มงกุฎกล้วยไม้ 11/1

...แต่ทุกอย่างต้องรอบคอบจะผลีผลามถามมาตอบไปไม่ได้ และที่สำคัญคือต้องไม่ให้เขารู้ว่าเธอเป็นใคร แล้วคำสั่งจากท่าน ผบ.ตร. ก็เข้ามาย้ำเตือนในใจ

(ถ้ามีอะไรผิดพลาดก็ใช้ไหวพริบทำให้งานเดินหน้าต่อบนความผิดพลาดนั้นแหละ!! แล้วรีบหาทางขอความช่วยเหลือมา)

...เมื่อตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่สามารถวิเคราะห์ได้ ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าที่นั่นหรือบุคคลนั้นอาจทำให้เกิดความเสี่ยงต่อชีวิตและงาน และแล้วเบญรดาก็สรุปกับตัวเองได้ว่าทำอย่างไรก็ได้เพื่อไม่ไห้ความผิดพลาดครั้งนี้กระทบต่องาน แล้วเบญรดาการละครก็เริ่มขึ้น

“คุณคะ!! ที่นี่ที่ไหน!! แล้ววว เอ่อออ...เกิดอะไรขึ้น!! คืออออ...แล้วทำไมฉันมองอะไรก็ไม่ค่อยชัดล่ะคะ!! ฉันเห็นว่ามีคนอยู่สามคนแต่มันเห็นรางๆ น่ะค่ะ!! ทำไมตาฉันมองอะไรไม่ชัดเลยทำไมเนี่ยะ!!”

... อยู่ๆ เธอก็พูดเหมือนตื่นกลัวขึ้นมาแล้วหันมองรอบๆ อีกครั้ง แล้วทำหน้าเหรอหราเหมือนหาจุดโฟกัสการมองไม่ได้ อาการตาพล่ามัวนี่เกิดขึ้นกับเธอจริงและเคยศึกษามาบ้างว่าอาจเกิดจากการที่ศีรษะถูกกระแทกอย่างแรงแต่มันจะมีอาการแค่ชั่วคราว แต่นี่คือการพลิกสถานการณ์ให้ตัวเองมีปัญหาการมองเห็นและแกล้งเป็นจำอะไรไม่ได้เพื่อหลีกเลี่ยงการตอบคำถาม

(ใช่แล้ว!!! ต้องมองไม่เห็นและต้องจำเหตุการณ์ไม่ได้เพื่อจะได้ไม่ต้องตอบคำถามเยอะแยะ ส่วนจะส่งผลต่อไปอย่างไรก็ค่อยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปทีละเปราะก็แล้วกัน)

...โอมเริ่มกังวลกับอาการดูตื่นกลัวของคนเจ็บ

“คุณมองไม่เห็นเหรอ!! แต่เมื่อกี้เหมือนคุณมองผมอยู่นะแล้วทำไมมองไม่เห็นล่ะ มองเห็นมั้ย!!! หรือว่านี่อาจจะเกิดจากที่คุณถูกทำร้ายมา ผมถึงบอกว่าคุณต้องไปโรงพยาบาลยังไงล่ะ!!”

...เขาพูดอย่างแปลกใจแต่ก็เห็นใจคนเจ็บ ว่าอาการแบบนี้อาจส่งผลกระทบต่อระบบประสาทตา หรืออาจมีเลือดคั่งในสมองก็ได้ การช่วยพาเธอไปโรงพยาบาลจึงเป็นสิ่งที่เขาควรทำอย่างยิ่ง

...เบญรดาแอบสะดุ้งอีกครั้งกับคำว่าโรงพยาบาล พี่ชายคนนี้ต้องการช่วยเราและดูท่าทางคงไม่ได้เป็นคนใจร้ายใจดำอะไร เพราะฉะนั้น...

“เอ่ออ!! คือออ...เดี๋ยวค่ะ!! คุณให้เวลาฉันสักครู่ได้มั้ยคะ!! คือ..คือๆๆ ฉันกำลังทบทวนอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้ที่จำได้คร่าวๆ เอ๊ะฉันถูกตีเข้าตรงนี้ใช่มั้ยคะ!! เอ๊ะใช่มั้ยนะ!! คือ..เพราะไปเห็นพวกนั้นเอ่อออ...อ้อ พวกนั้นส่งของผิดกฎหมายกันน่ะค่ะ!! มันเลยทำร้ายฉัน ทีนี้ฉันจำได้ว่าหนึ่งในนั้น อ่า...ทะ ทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลค่ะ!! ฉันเลยกลัวว่าถ้ามันเห็นฉันแล้วมันจะแอบทำร้ายฉันทีหลังน่ะค่ะ เออใช่ๆ ฉันจำได้เท่านี้แหละค่ะ!! ทีนี้คุณอย่าพาฉันไปโรงพยาบาลเลยนะคะ!!!”

...เบญรดาพูดไม่ค่อยลื่นเพราะต้องพูดไปด้วยและคิดแต่งเรื่องโกหกไปด้วยเพื่อไม่ให้เขาพาไปโรงพยาบาล เพราะหากไปก็ต้องมีการซักประวัติและสอบถามอะไรมากมายซึ่งจะทำให้ไม่สะดวกในการทำงาน

“เอ้าคุณก็บอกมาสิว่ามันทำงานโรงพยาบาลไหน!! เราจะได้ไม่ไปที่นั่น!! เชียงใหม่มีโรงพยาบาลเยอะแยะ!! ไปเถอะ!!”

...โอมเร่งเร้า และอาการรนรานของเธอก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าต้องรีบนำเธอส่งให้ถึงมือแพทย์โดยเร็วที่สุด

...แต่เบญรดาแกล้งดันร่างตัวเองขึ้นนั่งอีกครั้งแล้วมองไปยังเขาพร้อมทั้งทำตาลอยๆ

“เอ้ะ!! นี่ฉันยังอยู่เชียงใหม่เหรอคะ!!”

...ยิ่งเธอพูดยิ่งทำให้โอมสงสัยและกังวลมากขึ้น ว่าเธออาจได้รับอาการข้างเคียงที่เป็นอันตราย

“ผมว่าเรารีบไปกันเหอะ!! ดูท่าจะไม่ค่อยดีแล้วล่ะ เอ้าแสงดาวมาพยุงคุณเขาหน่อย พาไปที่รถเลย!! เดี๋ยวผมไปเอาของที่ห้องแล้วจะรีบตามไป!!”

...โอมหันไปบอกแสงดาวอย่างร้อนใจ จนผู้หญิงคนนั้นรีบปรี่เข้ามานั่งยังขอบเตียง ส่วนเขาก็กำลังจะลุกจากเก้าอี้

...เบญรดาเห็นทุกคนกำลังเคลื่อนไหวอย่างรีบเร่งเพื่อจะนำเธอไปโรงพยาบาล เธอจึงรีบโน้มตัวไปคว้าข้อมือเขาไว้ โอมซึ่งลุกขึ้นยืนและทำท่าจะเดินไปก็ต้องหยุดเพราะถูกรั้งข้อมือไว้

“เดี๋ยวค่ะ!!”

...เธอพูดได้แค่นั้นก็นึกขึ้นได้ว่ากำลังสวมบทบาทมองไม่เห็นจึงรีบปล่อยมือเขาแล้วทำท่าคว้าเปะปะไปมาจนหญิงที่ชื่อแสงดาวต้องรีบจับมือเธอมากุมไว้

“ไปโฮงยานะเจ้า!!! ฮื้อหมอเปิ้นผ่อเปิ้นเช็คนะเจ้า!! จะได้ฮู้ว่าบ่เป็นหยังนักน่ะเจ้า!!”

...แสงดาวบอกเธอด้วยความเอ็นดูลูบมือที่กุมไว้ไปมาเพื่อถ่ายทอดว่าห่วงใย เบญรดาสัมผัสได้ถึงความเมตตานั่นจึงคิดว่าน่าจะเข้าทางที่เธอจะใช้ความไร้เดียงสาออดอ้อนเพื่อช่วยเบี่ยงสถานการณ์ เธอจึงใช้อีกมือจับมือแสงดาวทับซ้อนกับมือที่จับมือเธออยู่

“ขอบคุณมากนะคะ!! แต่ฉันไม่เป็นอะไรมากค่ะ คือว่าถ้าจะขอข้าวสักจานได้มั้ยคะ!! ฉันหิวมากค่ะ”

...เบญรดาใช้น้ำเสียงให้ฟังดูน่าเห็นใจและน่าเอ็นดูจนแสงดาวเกิดความสงสารจับใจ การละครดูจะสมจริงเพราะเธอก็ปวดหัวจริงๆ สีหน้าเลยดูไม่สุ้ดีนักแต่ทำให้เข้าใจว่าหิวข้าวมาก

“โถๆๆๆ...แม่คู๊ณณณ!! น่าเอ็นดูแต๊ๆ เน้อ...คุณโอมเจ้า!! ฮื่อเปิ้นกิ๋นข้าวกำได้ก่อเจ้า เปิ้นหมดสติไปตึ้งคืนนี่ก็ขวายแล้ว ยังบ่มีหยังตกถึงต๊องเลยน่ะเจ้า”

...แสงดาวหันไปพูดกับเจ้านายหนุ่ม ประหนึ่งว่าขอความเห็นใจแทนคนเจ็บ

...โอมมองหน้าแสงดาวทีหน้าคนเจ็บที เมื่อเห็นสีหน้าเศร้าๆ เลยหยุดเร่งที่จะไปโรงพยาบาลและคิดว่ามันก็แน่ล่ะที่ต้องหิว ก็เมื่อสลบไปตั้งแต่เมื่อคืนจนสายวันนี้แล้วยังไม่มีข้าวตกถึงท้องสักเม็ด

“อืมโอเคเอาสิครับ!! ก็ดีนะจะได้มีกำลังขึ้นหน่อย งั้นเดี๋ยวทานข้าวเสร็จค่อยไปก็ได้ครับ แต่ตอนนี้คุณโอเคหรือเปล่า!! เจ็บมากมั้ย!! ยังไงก็นอนรออยู่นี่แล้วกันเดี๋ยวให้แสงดาวไปดูอะไรมาให้”

...จากความกังวลว่าสมองคนเจ็บจะได้รับกระทบกระเทือนมากเมื่อสักครู่เปลี่ยนเป็นความรู้สึกเห็นใจและเข้าใจ เพราะเขาเห็นว่าเมื่อวานหัวค่ำเธอวิ่งหน้าตั้งเพื่อหนีชายกลุ่มนั้น คงเสียพลังงานไปเยอะ

“ฉันขอบพระคุณทุกคนมากนะคะ”

...เบญรดายกมือไหว้กราดไปทั่วเหมือนนักมวยไหว้ครูอยู่บนเวที

“อื๊มมมม!! บ่เป็นหยังเจ้า คุณโอมเปิ้นใจดีหมู่เฮากู้คนฮักเปิ้นขนาด กะอีแค่ฮื่อข้าวคนเจ็บคนป่วยสักจานนี่บ่เป็นหยังนะเจ้า รอสักกำเน้อเดี๋ยวปี้ไปผ่อกำว่ายังมีหยังผ้อง กำเดี๋ยวๆ”

...เสียงพูดเนิบๆ ฟังไพเราะและใจดีของแสงดาวสร้างความโล่งอกให้คนเจ็บ แต่ก็รู้สึกละอายใจอยู่ลึกๆ ที่ขี้จุ๊ออกไปเพราะจำเป็น

....................