เดินทางสู่ชิงเหอ มิคาดกลับพบวาสนา

เวลาผ่านไปราวหนึ่งสัปดาห์ ซูเยว่หนิงเดินทางมาถึงเมืองชิงเหออย่างปลอดภัย นางนำเครื่องประดับราคาถูกไปขายเป็นเงินแล้วนำไปซื้อบะหมี่ร้อน ๆ สักชาม

ตลอด 7 วันที่ผ่านมา นางได้กินเพียงแผ่นแป้งแห้งแข็งและเย็นชืด ต่างจากอาหารดี ๆ ที่เคยกินในจวน แต่เพื่อประทังชีวิตนางก็ยอมอดทน ตอนนี้นางมาถึงเมืองชิงเหอที่ไม่มีผู้ใดรู้จักนาง นางจึงกล้าที่จะนำเครื่องประดับออกมาขายและหาอาหารอร่อย ๆ กินสักมื้อหนึ่ง แล้วหาซื้อเสื้อผ้าผัดเปลี่ยน นางเลือกซื้อเสื้อผ้าเนื้อผ้าดีปานกลาง สีสันไม่ฉูดฉาดมากนัก ทว่ากลมกลืนกับผู้คนในเมือง

ระหว่างทางนางสอบถามถึงท่านหมอพเนจรกับร้านค้าต่าง ๆ ได้ความว่าหมอพเนจรท่านนั้นได้เดินทางออกจากเมืองไปแล้ว นางจึงตั้งใจจะเข้าพักที่โรงเตี๊ยมก่อน แล้วค่อยคิดหาทางต่อไป โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองเธอตั้งแต่เดินทางมาถึงที่เมืองแห่งนี้

.

.

"เสี่ยวเอ้อร์ มีห้องว่างไหม" นางถาม

"แม่นาง... ตอนนี้ห้องพักเต็มหมดแล้ว ต้องขออภัยด้วยขอรับ ท่านลองไปสอบถามโรงเตี๊ยมที่สุดปลายถนนเถิด" ได้ยินดังนั้นนางจึงเตรียมจะเดินออกไป แต่กลับมีเสียงเรียกนางเอาไว้

"แม่นางตามหาห้องพักอยู่รึ มาพักกับข้าสิ" นางหันไปตามเสียง เห็นหญิงวัยกลางคน แต่งกายด้วยเสื้อผ้าธรรมดา หากดูให้ดี ๆ จะเห็นว่ามีคุณภาพสูงกว่าชาวบ้านทั่วไป และสวมใส่เครื่องประดับหยกเนื้อดีกว่าที่มีขายในตลาดแห่งนี้ เดาว่าคงเป็นชนชั้นสูงสักคนที่ต้องการปิดบังฐานะ นางจึงเอ่ยถามออกไป

"ฮูหยินท่านนี้ช่างใจดีนัก ท่านต้องการสิ่งใดตอบแทน หากไม่เกินความสามารถข้ายินดีทำให้เจ้าค่ะ" นางพูดอย่างนอบน้อม

"เมื่อสักครู่ข้าบังเอิญได้ยินแม่นางตามหาหมอพเนจร ข้าเองก็มาตามหาเขาเช่นกัน เสียดายที่ข้ามาช้าไปเพียงไม่กี่วัน พอได้ยินว่าเจ้าตามหาหมอเพนจร ข้าจึงรู้สึกเอ็นดูนัก"

"ข้าเป็นศิษย์น้อง เพียงต้องการร่วมเดินทางไปกับท่านหมอพเนจรจึงตามหาเขาเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าฮูหยินป่วยด้วยโรคอันใด ข้าพอมีวิชาอยู่บ้าง คงพอช่วยได้เจ้าค่ะ"

"เมื่อนานมาแล้วข้าเป็นฮูหยินรองในจวนแห่งหนึ่ง เมื่อข้าตั้งครรภ์ฮูหยินใหญ่บังคับให้ข้าดื่มยาเพื่อทำแท้ง โชคดีที่ในตอนนั้นข้าได้ยาจากท่านหมอเทวดา ช่วยให้เขาลืมตาดูโลกอย่างปลอดภัย แต่ร่างกายข้ากลับอ่อนแอยิ่งนัก ยามกลางคืนแม้ในช่วงฤดูร้อน ข้าก็หนาวสั่นต้องห่มผ้าถึงสามชั้น ยามฤดูหนาวข้าต้องผิงไฟตลอดเวลาไม่สามารถออกจากเรือนได้แม้เพียงก้าวเดียว ข้าไปหาหมอมาหลายที่แต่ไม่มีผู้ใดสามารถรักษาข้าได้" นางกล่าวสีหน้าเศร้าเมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีต

“ข้าขอตรวจดูสักครู่นะเจ้าคะ” เยว่หนิงกล่าวพลางยื่นมือออกไป

หญิงวัยกลางคนวางข้อมือลงบนโต๊ะอย่างให้ความร่วมมือ ปลายนิ้วของเยว่หนิงแตะลงบนชีพจรอย่างแผ่วเบา

หนึ่งลมหายใจ...

สองลมหายใจ...

นางขยับปลายนิ้วจากตำแหน่งชีพจรชุ่นไปยังตำแหน่งกวน ก่อนจะเลื่อนไปยังตำแหน่งฉื่อ สัมผัสแต่ละจุดอย่างละเอียด ราวกับกำลังค้นหาบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนัง

ครู่ต่อมา นางเพิ่มแรงกดลงเล็กน้อย... ชีพจรเบา อ่อน และลึก ทั้งยังเต้นไม่สม่ำเสมอ

“ปกติท่านมีอาการใจสั่นหรือไม่”

“มีบ้าง โดยเฉพาะเวลาลุกขึ้นเร็ว ๆ บางครั้งถึงกับหน้ามืด”

“มือเท้าเย็น เหนื่อยง่าย หายใจไม่เต็มปอด และไม่มีเรี่ยวแรงใช่หรือไม่เจ้าคะ”

หญิงวัยกลางคนเบิกตากว้าง

“ถูกต้องทุกอย่าง”

“แล้วประจำเดือนเล่า มาเป็นปกติหรือไม่เจ้าคะ” คำถามนี้ทำให้อีกฝ่ายมีสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเบา

“ตั้งแต่คลอดบุตรครั้งนั้นก็มาไม่ปกติ บางเดือนมาน้อย บางเดือนขาดไปเลย หากมา... ก็มักปวดท้องอย่างรุนแรง”

เยว่หนิงนิ่งไป นิ้วที่วางอยู่บนข้อมือถอนออกช้า ๆ

“ท่านเคยมีอาการปวดบริเวณท้องน้อยหรือเอวอย่างรุนแรงไหมเจ้าคะ โดยเฉพาะในช่วงที่อากาศเย็น”

“ยิ่งอากาศหนาวยิ่งปวด ราวกับมีน้ำแข็งก้อนหนึ่งฝังอยู่ในท้อง บางคืนปวดจนแทบนอนไม่หลับ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น นางก็เข้าใจอาการทั้งหมดในทันที นางถอนหายใจเบา ๆ

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง...

ยาทำแท้งในครั้งนั้นมิได้เพียงทำร้ายเด็กในครรภ์ แต่ยังทำลายร่างกายของมารดาไปพร้อมกัน หากตอนนั้นนางได้รับการรักษาอย่างถูกต้อง ย่อมยังมีโอกาสฟื้นฟูได้ ทว่าเลือดที่เสียไปจำนวนมาก ประกอบกับฤทธิ์ยาที่รุนแรง หากไม่ได้รับการบำรุงและขับสิ่งตกค้างอย่างเหมาะสม ย่อมทำให้ร่างกายอ่อนแอลงเรื่อย ๆ

เมื่อเลือดพร่อง ปราณย่อมอ่อน เมื่อปราณอ่อน การไหลเวียนย่อมติดขัด และเมื่อความเย็นสะสมอยู่ภายในเป็นเวลานาน ก็ยิ่งทำให้เลือดไหลเวียนได้ยาก สุดท้ายจึงกลายเป็นวงจรที่แก้ได้ยาก

เยว่หนิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามขึ้น

“ท่านเคยได้รับยาบำรุงเลือดหรือไม่เจ้าคะ”

“หมอหลายคนล้วนบอกว่าข้าเลือดพร่อง จึงให้ยาบำรุงเลือดแก่ข้า แต่ไม่ว่าจะกินมากเพียงใด อาการก็ไม่ดีขึ้น”

“แล้วหลังจากกินยาเหล่านั้น มีอาการแน่นท้อง ท้องอืด หรือปวดท้องมากขึ้นไหมเจ้าคะ”

หญิงวัยกลางคนพยักหน้า เยว่หนิงหลุบตาลง

“นั่นก็เพราะพวกเขารักษาเพียงปลายเหตุ ท่านไม่ได้เพียงแต่เลือดพร่อง ร่างกายท่านมีความเย็นสะสมอยู่ภายในเป็นเวลานาน อีกทั้งเลือดและปราณก็พร่องจากการเสียเลือดในครั้งนั้น พูดง่าย ๆ ก็คือ...”

นางเว้นจังหวะเล็กน้อย

“ร่างกายของท่านเย็นเกินไปจนเลือดลมไม่สามารถไหลเวียนได้ตามปกติ”

หญิงวัยกลางคนหน้าซีด

“เช่นนั้น... ข้าจะรักษาได้หรือไม่”

หลายปีที่ผ่านมา นางเดินทางไปหาหมอมาแล้วไม่รู้กี่คน ทุกคนล้วนส่ายหน้า บางคนบอกว่านางร่างกายอ่อนแอ บางคนบอกว่าเป็นโรคเรื้อรัง บางคนถึงกับบอกให้นางทำใจเสีย แต่คนตรงหน้ากลับสามารถบอกอาการของนางได้แทบทั้งหมด เพียงใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูป

เยว่หนิงมองแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังนั้น ก่อนจะยิ้มบาง ๆ

“รักษาได้เจ้าค่ะ แต่โรคของท่านสะสมมานานหลายปี มิใช่สิ่งที่กินยาเพียงสองสามเทียบแล้วจะหาย ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหลายเดือน” นางตอบอย่างไม่ปิดบัง

“และระหว่างการรักษา ท่านห้ามตากลมหนาว ห้ามดื่มของเย็น ห้ามอดอาหาร และที่สำคัญห้ามกินยาบำรุงเลือดที่หมอคนอื่นสั่งให้โดยเด็ดขาด เพราะหากข้าคาดไม่ผิด สิ่งที่คั่งค้างอยู่ภายในท่านยังไม่ได้ถูกขับออกอย่างสมบูรณ์ หากรีบบำรุงเลือดโดยไม่จัดการสิ่งนั้นเสียก่อน ไม่เพียงไม่ช่วยให้อาการดีขึ้น แต่กลับอาจทำให้อุดตันรุนแรงกว่าเดิม”

เยว่หนิงลุกขึ้น ขอกระดาษกับพู่กันจากเสี่ยวเอ้อร์

“ข้าจะเขียนเทียบยาให้ท่านหนึ่งชุดก่อน ยานี้จะไม่เน้นบำรุงเพียงอย่างเดียว แต่จะค่อย ๆ ขับความเย็น เปิดทางให้เลือดลมไหลเวียน และบำรุงร่างกายไปพร้อมกัน”

ปลายพู่กันแตะลงบนกระดาษ แต่เพิ่งเขียนชื่อสมุนไพรตัวแรก หญิงวัยกลางคนก็เอ่ยขึ้น

“แม่นาง...”

“เจ้าคะ?”

“เมื่อครู่เจ้าบอกว่าข้าไม่ได้เป็นเพียงเลือดพร่อง เช่นนั้น... แล้วเหตุใดหมอทุกคนจึงตรวจไม่พบ”

นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า

“เพราะโรคของท่านไม่ได้อยู่ที่อวัยวะใดอวัยวะหนึ่ง มันอยู่ที่ร่างกายของท่านเสียสมดุลมานานเกินไป และคนที่จะรักษาโรคเช่นนี้ได้ ต้องมองคนทั้งคน ไม่ใช่มองเพียงอาการเจ้าค่ะ”

คำพูดนั้นทำให้หญิงวัยกลางคนตกอยู่ในความเงียบ