Alle Kapitel von เงาใจในเพลิงพรหม: Kapitel 51 – Kapitel 60

“อาว่าเรามากินกันดีกว่านะเด็ก ๆ อย่าไปสนใจเรื่องของผู้ใหญ่เขาเลย” ณชญาดาดูแลตักอาหารให้ลูกสาวและหลานชาย พร้อมกับนั่งกินอาหารมื้อนั้นอย่างเงียบ ๆ เด็ก ๆ เองก็เช่นกัน ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ซึ่งต่างไปจากทุกครั้ง และก็เป็นวันวรุณอีกเช่นเคยที่เป็นฝ่ายทำลายความเงียบเหล่านั้น ด้วยการหันไปเอ่ยกับธนวรรธน์ถึงความตั้งใจของตนเองต่อหน้าทุกคน “วันคิดว่าจะมาอยู่ที่นี่สักพักนะคะพีท” ขนาดมาไม่นานยังสร้างความรำคาญได้มากขนาดนี้ ถ้าต้องอยู่ด้วยกันเห็นทีคงจะทนไม่ไหว ตอนแรกธนกฤตว่าจะนิ่งเงียบ แต่สุดท้ายก็ขาดความอดทนถึงกับต้องพูดแทรกขึ้น “บ้านเธอก็มี ไร่เธอก็อยู่ติดกับไร่นี้ แล้วทำไมจะต้องมาค้างที่นี่ จะมาก่อปัญหาอะไรอีก” “วันพูดกับพีทไม่เกี่ยวกับพอล แล้วถ้าวันจะมาพักอยู่ที่นี่ก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรเลยนี่จริงไหม” วันวรุณมองอีกฝ่ายด้วยแววตาท้าทาย “มาอยู่ในฐานะอะไร” เขาย้อนถามเสียงขุ่น “ก็ฐานะคู่หมั้นของพีทไง และอีกไม่นานวันก็จะมาเป็นนายหญิงของที่นี่” ปากตอบธนกฤตแต่สายตากลับตวัดมองไปที่ณชญาดา เพื่อตอกย้ำ

“หลีกไปนะ” “ผมจะหลีกให้ก็ต่อเมื่อคุณตอบคำถามผมมาก่อน” “ฉันจะไม่ตอบอะไรคุณทั้งนั้น” เธอพูดพร้อมกับเบี่ยงตัวหลบเพื่อหนีการจับกุมจากเขา แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปไหนไกล ก็ได้ยินคำถามที่ทำให้เธอต้องตกใจซ้ำสอง “ใครเป็นพ่อของญาณิน” ณชญาดาหันขวับมามองเขา “จะเป็นใครก็ไม่เกี่ยวกับคุณ” “ผมว่าเกี่ยวนะ ตอบมาญาณินเป็นลูกของผมใช่ไหม เขาเป็นลูกของเรา” “ไม่ใช่ เขาไม่ใช่ลูกคุณ คุณไม่โชคดีขนาดนั้นหรอก” “งั้นก็บอกมาสิว่าใครเป็นพ่อของญาณิน” ธนวรรธน์กระชากเสียงถาม เขาก้าวเดินตรงเข้าไปหาเธออย่างช้า ๆ ด้วยท่าทีที่คุกคาม “ฉันไม่จำเป็นต้องตอบคำถามนี้” “ถ้าไม่ตอบก็อย่าหวังว่าจะได้ไปจากตรงนี้” ณชญาดาถอยหลังไปสองก้าวก่อนจะวิ่งหนี แต่เขาตามมาคว้าตัวเธอไว้พร้อมกับล็อคตัวเธอไว้ในอ้อมแขนแข็งแกร่งของเขา “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ คุณไม่มีสิทธิทำแบบนี้กับฉันเข้าใจไหม” “ทำไมจะไม่มีสิทธิ เราต่างก็รู้กันดีว่าผมมีสิทธิมากกว่าใครในฐานะผัวคุณ หรือไม่จริง” “ไม่จริง คุณมันทุเร

“วันนี้คุณญาดาจะเข้าไปที่โรงงานไหมคะ” จันทราเอ่ยถาม “ไม่ค่ะ” “ดีแล้วค่ะ” “เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ ที่โรงงานมีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ” “สินค้าที่เตรียมไว้สำหรับจัดส่งให้ลูกค้าหายไปบางส่วนอีกแล้วค่ะ คุณพีทกับคุณพอลเลยต้องรีบไปดูแลและจัดการกับปัญหานี้” นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ยินเรื่องแบบนี้ ใครกันนะที่กล้ามาล้วงคองูเห่าคนอย่างธนวรรธน์ได้ ระวังชะตาจะขาดโดยไม่รู้ตัว “ทราบไหมคะว่าเป็นฝีมือใคร” “ป้าก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะคงต้องรอให้คุณพีทคุณพอลกลับมาก่อน เราถึงจะรู้รายละเอียด สินค้าที่หายเมื่อคราวก่อนก็ยังจับมือใครดมไม่ได้ นี่ก็มาหายอีก หวังว่าครั้งนี้เราจะจับคนร้ายที่เป็นหัวขโมยได้” ณชญาดาได้แต่ยิ้ม ไม่ออกความคิดเห็นใด ๆ เพราะไม่ใช่หน้าที่ของตน หลังจากที่ได้พบกับวันวรุณ ณชญาดาก็พยายามที่จะเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเธอและธนวรรธน์ เพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะหรือการมีปากเสียง ที่จะนำพาปัญหามาให้ตัวเองเดือนเนื้อร้อนใจ ซึ่งก็ไม่ได้ยากเท่าไรเพราะเป็นช่วงที่ธนวรรธน์กำลังยุ่งอยู่กับการจัดเ

ธนวรรธน์และธนกฤตมัวแต่ยุ่งอยู่กับการดูแลคนงาน ให้จัดเตรียมสินค้าล็อตใหญ่ที่จะส่งลูกค้าให้ทันตามกำหนด พวกเขาทำงานหามรุ่งหามค่ำร่วมกับคนงาน จนงานทุกอย่างเสร็จสิ้นตามต้องการ เมื่อทุกอย่างผ่านพ้นไป ทำให้ธนวรรธน์มีเวลาหันมาจัดการกับเรื่องส่วนตัวของตัวเองที่ทำค้างไว้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของวันวรุณหรือเรื่องของญาณิศา ที่เขาต้องรู้ความจริงจากปากของณชญาดาให้ได้ ธนวรรธน์เลือกที่จะสะสางเรื่องที่เกี่ยวข้องกับณชญาดาก่อน เขารู้ดีว่าสองสามวันที่ผ่านมาเธอจงใจที่จะหลบหน้า และหลีกเลี่ยงที่จะเผชิญหน้ากับเขา นับตั้งแต่ที่มีการปะทะคารมกันในคืนนั้น เพียงแต่เขางานยุ่งจนไม่มีเวลามาสะสางปัญหาเรื่องส่วนตัวนี้ เมื่อมีเวลาก็ไม่รอช้าที่จะจัดการเรื่องที่ค้างคาใจกับเธอ เขาหาโอกาสที่จะอยู่กับณชญาดาตามลำพัง และโอกาสนั้นก็มาถึง “หลบหน้าผมทำไม” ณชญาดาตกใจเมื่อหันกลับมาเห็นเขายืนอยู่ด้านหลังเธอ “ฉันไม่อยากมีปัญหากับคู่หมั้นของคุณ” “เลิกโกหกเสียทีญาดา” “ฉันพูดความจริง” “วันวรุณกลับไปตั้งนานแล้วแต่คุณก็ยัง

ในตอนนั้นเขายอมรับว่าเขาหวั่นไหวไปกับความอ่อนใสไร้เดียงสาของณชญาดา สิ่งนั้นเป็นเหมือนแรงกระตุ้นให้เขาอยากที่จะร่วมรักกับเธอ ก่อนหน้านั้นเขาเคยมั่นใจว่าสามารถควบคุมจิตใจของตนเองได้ แต่เมื่อเวลานี้มาถึงจริง ๆ เขากลับอยากทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม ความยับยั้งชั่งใจในการบังคับจิตใจตัวเองก็อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น สุดท้ายเขาก็พ่ายแพ้ให้กับความปรารถนาอันร้อนแรง ที่คุกรุ่นอยู่ภายในกายเขา และปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามแต่ใจปรารถนาในแบบที่ควรจะเป็น “คุณรู้ใช่ไหมว่าผมต้องการอะไร เป็นของผมนะญาดา” เขากระซิบข้างหูเธอ เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธและใช้ริมฝีปากของตัวเองปิดกั้นคำทักท้วง ที่กำลังจะตามมาจากริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อ ธนวรรธน์จูบเธออย่างหิวกระหายและเว้าวอน ปลายลิ้นของเขาลุกล้ำเข้าไปสัมผัสความหวานจากริมฝีปากของเธออย่างเพลิดเพลินตามอำเภอใจ การกระทำเหล่านั้นทำให้หญิงสาวรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว ในตอนนั้นเองที่ณชญาดาได้ให้ความร่วมมือกับเขาเป็นอย่างดี เธอตอบสนองจุมพิตของเขาอย่างคนขาดประสบการณ์ และสอดมือเข้าไปในผมนุ่มของเขาอย่างเผลอไผล เขาใช้ความ