ผูกมิตร 2

“ ขันทีเผิงขอรับ ปลาเผารสชาติดีมากเลยขอรับ ลองชิมสักหน่อยมั้ยขอรับ ? ” ขันทีกองสุรารีบส่งตะเกียบอันใหม่ให้ขันทีอาวุโส ขันทีเผิงรับตะเกียบมาชิมดู ยังต้องกล่าวชม เพราะปลาเผารสชาติดีจริง ๆ ก่อนจะถามขันทีน้อย 

“ เจ้าชื่อว่าอะไร ”

“ ข้าน้อย เกาหยวน ขอรับรับหน้าที่ดูแลตำหนักตงกงขอรับ ” ขันทีเกาตอบด้วยท่าทางสุภาพ

“ คนคนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง ” คำถามที่ไม่เอ่ยชื่อแต่ก็รู้ว่าถามถึงใคร ขันทีเกาก้มหน้าตอบเสียงค่อย

“ ร่างกายภายนอกหายดีใกล้จะเป็นปกติแล้วขอรับ ส่วนภายในยังต้องใช้เวลาสักระยะขอรับ ”

“ จงจำเอาไว้ ใต้พระบาทโอรสสวรรค์ไม่มีอะไรที่พระองค์ไม่รู้จะทำอะไรให้ระมัดระวังให้มาก หากต้องการอะไร ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรงให้มาหาข้า ขันทีเผิง ที่ตำหนักคุนหนิง หรือหากมีเหตุด่วนเหตุร้ายก็ให้รีบมาพบข้า ” ขันทีอาวุโสกล่าวตักเตือนพร้อมให้ที่พักพิงก่อนจะเดินจากมา ขันทีทั้งสองทำความเคารพตามหลังอย่างนอบน้อม 

ขันทีเผิงรีบกลับตำหนักคุนหนิง นำความไปกราบทูลข่าวคราวที่ได้รับมา ให้ฮองเฮาจ่างซุนฟัง

“ รสชาติของปลาที่เจ้าได้ชิมเป็นอย่างไรบ้าง ” ฮองเฮาถามด้วยความคาดหวัง ขันทีเผิงกล่าวรายงานโดยไม่ใส่สีใส่ไข่ รสชาติเป็นเลิศยิ่งนัก เนื้อปลาหวาน มีความเค็ม แต่กับไม่มีรสขมติดปลายลิ้น ยิ่งได้ทานยิ่งยากวางตะเกียบ พะยะค่ะ ฮองเฮาพยักหน้าพอพระทัย

“ ร่างกายแข็งแรงก็ดีมากแล้ว เปิ่นกงหวังว่าคนผู้นั้นจะสำนึกผิด กับสิ่งที่เขาได้ทำลงไป ” ฮองเฮากล่าวอย่างโล่งใจที่ได้รับข่าวของบุตรชายคนโตของตน

ทางด้านขันทีเกาเมื่อ ร่ำลาขันทีกองสุราแล้ว จึงรีบไปที่คอกม้าเพื่อขอ ยู่หมี่ ตามที่หลี่เฉิงเฉียนต้องการ

เป็นเวลา 3 ถึง 4 วัน ที่ขันทีเกาเทียวไล้เทียวขื่อ ระหว่างตำหนักห้องเครื่อง และตำหนักกองสุรา กว่าที่จะได้ของครบตามที่หลี่เฉิงเฉียนต้องการ 

ในระหว่างที่รอของจากขันที่เกา หลี่เฉิงเฉียนยังคงพยายามหาห้องลับต่อไป เมื่อเหนื่อยจากการหาห้องลับ ก็มานั่งจิบชาอยู่หน้าตำหนัก มองนกมองไม้ไปเลื่อย นึกขึ้นได้ว่าต้องเตรียมของไว้เผื่อขันทีเกาหาของมาได้เร็ว จึงเดินเข้าไปในห้องครัว รื้อค้นหาไหเปล่า ตะกร้าหวาย เศษผ้าสะอาด  ก่อนจะหยิบตะกร้าหวายมาหนึ่งใบแล้วเดินไปตามระเบียงขวามือ ระหว่างเดินก็มองดูต้นบ๊วยว่าพอมีลูกสดอยู่หรือเปล่า ถ้าแย่หน่อยคงจะต้องเก็บลูกบ๊วยที่ตกจากต้นแทน เมื่อเดินมาถึงจุดหมาย ไม่รอช้าค่อย ๆ ดึงกิ่งบ๊วยลงมาเก็บผลบ๊วยสดใส่ตะกร้า ประมาณ 2 เค่อก็ได้ประมาณ 3 จินก็พอ เดินกลับไปเก็บดอกเก๊กฮวยต่ออีกนิดก็ได้เต็มตะกร้า ก่อนจะนำดอกเก๊กฮวยและผลบ๊วยไปแช่น้ำล้าง และผึ่งให้แห้ง 

หลี่เฉิงเฉียนสาละวน อยู่ 3 ถึง 4 วัน ขันทีเกาก็เอาของที่สั่งไว้มาให้ครบทุกรายการ 

“ เป็นอย่างไรบ้างได้ของครบหรือไม่ .? ” หลี่เฉิงเฉียนเอ่ยถามในระหว่างที่มือก็รินช้าไปด้วย ขันทีเกาเมื่อเดินมาถึงก็ทำความเคารพนายของตน

“ คารวะคุณชาย ของที่ท่านให้ข้าน้อยไปหาได้มาครบแล้วขอรับ ” ขันทีเกาตอบคำถามยิ้มตาหยี

“ ขอบคุณเจ้ามาก ” หลี่เฉิงเฉียนยื่นจอกชาให้ขันทีเพื่อดับกระหาย 

“ ขอบคุณขอรับคุณชาย ” ขันทีเการับจอกชา กลิ่นของดอกเก๊กฮวยลอยมาเตะจมูกทำให้รู้สึกสดชื่น มีชีวิตชีวา เมื่อยกดื่มชาเก๊กฮวย ลิ้นสัมผัสได้ถึงความหวานจากธรรมชาติ ก่อนจะไหลสู่ลำคอ

“ ชาดี ชาดี ชาดีขอรับ ..!!! ” ขันทีเกาเอ่ยชมชาเก๊กฮวยไม่ขาดปาก หลี่เฉิงเฉียนพยักหน้ารับก่อนจะเทให้ส่งอีกจอก เมื่อขันทีเกาหายเหนื่อย หลี่เฉิงเฉียนสั่งให้ไปติดเตาไฟ พร้อมกับหยิบสุราและน้ำผึ้ง เข้าไปในครัว

หลี่เฉิงเฉียนนำไหเปล่า ผ้าขาวสะอาด ที่เตรียมไว้ไปนึ่ง ประมาณ 2 เค่อ ก่อนจะใส่ลูกบ๊วยสดที่เตรียมไว้ลงไปในไห ใส่น้ำผึ้ง และตบท้ายด้วยสุรา ในประมาณที่เท่า ๆ กัน ปิดไหด้วยผ้าขาวสะอาดหลายผืน ก่อนจะมัดปากไหให้แน่นหนา และนำไปเก็บไว้ในที่มืด หลี่เฉิงเฉียนทำเหล้าดองบ๊วยได้ 2 ไหใหญ่  ต้องดองทิ้งไว้ 6 เดือนถึงจะกินได้ 

หลีเฉิงเฉียนตัดสินใจทำเหล้าดองอีก 1 ไหแต่ครั้งนี้ใส่น้ำเปล่าแทนเหล้า ระยะเวลาหมักแค่ 3 วัน

วันที่ 3 ของการหมักเหล้า ขันทีเกาและหลี่เฉิงเฉียนช่วยกันดายหญ้าทั้งตำหนัก กว่าจะเสร็จก็ยามเซิน ทั้งสองนั่งพักกันที่หน้าตำหนักหอนอน หลี่เฉิงเฉียนถามถึงเหตุการณ์ภายนอกตำหนักซึ่งได้คำตอบก็คือเรื่องเดิม ๆ หลี่เฉิงเฉียนเดินไปหยิบเหล้าบ๊วยที่หมักไหสุดท้าย ออกมาดื่ม

ป๊อกกกก ..!!! ซ่าาาาา..!! หลี่เฉิงเฉียนเป็นไหสุรากลิ่นแอลกอฮอล์ตลบอบอวน ขันทีเกาให้ความสนใจกับเสียงแปลกประหลาดเพราะปกติเหล้าที่เคยดื่มก็ไม่ได้มีเสียงซ่าให้ได้ยิน หลี่เฉิงเฉียนรินเหล้าใส่ชามกระเบื้องและทดลองดื่ม 

“ อื้มมมม… ใช้ได้ ” หลี่เฉิงเฉียนพอใจกับน้ำแอลกอฮอล์ตรงหน้า มันไม่ใช้เหล้าบ๊วยแต่มันคือ เบียร์ที่เขาหมักด้วยลูกบ๊วยน้ำผึ้งและน้ำเปล่า เขาใช้ยีสต์ธรรมชาติจากเปลือกผลบ๊วย ใช้ความหวานจากน้ำผึงเป็นอาหาร และได้ความซ่าจากก๊าซที่ยีสต์ปล่อยออกมา หมัก 3 วันกำลังดี เบียร์เย็นเพราะยามนี้เป็นหน้าหนาว หลี่เฉิงเฉียนรินให้ขันทีเกาลองดื่ม เหล้าเย็นที่มาพร้อมความซ่า เปิดโลกทัศน์ให้กับขันทีเกาโดยสิ้นเชิง 

“ ไอ๊…หยาาาา ” ขันทีเกาอุทานเสียงหลง เขาไม่เคยพบเจอเหล้าเช่นนี้มาก่อน มันขม นุ่มละมุน ซ่าซาบซ่านถึงใจ  ความเหนื่อยล้าทั้งวันหายไปกับสายน้ำเมา เขารุกขึ้นคารวะหลี่เฉิงเฉียนด้วยความเลื่อมใสจากก้นบึ้นของหัวใจ ยามห้ายคำคืนแห่งความสุขของนายบ่าวจึงสินสุดลง