น้องน้ำ (ค้าง) หวาน!

“ว่าไงล่ะจ๊ะ... สนใจไหม? เงินดี งานสบายแบบนี้ มันจะวิ่งมาหาคนที่ใช่ในเวลาที่ใช่เท่านั้นนะ”

พี่ติ๊กพึมพำกระซิบพลางยกยิ้มที่มุมปาก แววตาคู่คมจับจ้องทุกลมหายใจเข้าออกของเด็กสาวอย่างผู้คุมเกม

“ถ้าสนใจล่ะก็... เริ่มงานคืนนี้เลยเป็นไง” หญิงสาวรุ่นพี่เริ่มขยับรุกหนัก ถ้อยคำชักชวนพุ่งตรงเข้าเป้าหมายโดยไม่ปล่อยให้เวลาเยียวยาความสับสน

“อะไรกันคะพี่ติ๊ก... นี่มันจะตีหนึ่งแล้วนะ” น้ำค้างละล่ำละลักแย้ง เสียงของเธอสั่นพร่า ละสายตาจากปึกเงินสีเทาขึ้นมามองหน้ารุ่นพี่สาว แสงไฟสลัวหลังร้านสะท้อนความตื่นตระหนกในดวงตาคู่สวย

“ก็ใช่น่ะสิ! งานพวกนี้ทำไม่กี่ชั่วโมงก็เสร็จแล้ว โคตรสบาย... แต่ถ้าไม่สนใจพี่ก็ไม่ว่ากันนะ” พี่ติ๊กไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะทำท่ารวบปึกธนบัตรสีเทาทั้งสามหมื่นบนหน้าตัก เตรียมจะยัดกลับลงไปในซอกกระเป๋าหนังใบหรูตามเดิม เสียงเนื้อกระดาษเสียดสีกันดัง สวบสาบ บาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของคนฟาดฟันกับโชคชะตา

“เดี๋ยวค่ะพี่!...”

เสียงของน้ำค้างโพล่งขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิด ท่าทีระแวดระวังพังทลายลงในพริบตาเมื่อเห็นทางรอดเดียวกำลังจะหลุดลอยไป สองมือกำขยับเข้าหากันแน่นจนชื้นเหงื่อ แววตาเต็มไปด้วยความสับสนระคนคาดหวังแต่อยากได้ความมั่นใจ “...ไม่มีใครบังคับให้ทำอะไรที่น้ำไม่เต็มใจ หรือไม่อยากทำจริง ๆ ใช่ไหมคะ?”

อาการไขว้เขวของเด็กสาวตรงหน้า ทำให้พี่ติ๊กยิ่งลอบหัวเราะในใจ ยิ่งเห็นตัวเลือกของน้ำค้างตีบตัน หญิงสาวรุ่นพี่ก็ยิ่งทำตัวเป็นต่อเหนือกว่า เธอแกล้งลอยหน้าลอยตา คลี่รอยยิ้มอย่างละมุนแต่ดวงตาคมกริบกลับประกายระยับ “พี่ก็บอกไปตั้งหลายรอบแล้วไงน้ำ... ทุกอย่างมันแล้วแต่ตัวเรา ไม่มีใครหน้าไหนมาบังคับเราได้หรอก!”

ความเงียบสงัดหลังร้านถูกกลบด้วยเสียงก้อนเนื้อในอกของน้ำค้างที่เต้นระรัวราวกับกลองรบ ภาพใบแจ้งหนี้หลักแสนหน้าห้อง ICU แฟลชวาบเข้ามาบดบังใบหน้าของพี่ตะวันและแคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นมะขามจนมืดมิด เด็กสาวสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกกระเพื่อม กลืนก้อนความกลัวลงคอไปจนขมปร่า ก่อนจะเอ่ยถามคำถามที่เป็นเสมือนการเซ็นสัญญาข้อตกลงด้วยตัวเอง

“แล้ว... น้ำต้องแต่งตัวยังไงคะ?”

คำถามนั้นเปรียบเสมือนเสียงระฆังแห่งชัยชนะ พี่ติ๊กคลี่รอยยิ้มกว้างออกมาอย่างมีชัย สายตาฉูดฉาดกวาดมองร่างบางของเด็กสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะตบไหล่น้ำค้างเบา ๆ “ชุดนี้แหละ สวยดีอยู่แล้ว ไม่ต้องกังวลหรอก ยิ่งดูธรรมชาติ ใส ๆ แบบนี้ แขกยิ่งชอบ”

รอยยิ้มของพี่ติ๊กแปรเปลี่ยนเป็นเปิดเผยและอบอุ่นขึ้นมาทันตา ราวกับต้องการต้อนรับสมาชิกใหม่เข้าสู่โลกมายาอันเรืองรอง หญิงสาวรุ่นพี่ขยับลุกขึ้นยืนช้า ๆ กลิ่นน้ำหอมวานิลลาโชยฟุ้งตามแรงขยับกาย เอื้อมมือไปคว้าข้อมืออันเย็นเยียบของน้ำค้างให้ลุกขึ้นตาม

“ป่ะ... เดินไปตอกบัตรเลิกงานฝั่งนี้กันเลย เดี๋ยวพี่จะพาไปเปิดหูเปิดตา”

น้ำเสียงสดใสชักชวนพาก้าวผ่านประตูสังกะสีบานเก่าก้าวเข้าสู่หลังร้าน สองเท้าของน้ำค้างก้าวสับไปบนพื้นปูนเย็น ๆ ตามแรงดึงของรุ่นพี่ ราวกับร่างกายไร้ซึ่งความรู้สึก มีเพียงความจริงอันโหดร้ายที่คอยย้ำเตือนว่า นับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตของหยาดน้ำค้างดวงนี้จะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว

รถบีเอ็มดับเบิลยูสีดำเมทัลลิกคันหรูเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า ทะยานผ่านบานประตูรั้วอัลลอยด์ขัดเงาฉลุลวดลายวิจิตร ก่อนจะเยื้องกรายเข้าสู่ใต้ถุนโรงจอดรถที่โอ่อ่าตระการตา  เสียงเครื่องยนต์ครางกระหึ่มต่ำนุ่มนวลแผ่วเบาลงจนดับสนิท ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันปนความกดดันที่ก่อตัวขึ้นภายในห้องโดยสารที่อบอวลด้วยกลิ่นเบาะหนังแท้ราคาแพง

น้ำค้างที่นั่งจมอยู่บนเบาะผู้โดยสารฝั่งซ้ายขยับตัวอย่างอึดอัด มือเรียวทั้งสองข้างชื้นเหงื่อจนต้องกุมเข้าหากันแน่นบนหน้าตัก เธอทอดสายตามองลอดบานกระจกติดฟิล์มมืดสนิทออกไปสำรวจสิ่งแวดล้อมภายนอกด้วยความรู้สึกแปลกถิ่น แสงไฟวอร์มไลท์ที่สาดส่องสถาปัตยกรรมหรูหราเบื้องหน้าดูโอ่อ่าเกินกว่าที่เด็กสาวบ้านนาอย่างเธอจะเอื้อมถึง

“ที่ไหนคะพี่ติ๊ก...” น้ำค้างเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอแผ่วเบา สั่นเครือ และเต็มไปด้วยความประหม่ากังวลอย่างเห็นได้ชัด

“ที่นี่แหละ... ที่ที่เราจะมาทำงานกันในคืนนี้” พี่ติ๊กหันมาโปรยรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มส่งให้ดั่งผู้เหนือกว่า คล้ายจะบอกว่าไม่มีสิ่งใดที่ต้องหวาดกลัว ก่อนที่รุ่นพี่สาวจะผลักประตูรถก้าวลงไป ทิ้งให้ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศในรถเริ่มจางหายไปทีละน้อย

น้ำค้างมองตามแผ่นหลังของพี่ติ๊กที่เดินตรงไปยังโถงบ้านขนาดยักษ์ บานประตูกระจกเปิดกว้างส่องแสงไฟนีออนสว่างไสวเจิดจ้าเล็ดลอดออกมา กลิ่นอายของเหล้าราคาแพง ควันบุหรี่หอมละมุน และเสียงหัวเราะครื้นเครงของกลุ่มคนดนตรีอึกทึกแว่วดังออกมาเป็นระยะ ราวกับด้านในกำลังมีงานเฉลิมฉลองของชนชั้นสูงที่ไม่หลับใหล

พี่ติ๊กหยุดเท้าที่หน้าบันไดหินอ่อน ก่อนจะเอี้ยวตัวหันกลับมามองเด็กสาวที่ยังคงนั่งค้างเติ่งอยู่บนเบาะรถ แววตาของน้ำค้างเต็มไปด้วยความระแวงไขว้เขวและไม่มั่นใจในภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า หญิงสาวรุ่นพี่จึงก้มตัวลงต่ำ มือเกาะขอบประตูรถพลางส่งสายตาเชิงบังคับแกมปลอบโลม “มาสิจ๊ะน้ำ...”

คำชักชวนนั้นบีบคั้นให้น้ำค้างต้องสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกกระเพื่อม เธอค่อย ๆ ขยับเรียวขาที่สั่นเทา ก้าวเท้าแตะพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ ผลักประตูก้าวลงมาจากรถอย่างเชื่องช้า ทุกฝีก้าวเต็มไปด้วยความลังเลสับสนดั่งคนกำลังเดินเข้าสู่ลานประหารศักดิ์ศรี

ตึ๊ด... ตึ๊ด... ตึ๊ด... ตึ๊ด...

ฉับพลัน เสียงริงโทนแผดแหลมยาวพร้อมแสงสว่างวาบจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเป้ก็ดังทะลุกระชากสติอันกระจัดกระจาย น้ำค้างสะดุ้งสุดตัวลนลานล้วงหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมากดรับสายทันที ยามเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏ

“อีน้ำ! มึงอยู่ไหนวะ? กูมารอมึงที่ห้องตั้งนานแล้วเนี่ย!”

น้ำเสียงร้อนรนและตื่นตระหนกของฟางดังแทรกความเงียบลอดออกมาจากลำโพงอย่างชัดเจน แรงกระแทกจากเสียงของเพื่อนสนิททำให้น้ำค้างใจกระตุกวูบ ภาพความจริงอันบริสุทธิ์ในห้องเช่าแคบ ๆ วิ่งเข้ามาตีกับแสงสีตรงหน้า พี่ติ๊กที่ยืนอยู่ห่างออกไปเยื้องกรายเข้ามาใกล้ รอยยิ้มมุมปากของหล่อนฉายแววรู้เท่าทันสถานการณ์ ก่อนจะเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าเด็ดขาด “เวลาทำงานเราต้องปิดมือถือนะจ๊ะน้ำ... มันเป็นเรื่องของมารยาท”

ความกดดันบีบคั้นจนก้อนสะอื้นแล่นมาจุกที่คอหอย น้ำค้างกุมโทรศัพท์แน่น เบือนหน้าหลบสายตาคมกริบของพี่ติ๊ก ละล่ำละลักตอบกลับปลายสายด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่นเครือ “ฟาง... กูขอโทษว่ะ กูไม่ได้บอกมึงล่วงหน้า พอดีกูออกมาทำงานข้างนอกต่อ... เออ... เดี๋ยวอีกสองสามชั่วโมงกูคงกลับ มึงกลับไปนอนก่อนได้เลย เดี๋ยวกูหาทางกลับเอง”

“เดี๋ยวอีน้ำ! งานอะไรของมึง? อีน้ำ!...”

น้ำเสียงปนความประหลาดใจกึ่งช็อกของฟางร้องตะโกนไล่มาตามสาย ทว่าน้ำค้างตัดบททันควัน “แค่นี้ก่อนนะฟาง กูต้องไปทำงานแล้ว”

นิ้วเรียวกดตัดสัญญาณฉับพลัน สิ้นสุดประโยคสุดท้ายเสียงของฟางก็ถูกกลืนหายไปในมวลอากาศอันหนาวเหน็บ น้ำค้างไม่ปล่อยให้ตัวเองต้องไขว้เขวไปมากกว่านี้ เธอตัดสินใจกดปิดเครื่องทันทีจนหน้าจอดับมืดสนิท โลกฝั่งความถูกต้องและความปลอดภัยถูกตัดขาดลงในวินาทีนั้น 

เด็กสาวเงยหน้าขึ้น สบตากับติ๊กที่ยืนกอดอกรอคอยอยู่ด้วยแววตาที่หม่นแสงลงคล้ายยอมสยบต่อโชคชะตา บัดนี้หลังชนฝา... ไม่มีทางให้ถอยหลังกลับไปหาแคร่ไม้ไผ่ตัวเดิมได้อีกแล้ว เหลือเพียงปีกบาง ๆ ของลูกนกที่ต้องสยายออกเผชิญหน้ากับพายุร้ายในโถงสว่างไสวเบื้องหน้า ไม่ว่าสิ่งที่จะต้องเจอหลังจากนี้... จะโหดร้ายเพียงใดก็ตาม

ทันทีที่บานประตูไม้สักแกะสลักผืนหนาถูกผลักเปิดออกกว้าง มวลอากาศด้านในที่อัดแน่นไปด้วยกลิ่นฉุนกริบของซิการ์ราคาแพงและกลิ่นแอลกอฮอล์เข้มข้นก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้าของน้ำค้างจนชวนสำลัก แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลกลางโถงสาดส่องลงมากระทบรอยยิ้มกว้างของชายหนุ่มวัยกลางคนร่างท้วมที่ยืนตระหง่านต้อนรับอยู่ตรงธรณีประตู ท่าทางภูมิฐานวางอำนาจในชุดเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมปลดกระดุมกว้างบ่งบอกสถานะเจ้าของคฤหาสน์หรูแห่งนี้ได้เป็นอย่างดี

“ยินดีต้อนรับนางฟ้าแสนสวยสู่วิมานครับ...”

น้ำเสียงแหบพร่าที่เจือกระแสความมึนเมาเอ่ยทักทายอย่างคุ้นเคยตามประสาคนเจนโลกกลางคืน ก่อนที่นัยน์ตาเรียวเล็กคู่นั้นจะตวัดสายตาหันมาจับจ้องเล็งตรงมายังร่างของน้ำค้าง รังสีบางอย่างจากสายตาที่กวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าชิ้นงาม ทำเอาน้ำค้างรู้สึกระคายผิวจนขนลุกซู่ ความอึดอัดแล่นริ้วเข้ามาจุกอยู่ที่หน้าอกจนแผ่นหลังบางเริ่มเกร็งแข็ง ลมหายใจสะดุดกึกอย่างห้ามไม่ได้กับท่าทีคุกคามอันหยาบโลนที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มใจดี

“น้องใหม่จ๊ะพี่ตึ๋ง... ชื่อน้องน้ำหวานค่ะ”

ติ๊กขยับก้าวขึ้นมาแทรกตรงกลางเบียดไหล่เบา ๆ น้ำเสียงสดใสฉะฉานเอ่ยแนะนำตัวแทนขัดจังหวะ พร้อมกับจงใจหยิบยื่นชื่อใหม่เพื่อบิดเบือนชื่อจริงของน้ำค้างไว้หลวม ๆ ปราการด่านแรกที่รุ่นพี่สาวสร้างขึ้นช่วยบดบังความบริสุทธิ์ของเด็กสาวบ้านนาเอาไว้บางส่วน 

“นี่เฮียตึ๋งจ๊ะน้ำ... เจ้าของงานใหญ่ใจดีของเราในคืนนี้”

“ส... สวัสดีค่ะเฮียตึ๋ง”

น้ำค้างสูดลมหายใจเข้าลึก บังคับความประหม่าที่แล่นริ้วจนปลายนิ้วสั่นเทา พยายามรวบรวมกิริยามารยาทอันใสซื่อ ก้มหน้าลงไหว้ผู้ใหญ่ตรงหน้าอย่างนอบน้อมตามสัญชาตญาณความคุ้นเคยในวันวาน สัมผัสจากผ้าถุงและกลิ่นแป้งเด็กอบอุ่นละมุนที่เธอซ่อนไว้ในความทรงจำ คล้ายจะถูกกลืนหายไปในความสว่างไสวอันน่ากลัวของวิมานแห่งนี้

ทว่าในจังหวะที่เด็กสาวก้มศีรษะลงต่ำด้วยความไร้เดียงสา เธอจึงไม่มีโอกาสได้สังเกตเห็นประกายตาพึงพอใจขุมใหญ่ที่จุดระเบิดขึ้นในดวงตาของชายวัยกลางคน 

ริมฝีปากหนาของเฮียตึ๋งขยับยกยิ้มที่มุมปากอย่างมีความหมายลึกซึ้ง... สายตาคมกริบของเขาลอบตวัดสบประสาทตากับติ๊กฉับพลัน เกิดเป็นความเงียบงันพริบตาหนึ่งที่สองสายตาสอดประสานและพยักหน้ารับกันอย่างรู้เท่าทันเกม เป็นรอยยิ้มและแววตาของผู้คุมกฎที่ตกลงผลประโยชน์กันได้อย่างลงตัว…