Semua Bab เงาใจในเพลิงพรหม: Bab 71 - Bab 80

ธนวรรธน์ยิ้มเยาะที่มุมปาก “คิดจริง ๆ เหรอว่าถ้าผมไม่แต่งงานกับคุณ ผมจะไม่มีวันได้ไร่นั้นมาครอบครอง จะบอกอะไรให้นะ อะไรก็ตามที่ผมต้องการผมต้องได้ และมันเป็นเช่นนั้นเสมอ” “วันยังยืนยันคำเดิม คุณจะไม่มีสิทธิ์ในไร่นั้นจนกว่าเราจะแต่งงานกัน และวันก็จะไม่ถอนหมั้นกับคุณเด็ดขาด อย่าเสียเวลามาพูดเรื่องไร้สาระเหล่านี้กับวัน เพราะมันเป็นไปไม่ได้ แล้วถ้าคุณยังดึงดันที่จะทำล่ะก็ วันไม่รับรองนะว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าบีบบังคับให้วันจนตรอกต้องทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ” ธนวรรธน์ตรงเข้าไปกระชากร่างของวันวรุณเข้าหาตัว และบีบแขนเธอไว้แน่นจนอีกฝ่ายนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด โทษฐานที่เธอริอาจนำเรื่องของณชญาดามาขู่บังคับเขา นึกหรือว่าจะบังคับเขาได้ นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายวาวโรจน์ก่อนที่จะย้ำชัดหนักแน่นด้วยน้ำเสียงดุดัน “อย่าแตะต้องพวกเขาเด็ดขาด ถ้าญาดากับญาณินเป็นอะไรไปล่ะก็ผมไม่ปล่อยคุณไว้แน่” จากคำพูดของธนวรรธน์ทำให้วันวรุณรู้ว่า สองแม่ลูกนั่นมีความสำคัญกับเขาไม่น้อย เธอจ้องมองเขาด้วยแววตาผิดหวังที่เขาปกป้องผู้หญิงอื่นจนถึงขั้นพูดข่มขู่เธอ แต

“ทำไมเราไม่ขอตรวจดีเอ็นเอล่ะครับ” “พี่ก็เคยคิดเรื่องนี้แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ ไม่ว่าญาณินจะเป็นลูกของพี่หรือไม่ พี่ก็ยังรักญาณินเหมือนลูกอยู่ดี ฉะนั้นจะใช่หรือไม่ก็มีค่าเท่ากัน” “ผมเองก็สงสัยเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน เราน่าจะตรวจดีเอ็นเอนะครับพี่พีท” “พี่เคยพูดเรื่องนี้กับญาดาแต่เธอปฏิเสธ และพี่ก็ไม่อยากไปบังคับอะไรในเรื่องนี้” “เราแอบตรวจก็ได้นี่ครับ” “ช่างเถอะพอล พี่ไม่อยากแอบทำอะไรลับหลังญาดา ถ้าจะตรวจดีเอ็นเอของพี่กับญาณิน พี่ก็อยากให้ญาดายินยอม” “เราก็เลยไม่รู้คำตอบ” “รู้หรือไม่รู้มันต่างกันยังไง” “ก็ถ้าญาณินเป็นลูกของพี่พีทจริง เราก็จะใช้เหตุผลนี้รั้งตัวคุณญาดากับญาณินให้อยู่กับเราที่นี่ไงครับ” “ถึงยังไงพี่ก็จะไม่ยอมให้ญาดาและลูกจากพี่ไปอีก ไม่ต้องกังวลนะพอล พี่จะไม่ยอมปล่อยให้พวกเขาจากเราไปแน่นอน” “ดีครับ ผมเอาใจช่วยขอให้พี่พีททำสำเร็จ ญาณินเป็นเด็กน่ารัก และก็หน้าตาเหมือนพี่พีทมาก แล้วเรื่องถอนหมั้นวัน พี่พีทจะจัดการยังไงครับ” “ยังไงก็ต้องถอน

“ญาณินไปก่อนนะคะลุงพีท” “เดี๋ยวลุงพาไป” เขาจูงมือญาณิศาเดินตรงไปยังเก้าอี้ข้างสระว่ายน้ำ “ใส่ชุดว่ายน้ำทูพีซสีสันสดใสแบบนี้แล้วญาณินดูเซ็กซี่ที่สุดเลยรู้ไหม” ธนวรรธน์เอ่ยชมพร้อมกับจี๋ไปที่เอวของญาณิศา เด็กน้อยหัวเราะออกมาอย่างร่าเริง “แม่ดาก็บอกแบบนี้เหมือนกันค่ะ” “ลุงคงต้องไปแล้ว อย่าลืมสัญญาของเรานะ ห้ามบอกใครว่าเราพบกันที่นี่” “ญาณินสัญญาค่ะว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร” ทั้งคู่เกี่ยวก้อยทำสัญญากัน ญาณิศายิ้มหวานพร้อมกับโบกมือให้เขา ธนวรรธน์เดินจากไปหลบมุมยืนมองญาณิศา เขาเฝ้าดูจนน้อยและฑีฆายุตามมาสมทบ เด็ก ๆ กระโดดน้ำเล่นกันอย่างสนุกสนาน หลังจากนั้นไม่นานพัดชาและจักราวุธก็ลงมาว่ายน้ำร่วมกับเด็กน้อยทั้งสอง เขาจึงเดินกลับไปที่รถและขับกลับไปทำงานต่อที่ไร่ธนวรรธน์ด้วยความสบายใจ ธนวรรธน์มาหาณชญาดาที่ห้องพักในวันต่อมาด้วยใบหน้าที่อิดโรย เขาเคาะประตูห้องและยืนรอด้วยความใจเย็น ทันทีที่ณชญาดาเดินมาเปิดประตูห้อง เขาก็แทรกตัวเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว โดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ทักท้วง

เขาไม่เพียงไม่ปล่อย แต่ยังพลิกตัวเธอมานอนบนเตียงโดยมีร่างของเขาทาบทับไว้ เหตุการณ์แบบนี้มันคุ้นมากสำหรับณชญาดา แม้ว่าจะเคยเกิดขึ้นมานานหลายปีแล้วก็ตาม ธนวรรธน์อดใจไม่ไหวเขาโน้มตัวไปจูบที่ริมฝีปากเธอ แต่เธอรีบเบี่ยงหน้าหนี ทำให้พลาดเป้าหมายไปอย่างน่าเสียดาย แต่ไม่เป็นไรอย่างน้อยเขาก็ได้หอมแก้มเธอ ก่อนจะไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของเธออย่างโหยหา “ทำแบบนี้ไม่ได้นะพีท” ณชญาดาร้องห้ามด้วยความตกใจ “แล้วใครจะห้ามผมได้ล่ะจริงไหม” “ไม่นะคะพีท อย่าทำแบบนี้” น้ำเสียงของเธอเจือปนเสียงสะอื้น ธนวรรธน์ซบหน้าลงที่ซอกคอเธอ ที่ผ่านมาเขาเป็นคนเอาแต่ใจ แต่ไม่รู้ทำไมครั้งนี้เขาถึงไม่อยากหักหาญน้ำใจเธอ ชายหนุ่มจึงต้องหักห้ามความต้องการของตัวเอง ก่อนที่มันจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอก่อนจะยิ้มให้อย่างอ่อนโยน “ตกใจอะไรผมแค่จะนอนกอดคุณเท่านั้น เพลียจะแย่อยู่แล้วคงไม่มีแรงร่วมรักกับคุณตอนนี้หรอก แต่ถ้าได้หลับสักตื่นล่ะก็ไม่แน่” เขาผละจากร่างของเธอไปนอนหงาย พร้อมกับดึงตัวเธอเข้ามากอด ณชญาดาได้แต่นอนนิ่งเฉยอยู่ในอ้อมกอดเขา

วันวรุณกลุ้มใจเรื่องที่จะต้องหาเงินสิบล้านไปคืนบ่อนการพนันในอีกสามวันข้างหน้า เพราะไม่รู้ว่าจะไปหาเงินจำนวนมากเหล่านั้นได้จากที่ไหนในเวลาที่จำกัด ธนวรรธน์จึงเป็นทางรอดหนึ่งเดียวที่เธอคิดได้ในตอนนี้ เท้าไว้เท่าความคิดเธอตัดสินใจขับรถไปพบธนวรรธน์ที่ไร่เพื่อพูดเรื่องนี้ เมื่อไปถึงก็มองหาเป้าหมายแล้วก็พบว่าเขานั่งเล่นอยู่กับญาณิศาและฑีฆายุ ธนกฤตก็อยู่ภายในห้องนั้นด้วย “วันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับพีท” “มีเรื่องอะไรก็พูดมาสิ” ธนกฤตเอ่ย “มันเป็นเรื่องที่ต้องคุยกับตามลำพัง คนอื่นไม่เกี่ยว” “ขนาดนั้นเลย” “ใช่” วันวรุณกระแทกเสียงตอบ “เด็ก ๆ ไปเล่นกันข้างนอกดีกว่าครับ เดี๋ยวอาพอลพาไป” “ไปญาณิน...ไปวิ่งเล่นกัน” “อืม” ฑีฆายุจูงมือญาณิศาเดินนำหน้าไป โดยมีธนกฤตเดินตามไปด้วย เมื่ออยู่ด้วยกันตามลำพังธนวรรธน์จึงได้เอ่ยถาม “มีเรื่องอะไรจะพูดก็รีบพูดมา” “วันต้องการความช่วยเหลือจากพีท วันอยากได้เงินสิบล้าน” คิ้วเข้มของธนวรรธน์ขมวดเข้าหากัน