บททั้งหมดของ บ่วงอาคม (มนตราอาคม The Series): บทที่ 11 - บทที่ 20

ริสายังไม่ทันตอบคำถามหรือทันได้พูดอะไร ความเจ็บปวดจากข้อเท้าก็แล่นขึ้นมาตามต้นขาอย่างรุนแรงจนร่างทั้งร่างทรุดลง เมฆินทร์คว้าเอวเธอไว้ได้ทันก่อนศีรษะจะกระแทกพื้นแล้วช้อนร่างหญิงสาวกลับไปวางบนเตียงไม้ ใบหน้าที่เคยมีสีเลือดฝากของเธอซีดลงอย่างเห็นได้ชัด เหงื่อเย็นผุดตามกรอบหน้าขณะที่ลมหายใจเริ่มถี่และขา

แสงแดดยามเช้าค่อย ๆ ลอดผ่านช่องไม้ของเรือนไทยหลังใหญ่ กลิ่นดินชื้นหลังฝนเมื่อคืนผสมกับกลิ่นสมุนไพรอ่อน ๆ ที่ยังคงอบอวลอยู่ในห้อง ริสาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานไม้สีเข้มเหนือศีรษะก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ได้อยู่โรงแรม เธอรีบยันตัวลุกก่อนที่จะตระหนักได้ว่า ความเจ็บที่ข้อเท้ายังมีอยู่แ

พลอยหันไปตามสายตาแต่ตรงนั้นกลับว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่ใต้ต้นมะขาม มีเพียงเชือกเก่าที่ผูกอยู่กับกิ่งไม้กำลังแกว่งไหวช้า ๆทั้งที่ลมสงบนิ่ง ริสากะพริบตาหลายครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาดก่อนตอบไปเพียง “ไม่มีอะไร” เธอตอบเสียงเบาก่อนรีบเปิดประตูรถเข้าไปนั่ง ความปวดที่ข้อเท้าเริ่มลามขึ้นมาตามน่อ

คำถามนั้นทำให้เมฆินทร์เงียบไป เขาไม่อาจอธิบายเรื่องสายเลือดและแรงสะท้อนของอาคมให้คนทั่วไปฟังได้และยิ่งไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าหยดเลือดของตนกำลังเชื่อมกับรอยบนตัวริสาอย่างอ่อน ๆ“เธอพยายามโทรหาผม”พลอยขมวดคิ้ว “แต่โทรศัพท์พี่ริสาตกอยู่ข้างเตียง ยังไม่ได้กดโทรออกเลยนะคะ”เมฆินทร์สบตาเธอนิ่งก่อนตอบเสียงเ

น้ำเสียงหนักแน่นของเขาทำให้อีกฝ่ายลังเลเพียงครู่ก่อนรีบเดินออกไป เมื่อประตูปิดลง เมฆินทร์จึงหยิบผ้ายันต์สี่แผ่นติดไว้ตามมุมเตียงอย่างรวดเร็ว จากนั้นนำสายสิญจน์พันรอบข้อมือริสาแล้วผูกปลายอีกด้านเข้ากับข้อมือของตน ทันทีที่ปมด้ายถูกผูก ความเย็นจัดก็แล่นผ่านเส้นสายเข้ามาในแขนของเขา ตามมาด้วยภาพพร่ามัวซึ