าจะไม่พอใจเสียที่ไหน แมนๆ แบบนี้แหละที่ชอบ

“เออดิ...ฉันไม่ให้เมียฉันคบกับเธอหรอกนะ ไม่ต้องมาหลอก...เมียฉันยิ่งโง่ๆ อยู่...ไปลุกขึ้นกลับได้แล้ว” พูดจบก็ดึงแขนเฟอร์ขึ้น วางเงินลงบนโต๊ะจ่ายค่าขนมหวาน ก่อนจะดึงเธอออกจากร้านไปอย่างไร้มารยาท

“มีคนคุมโหดซะด้วย แต่ก็โง่จริงแหละ” เอ่ยขึ้นกับตัวเองอย่างไม่จริงจังนัก แล้วเรียกพนักงานมาเช็กบิล ก่อนที่จะกลับคอนโด

“นี่พะพาย อะไรของนายเนี่ย...พูดจาเสียมารยาทกับเพื่อนฉันได้ยังไง” เฟอร์สะบัดแขนออกจากมือของพะพายจนหลุดออก แล้วโวยวายขึ้นเมื่อเขาทำตัวไม่น่ารักต่อหน้าเพื่อนเธอ

“นี่ยัยหมากระเป๋า เธอไม่ควรเรียกใครว่าเพื่อน ทั้งที่เพิ่งรู้จักกันไม่กี่ชั่วโมง เธออย่าไว้ใจคนง่ายได้ไหมขอร้อง ไม่เข็ดไม่หราบหรือไง”

“พะพาย แต่คนนี้ฉันสัมผัสได้ว่าต้องเป็นเพื่อนที่ฉันตามหามานานแน่ๆ”

“เฟอร์...เชื่อฉันเถอะ เชื่อฉันหน่อย”

“พะพาย...นายก็รู้ว่าฉันอยากมีเพื่อน...นายมีเพื่อนนี่...นายเลยไม่เข้าใจฉันว่าฉันต้องพยายามแค่ไหน”

“เฟอร์...ถ้าเพื่อนจะให้ใจเราจริงๆ ...เธอไม่จำเป็นต้องพยายามเลย...”

“พะพาย...”

“เฮ้อ...แล้วอย่ามาร้องไห้ให้ฉันเห็นก็แล้วกัน...” สุดท้ายก็จำต้องยอมเธออีกตามเคย ผู้หญิงอะไรดื้อชะมัด แล้วเขาก็เหมือนกัน ทำไมต้องแพ้ลูกอ้อนเธอทุกทีเลยไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

“สัญญาเลยว่าถ้าคนนี้ฉันผิดหวังอีก ฉันจะไม่มีเพื่อนตลอดชีวิตเลยโอเคไหม...แล้วฉันก็จะเชื่อฟังนายทุกอย่างเลย จะไม่เถียงแล้ว”

“อืม...” พยักหน้าตอบรับอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ก่อนจะเดินไปยังรถยนต์คันหรูของตัวเอง

“นี่เชื่อฉันหน่อยสิพะพาย ฉันพูดจริงๆ นะ”

“อืมๆ เชื่อก็เชื่อ” ปากพูดเชื่อทั้งที่ในใจเขาก็ไม่ได้ไว้ใจใครคนไหนที่เข้ามาหาเธอทั้งนั้น

หลายวันต่อมา...

@อาคารเรียนรวม

วันนี้เฟอร์มีเรียนช่วงบ่าย เป็นวิชาบูรที่ต้องเรียนรวมกับสาขาอื่น ซึ่งจังหวะที่เธอกำลังจะเดินเข้าไปในห้องนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นยูมิที่นั่งอยู่ที่มุมห้องคนเดียว แบบว่าปลีกวิเวกแบบสุดๆ ไม่สุงสิงหรือนั่งใกล้ใครเลย ใครมาขอนั่งด้วยเธอก็ไม่ให้นั่ง แถมยังทำหน้าเบื่อโลกจนคนอื่นไม่กล้าคุยด้วยอีกต่างหาก

“เพื่อนรัก...ขอนั่งด้วยสิ” เฟอร์เอ่ยถามพร้อมกับระบายยิ้มกว้างๆ แทนที่เธอจะหันมาด่าเหมือนคนอื่นๆ ก่อนหน้านี้ ทว่าเธอกลับเอากระเป๋าเป้ที่วางกันไว้ออก แต่ก็ยังคงทำหน้าเอือมๆ อยู่

ท่าทีของเธอแอบจะดูขัดกับความรู้สึกเกินไปหน่อย แต่มันก็ทำให้เฟอร์รู้สึกดีอยู่ไม่น้อยเลย

“ลงวิชานี้เหมือนกันเหรอ”

“ไม่มั้ง” ตอบห้วนๆ ทั้งที่ตาก็จ้องมองไปที่หน้าห้อง

“งั้น...ฉันขอไลน์เธอหน่อยดิ...เวลามีเรียนตรงกันจะได้โทรหา”

“ไม่...ฉันชอบนั่งเรียนคนเดียว...เเล้วถ้าเธอจะมาชวนฉันคุยก็ไปนั่งที่อื่นเลย”

“อุ๊บส์...งั้น...ถ้าเรียนเสร็จ...ขอไลน์หน่อยนะ”

ติ้ง!

พะพาย : เฟอร์...เลิกเรียนตอนไหน

เฟอร์ : บ่าย3 มีอะไร

พะพาย : อยากกินทุเรียน

เฟอร์ : อยากกินก็ไปกินสิ มาบอกฉันทำไม?

บทสนทนาระหว่างเธอกับเขานับวันเริ่มจะเหมือนผัวเมียเข้าไปทุกทีแล้ว แค่นิดๆ หน่อยๆ ก็ทักมาบอก

พะพาย : ฝากซื้อเข้าห้องหน่อยดิ...นะ...เอาแบบกรอบนอกนุ่มในนะ

“จิ๊ จะมาอยากกินทุเรียนอะไรวันนี้เนี่ย” ร่างเล็กสบถเบาๆ กับตัวเอง ก่อนที่จะรัวนิ้วตอบกลับไปโดยที่ตลอดเวลาเรียนแทบจะไม่ได้สนใจวิชานี้เลยด้วยซ้ำ

เฟอร์ : อืมๆ เดี๋ยวซื้อไปให้ โอนเงินมาด้วยค่าทุเรียนแปดพัน

พะพาย : ทุเรียนบ้าอะไรแปดพัน

เฟอร์ : เกรดพรีเมี่ยมไง

พะพาย : กินหมอนทองธรรมดา แกะมาด้วยนะ

เฟอร์ : เออๆ

“อ๊ะ...เลิกเรียนแล้ว...ขอไลน์หน่อยดิ”

“เฮ้อ...” ยูมิถอนหายใจ ก่อนที่จะแบมือขอโทรศัพท์จากเธอมากดๆ จากนั้นก็ยัดมันใส่มือเธอแล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป

“คิคิ ขอบใจนะ...เพื่อนรัก” ตะโกนบอกเธอจากนั้นก็รีบเก็บของ ของตัวเองโกยลงกระเป๋าแล้วไปเลือกซื้อทุเรียนให้พะพายตามที่สั่ง

“ไหนทุเรียนฉัน” พอเปิดประตูเข้าห้องมาก็ถามหาทุเรียนก่อนเลย แต่พอเธอพยักหน้าไปที่ตู้เย็น เขาก็อดแปลกใจไม่ได้ ทำไมยัยนี่ดูไม่สนใจเขาเลย เอาแต่ก้มหน้ากดๆ ตอบแชทใครก็ไม่รู้ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว

“เฟอร์...”

“...คิคิ”

“เฟอร์...”

“หืม...นายก็กินไปดิ...จะเรียกอะไรนักหนา” คนถูกขัดรู้สึกหงุดหงิด จากนั้นก็เดินไปหยิบแตงกวาที่ซื้อมาในตู้เย็น แล้วเดินผ่านหน้าเขาไปยังห้องน้ำ

“เมินฉันได้ไง...แล้วหยิบแตงกวาเข้าห้องน้ำไป หมายความว่าไงวะ” ร่างสูงพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะจับทุเรียนยัดกลับเข้าไปในตู้เย็นดังเดิม จากนั้นก็เดินไปที่หน้าห้องน้ำแล้วรัวคาะประตูเสียงดัง

ปึ้ง ปึ้ง ปึ้ง!!

“เฟอร์!!”

“ห๊ะ...ว่าไง...อ๊ะ...” เสียงของคนด้านในขานตอบรับ แต่ทว่าปลายเสียงนั่นกลับกระเส่าราวกับว่าเธอ... บ้าเอ๊ยนี่เธอเมินเขาเพื่อไปใช้แตงกวางั้นเหรอ คิดได้เช่นนั้นก็กระหน่ำเคาะไปรัวๆ อีกครั้ง

“เฟอร์เปิด!!”

“โอ๊ย...อะไรของนายเนี่ย...ขัดจังหวะหมดเลย” ขัดจังหวะ หมายความว่าไงวะ ไอ้แตงกวานั่นมันทำให้เธอมีความสุขกว่าเขางั้นเหรอ ร่างสูงคิด

แกร๊ก แอ๊ด!!

“อะไร...” แต่แล้วคนด้านในก็เปิดประตูออกมาด้วยความอารมณ์เสีย ร่างเล็กที่บัดนี้เปลี่ยนไปสวมใส่เพียงชุดคลุมอาบน้ำ ทำให้เขาคิดดีไม่ได้เลย แต่ตอนนี้เธอโมโหเพราะไปขัดจังหวะความสุข เห็นทีว่าถ้าเขาไปหงุดหงิดใส่เธอ ต้องไปกันใหญ่แน่ๆ

“ให้ฉันช่วยไหม?” เสนอตัวเองพร้อมกับใช้สายตาโลมเลียเธอเล็กน้อย

“ช่วยอะไร...ไม่ต้อง!!” พูดจบก็เตรียมจะปิดประตู แต่มือหนากลับคว้าประตูแล้วดันมันไว้ซะก่อน

“ก็ช่วยทำแทนแตงกวาไง” คำพูดแปลกๆ บวกท่าทีแปลกๆ ทำให้เฟอร์ขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่ค่อยเข้าใจ

“ทำเป็นหรือไง?”

“โอ้โห...พูดงี้เดี๋ยวมีจุกเลย” ยัยบ้านี่กล้าดูถูกเขาแบบนี้ได้ไงกัน ทำกันไปต้องหลายรอบแล้ว ยังจะกล้าพูดแบบนี้กับเขาอีกเหรอ

“พูดบ้าอะไรของนาย...ออกไป...เกะกะ...”

“เธอกล้าเมินฉัน แล้วเลือกแตงกวาเหรอเฟอร์?” ร่างสูงตัดพ้อ ทั้งที่แตงกวาในมือเธอมันเล็กกว่าของเขาตั้งเยอะ

“...?” ร่างเล็กยิ่งงงเข้าไปใหญ่กับคำพูดคำจาของเขา

“ของฉัน ใหญ่แล้วก็ยาวกว่าแตงกวานี่ตั้งเยอะ ทำไมถึงเมินฉันแล้วเลือกแตงกวา”

“คิดบ้าอะไรของนายเนี่ย”

หมับ พรึ่บ!!

“ว้าย...พะพาย...ไอ้บ้า...ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” ร่างเล็กโวยวายเมื่อถูกคนตัวโตกว่าพุ่งเข้าไปอุ้มเธอขึ้นพาดเอว ตามด้วยเดินดุ่มๆ ไปที่เตียง จากนั้นก็โยนเธอลงบนที่นอนนุ่มๆ แล้วขึ้นไปคร่อมบนร่างเธอเอาไว้

“ก็ทำหน้าที่แทนแตงกวาไง...”

“ทำแทนอะไร...แตงกวาของนายมันมาสก์หน้าฉันได้หรือไงไอ้บ้าเอ๊ย!!”

“วะ...ว่าไงนะ”

พรึ่บ!!

“ลุกออกไป...ฉันจะไปมาสก์หน้า” ดันหน้าอกเขาออกแล้วลุกออกจากเตียงไปด้วยความหัวเสีย ทำเอาพะพายถึงกับเหวอ นี่เขา...เขาคิดบ้าอะไรของเขาอยู่วะเนี่ย เมื่อกี้เธอแค่จะมาสก์หน้าโว้ย ไอ้บ้าพะพาย