Alle Kapitel von เงาใจในเพลิงพรหม: Kapitel 101 – Kapitel 109

ระหว่างที่ธนวรรธน์กำลังวุ่นอยู่กับการสั่งให้คน งานจัดเตรียมสถานที่ ให้ทุกอย่างเป็นไปตามความต้องการของเขาอยู่นั้น ธนกฤตได้เดินเข้ามาหาพร้อมกับพูดอะไรบางอย่างกับเขา ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินหลบมุมไปพูดคุยกันเพียงลำพัง “มีเรื่องอะไรเหรอพอล” “เรื่องของวันครับพี่พีท นักสืบโทรมาบอกผมว่าวันกลับมาแล้ว หลังจากที่ไปถลุงเงินจากการขายที่ให้เราไปกับบ่อนการพนัน แถมยังมีหนี้สินก้อนโตติดตัวมาด้วย ได้ยินมาว่าตอนนี้ไอ้ใหญ่มันพักอยู่กับวันที่คอนโด และยังทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ไม่น่าไว้ใจอยู่ที่ท้ายไร่ของเรา ผมสังหรณ์ใจว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น วันกับไอ้ใหญ่อาจจะรวมหัวกันลงมือทำอะไรบางอย่างโดยที่เราไม่รู้” “นายกลัวว่าญาดากับญาณินจะไม่ปลอดภัยใช่ไหม” “ผมก็ไม่แน่ใจแต่เราไม่ควรประมาท อย่างที่พี่พีทเคยบอกผม คนอย่างวันทำอะไรที่เราคาดไม่ถึงได้เสมอ” “นายพูดถูกเราไม่ควรประมาท แต่พี่จะไม่ปล่อยให้ใครมาทำอะไรอันตรายเมียและลูกของพี่แน่” ธนวรรธน์ต่อสายคุยกับนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ที่สนิทสนมกัน เพื่อขอให้เขาส่งกำลังตำรวจมาดูแลความเรียบร้อยภายในงานแ

เมื่อใหญ่เห็นว่าทั้งคู่กำลังจะเปิดศึกใส่กันก็เลยรีบห้ามทัพ ขืนปล่อยให้ทั้งสองฝ่ายเถียงกันไปเถียงกันมาแบบนี้คงจะไม่ดีแน่ “ใจเย็น ๆ อย่าเพิ่งเถียงกัน เรามาช่วยคิดกันก่อนดีกว่าว่าจะติดต่อคุณพีทยังไง เพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย” ยังไม่ทันที่ใครจะได้ออกความเห็นใด ๆ ก็ได้ยินเสียงแปลก ๆ ด้านนอก “เสียงอะไร!” วันวรุณเอ่ยถาม และก็ได้รับคำตอบเมื่อได้ยินเสียงคนพูดโทรโข่งอยู่หน้ากระท่อม “ใครอยู่ด้านในมอบตัวเดี๋ยวนี้ ตำรวจล้อมไว้หมดแล้ว” “ตำรวจ! ซวยแล้ว” “ทำไงดีล่ะพี่ใหญ่” “แยกย้ายกันหนีเพื่อเอาตัวรอดก่อนเว้ยไอ้เก้า คุณวันตามผมมานี่” “แล้วเด็กคนนี้ล่ะ” “ปล่อยทิ้งไว้ที่นี่แหละ ขืนชักช้าเราจะโดนตำรวจรวบตัว ตามผมมา” ใหญ่สั่งให้หญิงสาวกระโดดหนีทางหน้าต่าง “จะให้ฉันโดดลงไปทางนี้อย่างนั้นเหรอ” “ไม่มีเวลาแล้ว ถ้าไม่โดดเราก็จะต้องโดนจับ โดดเดี๋ยวนี้คุณวัน” วันวรุณจำใจต้องโดดตามที่ใหญ่บอกโดยมีพวกมันโดดตามมาด้วย จากนั้นก็แยกย้ายกันหลบหนี ใหญ่ฉุดวั

“จริงเหรอครับคุณวุธ” “จริงครับ แต่มันก็มีความสุขไปอีกแบบหนึ่ง คนเป็นแม่เหนื่อยกว่าเราเยอะ” “ไม่เป็นไรผมยอมเหนื่อยเพื่อลูก” “แล้วจะคอยดู อย่ามาบ่นให้ได้ยินนะ จะปล่อยให้เลี้ยงลูกคนเดียวให้เข็ดเลย” “อย่ามาขู่ผมเสียให้ยากเลย ผมไม่กลัวคำขู่ของคุณหรอกญาดา” “กลัวหน่อยไม่ได้เหรอคะ เราก็มีญาณินอยู่แล้วทั้งคน แค่นี้ก็พอแล้วเนอะ” ธนวรรธน์ยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดออดอ้อนพร้อมกับยืนยันหนักแน่น “ไม่” ณชญาดาทำหน้าหนักใจกับเผด็จการทางความคิดของเขา แต่การมีลูกก็ไม่ได้แย่ ถึงจะทำให้เหนื่อยแต่ก็มีความสุข เมื่อได้เฝ้ามองพัฒนาการในทุกย่างก้าวของพวกเขา ความคิดของหญิงสาวต้องหยุดชะงักลงเมื่อได้ยินคำพูดของจิรนันท์ “ตอนแรกที่ญาดาปฏิเสธที่จะรับงานนี้ พี่นึกว่าเป็นเพราะไม่อยากทิ้งญาณินไปทำงานที่ต่างจังหวัดตามลำพัง ที่แท้คุณพีทกับญาดาเคยมีอดีตร่วมกันมาก่อน แต่ต้องเลิกลากันไปก่อนจะย้อนกลับมาคบกันใหม่อีกครั้ง แบบนี้เขาเรียกว่าลมพัดหวนใช่ไหมคะ นี่ล่ะนะที่โบราณว่าคู่กันแล้วก็ไม่แคล้วกัน” “แต่กว่าที่พวกเข

ร่างกายของณชญาดาร้อนผ่าวไปกับการกระทำของเขา ลมหายใจหอบกระชั้นที่เป่ารดลงมาของอีกฝ่าย สร้างความวาบหวามให้เธอได้เช่นกัน ร่างสูงเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่กำลังคลอเคลียใกล้ชิดจนแทบเป็นเนื้อเดียวกัน ทำให้หญิงสาวคิดอะไรไม่ออก รู้แต่เพียงว่าอยากให้เขาพาเธอไปให้สุดทาง ไม่ว่าเขาจะพาเธอไปลงนรกหรือขึ้นสวรรค์ที่ไหน เธอก็พร้อมที่จะไปกับเขา ใช่แต่เธอเท่านั้นที่รู้สึก ร่างกายเขาเองก็แทบจะลุกโลดไปด้วยไฟรักที่ร้อนแรงเช่นกัน หญิงสาวยอมทำทุกอย่างตามเสียงกระซิบสั่งของธนวรรธน์ดุจต้องมนตร์ ไม่ว่าเขาสั่งให้ทำอะไรเธอก็ทำตามโดยไม่ขัดขืน อีกทั้งยังตอบสนองจุมพิตและโอบรัดร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามตามที่เขาร้องขอ แถมยังเผลอเบียดตัวเข้าหาเขาแทนการวิงวอนร้องขอให้เขาเติมเต็มสิ่งที่ขาดหาย ซึ่งธนวรรธน์ก็ทำตามคำวิงวอนนั้นโดยไม่รั้งรอ ความเชี่ยวชาญและช่ำชองของเขานั้น ไม่ทำให้หญิงสาวต้องเจ็บปวดอย่างที่เคยนึกหวั่น เพราะห่างหายจากเรื่องเหล่านี้มานานเท่ากับอายุของลูก แต่มันหาเป็นเช่นนั้น เธอรู้สึกแต่เพียงความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นในส่วนหนึ่งของร่างกายเท่านั้น เขาสัมผัสได้ถึงแรงปรารถนาที่ถูกซุ

ธนวรรธน์โอบกอดเธอไว้ด้วยความดีใจ นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายแห่งความสุข “ผมดีใจมากเลยรู้ไหม ขอบคุณสำหรับของขวัญล้ำค่าที่คุณมอบให้ผม” “หุบยิ้มบ้างก็ได้นะคะ ฉันรู้แล้วค่ะว่าคุณมีความสุขมากแค่ไหน” “เราไปบอกข่าวดีนี้กับทุกคนกันเถอะ” ธนวรรธน์และณชญาดาประกาศข่าวดีนี้ให้คนอื่นรู้ ทุกคนต่างก็โห่ร้องแสดงความยินดีกับเขา แม้แต่ญาณิศาเองก็ตื่นเต้นไม่น้อยที่รู้ว่าตนเองกำลังจะมีน้อง “น้องอยู่ในนี้เหรอคะแม่ดา” ญาณิศาวางมือบนหน้าท้องแบนราบของมารดา “ใช่แล้วลูก” “เข้าไปอยู่ได้ยังไง” เด็กน้อยเอ่ยถามด้วยความสงสัย คำถามของญาณิศาทำให้ผู้ใหญ่หลายคนอึ้งไป เพราะไม่รู้จะตอบคำถามนั้นยังไง และพร้อมใจกันยกหน้าที่นี้ให้ณชญาดาเป็นผู้ตอบ “พอหนูโตขึ้นหนูก็จะรู้คำตอบนี้เองค่ะ” “หนูก็เคยอยู่ในท้องของแม่ดามาก่อนใช่ไหมคะ” “ใช่ค่ะ ถึงแม้หนูจะตัวเล็กตอนอยู่ในท้องแม่ แต่หนูดิ้นเก่งมากเลย” “ญาณิศาขาแดนซ์ตัวจริงเสียงจริงอยู่ตรงนี้นี่เอง อาเพิ่งรู้นะว่าญาณินแดนซ์เก่งตั้งแต่ยัง