Semua Bab เงาใจในเพลิงพรหม: Bab 81 - Bab 90

หลังจากนั้นเพียงครึ่งชั่วโมงพัดชาและสามีก็เดินทางมาถึงโรงพยาบาลดังกล่าว และรีบเดินตรงไปยังห้องผ่าตัดทันที พวกเขาพบเพียงธนกฤตที่เดินวนไปวนมาอยู่บริเวณหน้าห้องผ่าตัด สีหน้าของเขาเคร่งเครียด ความวิตกกังวลฉายชัดในแววตาเขา สองสามีภรรยารีบเดินตรงเข้าไปหาเขาแล้วถามถึงอาการของหลานรัก “ญาณินเป็นยังไงบ้างคะคุณพอล” น้ำเสียงของพัดชายามที่เอ่ยถามเครียดไม่แพ้หน้าตา “แพทย์กำลังพยายามช่วยชีวิตอยู่ครับ แต่ยังไม่มีความคืบหน้าอะไรออกมา ผมก็รอฟังผลการรักษาอยู่เหมือนกัน ว่าแต่พวกคุณทราบเรื่องนี้ได้ยังไงครับ แล้วทำไมมาถึงเร็วจัง” น้ำเสียงที่เอ่ยถามบ่งบอกถึงความประหลาดใจ “พอดีผมต้องมาพบลูกค้าที่นี่พัดเลยขอตามมาด้วย ตอนเรามาถึงก็โทรศัพท์หาดา แต่ชลเป็นคนรับเราเลยรู้เรื่องที่เกิดขึ้นก็เลยรีบตามมาที่นี่” จักราวุธเป็นคนตอบคำถามของเขา “ดากับซันอยู่ห้องไหนคะ” ธนกฤตบอกหมายเลขห้องพักณชญาดา พัดชาและสามีขอตัวไปดูอาการของของณชญาดาก่อน แล้วจะกลับมาฟังข่าวทางนี้ จากนั้นก็รีบเดินตรงไปยังห้องพักฟื้นของณชญาดาด้วยความร้อนใจ เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไปก็เห็น

“คู่หมั้น!!” “ใช่ครับ” “ผ่านมาตั้งหลายปีทำไมพวกเขาถึงยังคงสถานะเดิม ฉันนึกว่าพวกเขาแต่งงานกันแล้วเสียอีก” พัดชาย้อนถามด้วยความประหลาดใจ “ต้องบอกว่าการหมั้นหมายของพี่พีทกับวัน ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความรัก แต่เป็นการแลกเปลี่ยนกันทางผลประโยชน์” “หมายความว่ายังไงคะ!?” ธนกฤตเล่าให้พัดชาฟังถึงเหตุผลที่ทำให้พี่ชายของตนเองต้องหมั้นหมายกับวันวรุณ “แล้วทำไมพวกเขาถึงยังไม่แต่งงานกัน” “พี่พีทมีปมในใจที่อธิบายยาก และมันเป็นเรื่องไม่ดีที่เกิดขึ้นภายในครอบครัวที่เราไม่อยากเอ่ยถึง เอาเป็นว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนั้นทำให้พี่พีทเชื่อว่าผู้หญิงเป็นเพศที่ไว้ใจไม่ได้ และพร้อมที่จะทรยศได้ตลอดเวลา การกระทำที่ผ่านมาของวันที่ดูจะไม่ค่อยซื่อสัตย์กับพี่พีทสักเท่าไร รวมถึงสิ่งที่คุณญาดาจากไปโดยไม่บอกลา ยิ่งตอกย้ำว่าสิ่งที่พี่พีทคิดมาโดยตลอดนั้นถูกต้อง แต่ผมยืนยันได้ว่าคุณญาดาเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่พี่ชายผมรัก และรักมาตลอดจนถึงทุกวันนี้” “จะมีประโยชน์อะไรในเมื่อเขามีคู่หมั้นอยู่แล้ว” “พัน

“คุณพัดจะกลับไปพักก็ได้นะครับ ไม่ต้องห่วงทางนี้” “ใช่ครับพี่พัด ชลจะอยู่ดูแลดาและญาณินเองครับ พวกนายก็เหมือนกันกลับไปได้แล้ว” “ไล่ใคร” ธนวรรธน์ย้อนถามเสียงเข้ม แววตาของเขาเอาเรื่อง “ก็ไล่นายนั่นแหละ” “ถ้าไม่ไปจะเกิดอะไรขึ้น” “ไปทะเลาะกันที่อื่น” ณชญาดารีบพูดแทรกเพื่อยุติความขัดแย้ง “เห็นแก่คุณผมเลิกทะเลาะกับเขาก็ได้ ผมจะกลับไปเอาเสื้อผ้ามาให้คุณเปลี่ยนแล้วจะกลับมาใหม่ คุณพัดไปพร้อมกันนะครับ เดี๋ยวผมกับพอลจะไปส่ง” “รบกวนหน่อยนะคะคุณธนวรรธน์” “เรียกผมว่าพีทดีกว่าครับ เชิญครับ” ก่อนที่ธนวรรธน์จะออกจากห้องเขาได้หันมาพูดกำชับกับคนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง “อย่าได้คิดที่จะลุกจากเตียงเด็ดขาด ถ้าไม่เชื่อกันล่ะก็คุณโดนดีแน่ญาดา” จากนั้นก็เดินออกจากห้องไป “ทำไมดาถึงสนิทกับเขามากขนาดนี้ มีอะไรที่ชลควรรู้แต่ยังไม่รู้บ้างไหม” “ต้องทำงานด้วยกันก็เลยสนิทกันเป็นธรรมดา” “แต่การแสดงออกของเขามันไม่เหมือนความสนิทสนมของเพื่อนร่วมงาน”

วันวรุณเดินออกไปรับหน้าคู่หมั้นของตัวเอง “ลมอะไรหอบพีทมาหาวันถึงที่นี่ได้” “เรามีเรื่องต้องคุยกัน” สีหน้าของธนวรรธน์เรียบเฉย “เข้ามาก่อนสิ” เขาเดินตามเธอเข้าไปด้านใน “มีอะไรจะพูดกับวันก็พูดมา” “ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอว่าเมื่อวานทำอะไรไว้” “วันทำอะไร!” “ขับรถชนเด็กอาการสาหัสแล้วยังมาตีหน้าซื่อ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้อยู่อีกเหรอ” ธนวรรธน์ชักสีหน้าบึ้งตึง ดวงตาของเขาวาวโรจน์ ที่อีกฝ่ายไม่ได้รู้สึกผิดแม้แต่น้อยกับสิ่งที่ทำลงไป “ก็มันอยากมาขวางทางวันก่อนทำไม” คำพูดนั้นทำให้ธนวรรธน์ขาดสติ เขาบีบไปที่คอของวันวรุณอย่างแรงด้วยมือเพียงข้างเดียว โทษฐานที่อีกฝ่ายทำเหมือนทองไม่รู้ร้อน ไม่รู้ผิดชอบชั่วดีกับสิ่งที่ทำลงไป วันวรุณพยายามแกะมือเขาออกพร้อมกับบอกให้เขาปล่อยตัวเธอด้วยความยากลำบาก “พีทจะฆ่าวันเหรอ ปล่อยวันเดี๋ยวนี้นะ” คำพูดของหญิงสาวดึงสติธนวรรธน์ เขาปล่อยมือจากคอของเธอ วันวรุณรีบสูดลมหายใจเข้าปอดทันที “ทำผิดแล้วยังไม่สำนึกอีก

หนูน้อยพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม ขณะที่ธนกฤตนั่งดูคลิปกับญาณิศาอยู่นั้น ธนวรรธน์ฉุดมือณชญาดาให้มาคุยกับเขาที่มุมห้อง “สีหน้าคุณดูเหนื่อย ๆ ได้นอนพักบ้างหรือเปล่า” “ไม่ต้องห่วงฉันหรอกค่ะ ห่วงตัวเองก่อนเถอะ” ใบหน้าของธนวรรธน์มีรอยยิ้ม สีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความหนื่อยล้าจากการทำงานหนัก แต่ยังไม่วายเป็นห่วงหญิงสาวตรงหน้า “วันนี้คุณกลับไปพักที่ไร่พร้อมกับพอลก่อนดีไหม ผมจะอยู่เฝ้าญาณินที่นี่เอง” “ฉันจะอยู่กับลูกค่ะ ฉันดูแลลูกเองได้” “ผมรู้ แต่ผมอยากให้คุณได้พักผ่อนอย่างเต็มที่บ้าง ตั้งแต่ญาณินอยู่ที่นี่คุณก็แทบจะไม่ได้นอนพักเลย” “คุณต่างหากที่ไม่ได้พัก ดูสีหน้าคุณตอนนี้สิ มันบ่งบอกว่าคุณเหนื่อยจนแทบจะยืนไม่อยู่แล้ว” ธนวรรธน์เผลอยิ้ม เขาก้าวเข้าไปยืนประชิดตัวเธอ “ห่วงผมมากเลยเหรอ” “เปล่าซะหน่อย” “โกหกไม่เนียนตามเคย ปากพูดอย่าง แต่แววตาของคุณมันบอกในสิ่งที่ตรงข้ามกับคำพูด” “เพราะฉันกลัวว่าถ้าคุณเป็นอะไรไปจะไม่มีใครจ่ายค่าแรงให้ฉัน” หญิงสาวเฉไฉตอบไปเรื่อย