Semua Bab เงาใจในเพลิงพรหม: Bab 61 - Bab 70

ในค่ำคืนนั้นเขาได้มอบความรักให้หญิงสาวหลายครั้งจนเขาเองแทบหมดแรง และเธอก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีแม้จะไร้ซึ่งประสบการณ์ โดยมีเขาเป็นคนนำทาง และกระซิบบอกวิธีที่จะทำให้เธอและเขาพบกับความสุขร่วมกัน บทรักของทั้งคู่จึงเต็มไปด้วยความร้อนแรง และต่างฝ่ายต่างก็เรียกร้องการตอบสนองของกันและกันอยู่ตลอดเวลา ไม่น่าเชื่อเลยว่าเขาจะร่วมรักกับเธอย่างไม่รู้เบื่อ เธอเป็นผู้หญิงคนแรกและเป็นผู้หญิงคนเดียว ที่ทำให้เขาอยากร่วมหลับนอนกับเธอหลายครั้งภายในคืนเดียว นึกถึงเรื่องนี้ทีไรใบหน้าสวยหวานของณชญาดาก็ลอยเข้ามาในมโนภาพ ก่อกวนอารมณ์ทุกครั้งที่เขาหลับตา ทำให้เขาไม่ได้นอนทั้งคืน และพาลโกรธไปถึงหญิงสาวตัวปัญหาที่คอยมาก่อกวนเขาไม่เลิกทั้งยามหลับและยามตื่น ไม่ใช่แต่เพียงเขาเท่านั้นที่นอนไม่หลับ ณชญาดาเองก็ไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้เช่นกัน เธอหวั่นวิตกกับปัญหาที่แก้ไม่ตกไปต่าง ๆ นานา เกรงว่าความลับที่ตนเองปกปิดไว้มานานจะถูกเปิดเผย เพราะถ้าความลับนี้ถูกเปิดเผยขึ้นมาล่ะก็ ธนวรรธน์จะไม่ยอมอยู่นิ่งเฉยแน่ และเธอเองก็เดาใจเขาไม่ออกเช่นกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าเขารู้ความจ

ขณะนั้นเองธนวรรธน์และธนกฤตได้นำตัวฑีฆายุและญาณิศา ฝ่าเปลวเพลิงนรกออกมาได้อย่างปลอดภัย น้อยรีบวิ่งเข้าไปดูอาการของเด็ก ๆ “น้องซันกับน้องญาณินไม่เป็นไรใช่ไหมคะ” เด็กน้อยทั้งสองพยักหน้าทั้งที่ยังอยู่ในอาการตกใจ “โชคดีที่น้อง ๆ ปลอดภัย” “พอลนายพาน้อยกับเด็ก ๆ กลับบ้านไปก่อนนะ พี่จะดูแลทางนี้เอง” “ไม่มีใครติดอยู่ด้านในแล้วใช่ไหมครับ” คำพูดของธนกฤตทำให้น้อยนึกขึ้นมาได้ “คุณญาดา...คุณญาดายังอยู่ข้างในค่ะ” “อะไรนะ! ญาดาติดอยู่ข้างในได้ยังไง ตอนไฟไหม้ก็ไม่ได้อยู่ที่นี่” “พอเธอรู้ว่าน้อง ๆ ยังติดอยู่ด้านใน ก็รีบวิ่งฝ่าเปลวเพลิงเข้าไปช่วยค่ะ น้อยพยายามห้ามแล้วแต่เธอก็ไม่ฟัง” “บ้าเอ๊ย!” ธนวรรธน์สบถออกมาอย่างลืมตัว เมื่อรู้ว่าผู้หญิงที่เขารักยังติดอยู่ในกองเพลิง “แม่ดา” ญาณิศาตะโกนเรียกหาแม่อย่างเสียขวัญ เมื่อรู้ว่าแม่ยังอยู่ด้านใน และทำท่าจะวิ่งกลับเข้าไป ดีที่ธนวรรธน์รั้งตัวไว้ได้ทัน เด็กน้อยร้องไห้พร้อมกับดิ้นรน เพื่อจะวิ่งเข้าไปตามแม่ ธนวรร

ญาณิศาหันมาเห็นน้ำตาของณชญาดาไหลลงมาทั้งที่หลับตา “แม่ดาร้องไห้” หนูน้อยเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้มารดา “หรือว่าน้าดาจะฝันร้ายแบบวันนั้น” ญาณิศาโน้มตัวไปกอดณชญาดาพร้อมกับพูดปลอบเหมือนที่แม่เคยทำกับตนเอง “โอ๋ ๆ ไม่ต้องร้องไห้นะคะแม่ดา ฝันร้ายจะกลายเป็นดี” ณชญาดากอดกระชับร่างของลูกไว้แนบอก “ถูกน้าดาล็อกตัวไว้แบบนี้ญาณินก็หลับเท่านั้นน่ะสิ” ฑีฆายุเอ่ยเพราะรู้ดีว่าน้องชอบนอนในอ้อมกอดของณชญาดา ญาณิศาหัวเราะก่อนจะชักชวนพี่ชายให้ขึ้นมานอนด้วยกัน ฑีฆายุปีนขึ้นไปนอนอีกด้านของณชญาดา หญิงสาวเอื้อมมือไปกอดหลานชายไว้เช่นกัน ทั้งหมดหลับไปพร้อมกัน เมื่อธนวรรธน์กลับเข้ามาในห้องนอนของหญิงสาวอีกครั้ง เขาเผลอยิ้มให้กับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า “นอนเฝ้าจนหลับไปเลยเหรอเด็ก ๆ” ธนวรรธน์นั่งเฝ้าคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงอย่างเป็นสุขอยู่ภายในห้องนั้น เขาโน้มตัวไปจูบหน้าผากของณชญาดาและลูก จังหวะนั้นเองธนกฤตได้เดินเข้ามาในห้องของหญิงสาวทันได้เห็นภาพดังกล่าว และก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มให้กับภาพที่

“ผมจะไม่ปล่อยให้ลูกเป็นอะไรไปแน่” “อย่าทำให้ญาณินสับสน” “เขาจะไม่สับสนถ้าเราบอกความจริงกับลูก” “ความจริงอะไร” “ก็ความจริงที่ว่าผมเป็นพ่อของญาณินยังไงล่ะ” “เมื่อไรคุณจะเข้าใจและยอมรับเสียทีว่าญาณินไม่ใช่ลูกของคุณ แม้ว่าคุณอยากจะให้เป็นแบบนั้น แต่มันไม่ใช่ เขาเป็นลูกของฉัน” “คุณทำคนเดียวได้ที่ไหนล่ะญาดา เราทำมันด้วยกันจำได้ไหม หรือต้องให้ผมทบทวนความทรงจำระหว่างเราอีกครั้ง แบบนั้นก็ได้นะผมพร้อมเสมอ” “ฉันเบื่อที่จะต้องพูดเรื่องเดิมซ้ำ ๆ ในเรื่องนี้กับคุณเต็มที และขอยืนยันว่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเรามันเป็นอดีตไปแล้ว ไม่มีทางที่จะย้อนกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีก คงไม่ต้องให้ฉันพูดหรอกนะว่าเพราะอะไร” “ถ้าหมายถึงพันธะที่ผูกมัดผมไว้ในฐานะคู่หมั้นของวันวรุณล่ะก็ ผมปลดพันธนาการเหล่านั้นได้ทุกเมื่อ แล้วผมก็พร้อมที่จะทำ” “ไม่ ฉันจะไม่ยอมให้คุณทำแบบนั้น คุณวันวรุณเธอไม่มีความผิดอะไร เธอไม่ควรถูกถอนหมั้น ฉันจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเพราะฉันเป็นต้นเหตุเด็ดขาด เข้าใจไหมคะพีท” ห

เมื่อทุกคนมาพร้อมกันแล้วก็พากันเดินไปที่รถซึ่งจอดรออยู่ ก่อนที่ญาณิศาจะขึ้นรถได้วิ่งตรงเข้าไปกอดธนวรรธน์ เขาเองก็กอดหนูน้อยไว้เช่นกัน จากนั้นก็จูงมือกันเดินไปที่รถ เด็ก ๆ โบกมือลาทุกคน เจ้าของไร่ทั้งสองยืนมองจนรถคันดังกล่าวลับสายตาไป “พอเด็ก ๆ จากไปไร่เราก็เงียบลงทันทีเลยนะครับพี่พีท” “แค่ชั่วคราวเท่านั้นพอล อีกไม่นานก็กลับมา แต่ถ้าเราอยากเจอก็ไปหาพวกเขาได้นี่จริงไหม” ธนกฤตพยักหน้าก่อนจะเบี่ยงเบนประเด็นในการสนทนา หันมาคุยกับพี่ชายเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน แต่มีผลกระทบเป็นวงกว้าง “วันนี้ทางตำรวจจะเข้ามาคุยเรื่องไฟไหม้โกดังเก็บชาของเรานะครับพี่พีท” ธนวรรธน์พยักหน้ารับรู้ก่อนจะย้อนถาม “แล้วเรื่องประกันไปถึงไหนแล้ว” “เขากำลังประเมินมูลค่าความเสียหายอยู่ครับ” “ฝากพอลดูแลเรื่องนี้แทนพี่ด้วยละกัน” “ได้ครับ ผมจะประสานงานกับพวกเขาเอง แล้วเรื่องสินค้าที่จะต้องส่งให้ลูกค้าล่ะครับ” “พี่ขอเลื่อนวันที่จะจัดส่งสินค้ากับลูกค้าออกไปแล้ว บอกถึงเหตุผลที่ทำให้เราต้องจัดส่งล่