มงกุฎกล้วยไม้ ตอนที่ 11

...ช่วงสายของอีกวัน ทั้งโอม แสงดาวและอินตา มาอยู่กันพร้อมหน้าเพื่อรอดูอาการคนบาดเจ็บที่ยังนอนไม่ได้สติอยู่บนที่นอนในห้องรับรอง

...เปลือกตาหนักอึ้งของคนบาดเจ็บค่อยๆ ขยับช้าๆ นั่นเป็นสัญญาณให้คนที่รอดูอาการรู้ว่าเธอรู้สึกตัวแล้ว

“คุณโอมเจ้า!!! เปิ้นฟื้นแล้วเจ้า!!”

...แสงดาวลุกจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ข้างที่นอนร้องบอกอย่างตื่นเต้น โอมที่ยืนพิงขอบหน้าต่างรีบเดินมาดู อินตาซึ่งนั่งอยู่ใกล้ประตูห้องก็ลุกพรวดมาดูเช่นกัน

...โอมเดินมายืนตรงข้างเตียงใหญ่แล้วก้มมองคนที่กำลังบังคับเปลือกตาให้เปิดขึ้น คนบาดเจ็บที่เพิ่งฟื้นจากการหมดสติพยายามฝืนเปิดเปลือกตาขึ้นแต่ดูเหมือนจะยากเอากาอยู่ จนคนยืนมองแอบลุ้นตามว่าตาคู่นั้นจะเปิดได้หรือไม่

“น้ามมมม!! ขอน้ามมมม!!”

...เสียงแหบพล่าร้องขอน้ำเบาๆ ผ่านริมฝีปากแห้งผาก แสงดาวรีบหยิบแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงแล้วใช้หลอดใส่ลงในแก้วน้ำพร้อมกับค่อยๆ ให้ปลายหลอดแตะยังมุมปากคนเจ็บเพื่อให้ค่อยๆ ดูดกลืนน้ำจากแก้ว

...เสียงกลืนน้ำอึกๆ จนน้ำเกือบหมดแก้วทั้งที่เปลือกตายังปิดสนิทนั้นทำให้ทุกคนลุ้นว่าอาการเธอจะเป็นอย่างไรบ้าง จนเมื่อดื่มน้ำเสร็จเธอก็พยายามจะลืมตาให้ได้ แล้วเปลือกตาคู่นั้นก็ค่อยๆ เปิดขึ้น

...การไม่คุ้นกับแสงทำให้ม่านตายังคงพล่ามัวมองเห็นไม่ชัด แต่คนเจ็บพยายามกระพริบตาขึ้นลงหลายครั้งเพื่อปรับสภาพการรับแสง แต่เมื่อทุกอย่างยังคงพล่ามัวคนเจ็บก็มีสีหน้าตื่นตระหนก

“เกิดอะไรขึ้น!!!”

...คนเจ็บร้องถามออกมาด้วยอาการตื่นกลัว โอมเพ่งมองใบหน้าคนเจ็บแล้วขมวดคิ้วเพราะสงสัยกับปฏิกิริยานั้น

“เป็นไงบ้างครับคุณ!!”

...คนเจ็บมีปฏิกิริยาเอียงหูตามเสียงที่ได้ยิน นั่นยิ่งทำให้โอมแปลกใจว่าทำไมเธอไม่มองหน้าคนที่อยู่รอบๆ เพราะปกติคนที่เพิ่งฟื้นมักจะมองหน้าคนนั้นทีคนนี้ทีเพื่อให้เห็นว่าเป็นใครบ้าง

...คนเจ็บเอียงหูเหมือนรอฟังเสียงพูดต่อพร้อมกับหันหน้าไปมองยังต้นเสียงแล้วกระพริบตาอีกหลายครั้งจนใบหน้าของคนพูดชัดขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยแต่อาการตาพล่ายังคงมีอยู่

...เบญรดามองหน้าเขานิ่งและนาน เขาเองก็มองกลับมานานเท่ากับที่เธอมองเขา สายตาทั้งคู่ประสานกันแต่ความหมายในแววตาที่ส่งให้กันนั้นช่างไปคนละเรื่อง สายตาของคนที่ยืนมองลงมามีแววความเป็นห่วงเพื่อนมนุษย์ด้วยกันผสมกับความสงสัยในตัวเธอกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

...ส่วนสายตาเบญรดาที่เผลอจ้องเขานานขนาดนี้เพราะเธอกำลังทบทวนความจำว่าคนที่เห็นนี้เหมือนเคยเจอกันที่ตลาดดอกไม้และขอเขาถ่ายรูปกล้วยไม้อีกด้วย ถึงตาจะพล่าแต่ระยะใกล้แค่นี้เธอก็พอมองออกว่าเป็นเขา แต่ก็สงสัยว่า..

(แล้วเขามายืนมองเราอยู่ได้อย่างไร เขาเป็นใครมาจากไหนทำไมไม่อยู่ที่ตลาดดอกไม้ หรือเขาช่วยเราไว้!!!)

...เมื่อคิดได้ดังนั้นเบญรดาก็ยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองลูบไปตามลำคอ หน้าอกและแขน และทำท่าจะลุกจากที่นอน

“อะ..โอ๊ยยย!!!”

...อาการปวดหนึบที่ศีรษะทำให้เธอต้องร้องออกมาขณะกระเด้งตัวขึ้นอยู่ในท่านั่ง เธอจึงจับๆ คลำๆ บนศีรษะตัวเองแล้วถึงรู้ว่ามีผ้าพันแผลพันอยู่รอบศีรษะ เมื่อหันมองรอบๆ โดยใช้มือลูบคลำไปบนพื้นฟูกที่นอนด้วยก็รู้อีกว่าตัวเองนอนอยู่กลางเตียงหลังใหญ่ฟูกหนานุ่ม แล้วเธอก็ค่อยๆ คิดทบทวนถึงเหตุการณ์เมื่อคืน

“เอ่อออ...ฉันมาอยู่นี่ได้ยังไงคะ!!!”

...เธอถามและมองไปรอบๆ อีกครั้ง จนเห็นเขาขยับมายืนชิดขอบที่นอนแล้วผู้หญิงคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาก็ถอยไปยืนกับผู้ชายอีกคน

...โอมเลื่อนเก้าอี้มานั่งลงแล้วมองเธออย่างสำรวจ

“คุณยังไม่ได้ตอบเลยว่าเป็นยังไงบ้าง!!”

...น้ำเสียงเขาเหมือนจะบอกว่าอยากรู้อาการเธอมากกว่าจะให้เธอรู้ว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

...เบญรดาหันมาเขาเพื่อจะมองเขาให้ชัดอีกที สมองก็ยังคงคิดลำดับภาพเหตุการณ์เมื่อคืน แต่เพราะแผลที่โดนหวดด้วยไม้เข้าที่กกหูทำให้เจ็บร้าวไปทั้งศีรษะและรู้สึกหนักๆ หน่วงๆ จนปวดตุบๆ

....โอมเห็นอาการคนเจ็บก็รู้สึกเจ็บตามไปด้วย

“ถ้ายังเจ็บอยู่ก็นอนพักก่อนนะครับ เรื่องอื่นค่อยคุยกันรอให้อาการดีขึ้นก่อน เมื่อคืนคุณหมอทำแผลและฉีดยาแก้ปวดให้แล้ว แผลคุณไม่ใหญ่มากแต่คงโดนตรงเส้นเลือดพอดีเลยทำให้เลือดออกเยอะ และไม่รู้ว่าแรงกระแทกหนักมากแค่ไหน ทางที่ดีควรไปโรงพยาบาลเพื่อเอกซเรย์นะครับ แต่เอาเป็นว่าตอนนี้นอนพักผ่อนก่อนแล้วกัน”

...โอมพูดอย่างเห็นใจและค่อยๆ โน้มตัวลงไปจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอแล้วกดร่างเบาๆ เพื่อให้เธอได้นอนพักต่อซึ่งเบญรดาก็ไม่ฝืน ยอมนอนลงอย่างเดิม

...เขาพูดเหมือนคนใจดีที่ไม่ได้รีบเร่งจะอยากรู้ว่าเธอคือใคร แต่คำว่าไปโรงพยาบาลทำให้เบญรดาเกิดความกังวลกับสิ่งที่จะตามมาหากต้องไปตามที่เขาว่า

“เอ่อออ...ฉันคิดว่าไม่ต้องไปโรงพยาบาลหรอกค่ะ ขอพักอีกสักหน่อยก็โอเคแล้วค่ะ”

...เบญรดาพูดและปิดตาลง เธอกำลังทบทวนทุกอย่างที่เกิดขึ้น แล้วความจำสุดท้ายก็มาจบลงตรงที่เธอกำลังวิ่งหนีพวกนั้นขณะที่ศีรษะก็ปวดมากขึ้นและเลือดก็ไหลไม่หยุด เธอจำได้ว่าวิ่งผ่านรถหลายคันที่จอดอยู่ริมถนน และพวกนั้นก็วิ่งใกล้เข้ามาทุกที

...ขณะนั้นความรู้สึกเหมือนจนตรอกไม่รู้จะหลบไปทางไหนดี จึงเบี่ยงร่างเข้าหลบระหว่างรถที่จอดต่อท้ายกันแล้วลองเปิดประตูท้ายรถคันตรงหน้าอย่างไม่คาดหวัง แต่ปราฏกว่ามันเปิดได้เธอจึงรีบมุดเข้าไปซ่อนตัวด้านในแล้วปิดประตูท้ายรถอย่างรวดเร็ว และเป็นนาทีเดียวกันกับที่พวกนั้นวิ่งผ่านรถคันนั้นไปพอดีโดยไม่ได้เอะใจว่าเธอจะเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในรถ

...แต่กับโอมตอนนี้ คำพูดของเธอที่ว่าจะไม่ไปโรงพยาบาลทำให้โอมสงสัยมากขึ้นถึงที่มาที่ไปของเหตุการณ์ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ทำไมเธอไม่อยากไปโรงพยาบาล แต่อาการหนักขนาดนี้ยังไงก็ควรได้รับการตรวจ

“ไม่ได้ครับ!! คุณต้องไปให้หมอเช็คสมองว่าได้รับการกระทบกระเทือนมากแค่ไหน ไม่อย่างนั้นจะเป็นอันตรายได้นะครับ แล้วจะให้ผมช่วยติดต่อญาติมั้ยครับ!! คุณไม่มีโทรศัพท์เหรอ!!”

...เขายังถามกลับไปเพราะอยากช่วยให้เธอถึงมือหมอและอาสาจะติดต่อญาติให้ และตั้งแต่เห็นเธอกลิ้งตกลงมาจากรถ เขาก็ยังไม่เห็นโทรศัพท์มือถือของเธอเลย ทั้งร่างกายเธอนอกจากเสื้อผ้า รองเท้าถุงเท้าแล้ว ก็มีนาฬิกาข้อมือและเงินในกระเป๋ากางเกงไม่กี่ร้อยบาทแค่นั้นเอง

...เบญรดายังคงนอนปิดตาแต่ก็ตั้งใจฟังที่เขาพูด เธอคิดว่าโทรศัพท์มือถือคงตกหายตอนขณะวิ่งหนีหรือตะลุมบอนกันตรงซอยหลังอพาร์ทเม้นท์นั้นแน่ๆ หากมีคนเก็บได้และนำไปส่งตำรวจก็โชคดีไปแต่ถ้ายึดไว้แล้วนำไปขายเพื่อแลกเงินเท่ากับข้อมูลการสื่อสารระหว่างเธอกับเจ้าหน้าที่อาจเล็ดลอดออกไปได้ แต่ตอนนี้สิ่งที่อยากรู้มากที่สุดคือตัวเองอยู่ที่ไหน

....................