All Chapters of เมื่อฉันเป็นนางเอกในนิยายรัก : Chapter 1 - Chapter 10

เนี่ยมันอะไรกัน! สิ่งแรกที่หญิงสาวลืมตาขึ้นมาเพดานสีแดงจัด สายตาเหลือบไปเห็นสีดำที่ตัดกับห้องสีแดงได้เป็นอย่างดี อากาศหนาวเหน็บราวกับอยู่ขั้วโลกเหนือ ไม่สิ! ไม่ใช่แค่นั้น ตอนนี้เธอกำลังเปลือยเปล่ามือทั้งสองยกขึ้นสัมผัสผิวเนื้อของตัวเองไร้อาภรณ์ใด ๆ ดวงตากลมเบิกโพลงด้วยความตกใจ เธออยู่ที่ไหน? มันไม่ใช่คำถามของนางเอกละคร.... แต่เป็น ยอดชีวัน เองค่ะ กำลังอึ้งกับชีวิตตัวเองอยู่ตอนนี้ ตื่นมาก็อยู่ในห้องนี้ได้เยี่ยงไร เธอฝันแน่ ๆ กูฝันไปแน่ ๆ ฝันไป ต้องฝันไป ว่าแล้วหญิงสาวก็หยิกเนื้อตัวเองไปหนึ่งทีแรง ๆ จนถึงกลับต้องร้องออกมา “โอ๊ย...ไม่ได้ฝันเหรอเนี่ย” สมองของยอดชีวันยังไม่ทันประมวลผลก็มีผู้ชายร่างกำยำเปลือยเปล่าไม่ทั้งร่างกายเดินออกมาจากมุมมืดของห้อง ยอดชีวันที่สายตาสั้นเป็นทุนเดิมต้องหรี่ตามองชายคนนั้น หล่อมากค่ะ เสียงในหัวของยอดชีวันบอกแบบนั้น เธอไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะมาเจอผู้ชายที่หล่อล่ำขนาดนี้ แม่เจ้าเว้ย..... เออว่า

“พูดมาก....” “หึ” เจฟยิ้มออกมาอย่างถูกใจ นาน ๆ ทีจะเห็นหญิงสาวต่อล้อต่อเถียงกับเขาได้สักที เจฟไม่ยอมให้ปล่อยให้เธอรอนานก้มลงป้อนจูบหวาน ๆ เป็นการเรียกความต้องการของทั้งสองให้คุกกรุ่นก่อนเริ่มต้นการบรรเลงเพลงรักแบบเอาจริงเอาจัง เร่าร้อนเกินกว่าเธอจะสามารถร้องขอได้ที่ไหนอีกแล้ว ก่อนเขาจะพาสาวน้อยใต้ร่างเจอของจริง ร่างกายของหญิงสาวแดงเถือกไปด้วยน้ำมือของเขาก่อนหน้านี้ ช่างเป็นภาพที่กระตุ้นอารมณ์เขาได้ดีไม่น้อยเลย เจฟเลียปากตัวเองด้วยความภูมิใจฝีมือของตัวเอง จากนั้นเจฟก้มลงสัมผัสยอดอกสีสวยของเธอ ยอดถันหดเป็นตุ่มไต เขาละชอบหน้าอกนุ่ม ๆ ของเธอเหลือเกิน ปลายลิ้นแตะลงบนยอดก่อนจะกลืนมันเข้าไปในปากของเขา ยอดชีวันที่ไม่เคยสัมผัสความรู้สึกเช่นนี้มาก่อน ความรู้สึกร้อนรุ่มไปทั่วร่างกาย ขมวดเกร็งหน้าท้อง ปลายนิ้วเท้าจิกเกร็งเพิ่งมาเคยรู้สึกเป็นครั้งแรก ผู้ชายคนนี้ช่างเป็นคนมากประสบการณ์รักแน่นอนเลย เธอกัดปากตัวเองเอาไว้ เพราะกลัวหลุดเสียงหน้าอายออกมา “ไม่ต้องกลั้นมันเอาไว้ครับ” เจฟบอกเธอเสียงสั่นไหว เขาอยากจ

ยอดชีวันตื่นมาในช่วงเย็นของวันนั้น เธอตื่นมาก็พบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องนอนสีแดงนั้นแล้ว แต่ความรู้สึกซาบซ่านเมื่อนึกถึงบทรักอันเร่าร้อนกับชายคนนั้น ใบหน้าขาวนวลของยอดชีวันก็แดงจัดอย่างห้ามไม่ได้ เอ๋? เธอฝันอยู่หรือเปล่านะ ทำไมฝันมันสักจะนานเกินไปแล้ว พอตื่นมาก็พบว่าตัวเองอยู่ในสภาพที่เรียบแล้ว แต่เหตุการณ์ห้องแดงมันคุ้น ๆ เหมือนเดจาวู แถมผู้ชายคนที่ชื่อ เจฟ นั้น มันก็ทำให้เธอนึกถึงเรื่องราวของอะไรสักอย่าง แต่พยายามนึกหัวจะแตกแล้วก็ยังคิดไม่ออกว่า ตอนนี้เธอกำลังเจอกับเหตุการณ์อะไรอยู่ “โอ๊ย.....มันเรื่องอะไรเนี่ย” ยอดชีวันร้องตะโกนอย่างอัดอั้น เธอไม่ไหวแล้วนะ ตื่นสักทีสิเว้ย...... เธอไม่อยากติดอยู่ในความฝันนี้นานเกินไป มันเรื่องอะไรกันแน่ ๆ “โวยวายอะไรเนี่ยครับมิริน” มิริน! อีกแล้ว แล้วเสียงนั้นมันก็คุ้นหูเหลือเกิน เธอไปทำอะไรให้เขาเนี่ย ทำไมผู้ชายที่ชื่อ เจฟ ตามหลอกหลอนเธอ เธอฝันซ้อนฝันเหรอเนี่ย ไม่ใช่หรอกมั้ง กลิ่นหอ

ยอดชีวันจดจ้องมองแผ่นหลังของเจฟ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ มันดูคล้าย ไม่สิ ! ไม่คล้าย เป็นลายสักรูปนกฟีนิกซ์ จากนั้นภาพทุกอย่างก็ไหลเข้ามาในสมองของเธอ เธออยากจะสลบนอนลงอีกรอบ ลายสักรูปนี้มันเป็นลายสักเดียวกับพระเอกนิยายที่เธอเพิ่งซื้อมาจากร้านหนังสือเก่า ๆ ที่คล้ายกับร้านขายของที่ระลึกมากกว่า ความจริงไม่อยากซื้อเพราะเธอไม่อยากนิยายที่นางเอกโง่ พออ่านเท่านั้นแหละเธอติดหงอมเลย อ่านไปก็ด่าพระเอกว่ามันเหี้ยไป แต่ก็ด่านางเอกเหมือนกันที่โง่ แล้วเรื่องลายสักทำไมเธอถึงจำได้ ก็เพราะว่ามีหน้าหนึ่งที่มีภาพของตัวละครประกอบด้วย ภาพแผ่นหลังกว้างมีลายสักตามรูปนั้นเป๊ะ ๆ เธอแทบหาเสียงของตัวเองไม่เจอ.....อยากจะร้องก็ร้องไม่ออก แล้วเธอตกลงมาในฉากเอ็นซีของทั้งสองคนพอดี จากคราแรกที่ด่าว่าตัวเองไม่ฉลาด พอตอนนี้กลับมาฉลาดได้ซะงั้น เวลานี้ยอดชีวันอยากสมองทื่อให้มันคิดว่าฝันต่อ ตายแล้ว ยอดชีวัน เธอทำให้ฉากเอ็นซีที่แสนเร่าร้อน กลายเป็นฉากแบบนั้นไปได้ เอาน่าคิดซะว่าเธอก็เร่าร้อนไม่แพ้มิรินหรอก ยอดชีวันสะบัดหัวแรง ๆ เธอควรคิดว่าเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

“500 บาท” “หา 500 บาท แพงจังล่ะเจ๊ ปกติประมาณ 200 ก็สุด ๆ ละนะ หลอกขายกันหรือเปล่า หนูก็ชอบอ่านนิยายเหมือนกันนะ ซื้อบ่อย ไม่ต้องมาหลอกขายกันหรอก” ยอดชีวันเถียงสู้เลย ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยซื้อนิยายมาอ่าน “อะ ๆ ลดให้ ความจริงราคานี้ไม่แพงเลยนะหนู นิยายป้าเนี่ยขายถูก แถมอ่านแล้วสนุก อ่านจบแล้วรับรองหนูจะได้สิ่งที่หนูต้องการ” “ถ้าสรรพคุณดีขนาดนี้ หนูขอให้อ่านจบให้หนูมีแฟนเหมือนพระเอกในนิยายเรื่องนี้ก็แล้วกัน” “หึ ๆ แล้วหนูจะได้ตามนั้น” “เฮ้อ...ราคาเท่าไหร่ล่ะเจ๊” ยอดชีวันถอนหายใจออกมา และถามราคาว่าอีเจ๊แต่งตัวซิ่งจะยอมลดราคาให้เธอไหม ถึง 500 มันอาจจะไม่มากไม่มายอะไร แต่เธอไม่ยอมาเสียเปรียบกับเจ๊ขี้โกงคนนี้หรอกนะ เรื่องความยุติธรรมเธอยืนหนึ่งค่ะ “300 แล้วกันแต่รับรองหนังสือเล่มนี้มันสนุกจริง” ว่าแล้วแม่ค้าก็หยิบหนังสือที่เธอต้องการใส่ถุงพลาสติกใส แล้วยื่นมาให้เธอ ยอดชีวันควักเงินในกระเป๋านับแบงก์แดงอย่างดีว่าครบสามใบไม่ขาดไม่เกินยื่นให้แม่ค้าหน้าเลือด “คราวหลังอย่าลืมมาร้