Todos os capítulos de พันธนาการรักใต้เงากระบี่: Capítulo 11 - Capítulo 20

เส้นสีแดงบนข้อมือหลิงยวนกระตุก ถ้วยชาข้างโต๊ะร้าวทันที เจ้าสำนักยกมือปิดประตู อาคมสีครามแผ่คลุมห้อง ก่อนก้าวเข้ามาจับแขนศิษย์ “มันตามอะไรมา” หลิงยวนกดสองนิ้วลงเหนือรอยแดง ภาพแผ่นทองแดงใต้แท่นคนเจ็บผุดขึ้นในความคิด ตอนนั้นเขาใช้ปราณรับแรงแทนผู้ถูกมัด เพื่อแยกพวกเขาออกจากประตู อีกฝ่ายจึงได้สัมผัสปราณของเขาโดยตรง “ตอนข้าตัดอาคมที่หลินอัน” แสงแดงหยุดอยู่ใต้ปลายนิ้ว แต่ไม่ดับ เจ้าสำนักส่งปราณเข้าประคองรอยผนึก แรงกระชากระลอกถัดมาทำให้แขนเสื้อทั้งสองสะบัด แม้ในห้องไม่มีลม “อย่าส่งแรงกลับไปมากกว่านี้” หลิงยวนกล่าว “มันกำลังรอให้เราตอบโต้” “เจ้าจะปล่อยให้มันดึงหรือ” “ให้มันดึงส่วนที่ข้าตัดออกได้” เขาหยิบยันต์เปล่าจากแขนเสื้อ วางทับข้อมือแล้วค่อย ๆ ลากเส้นปราณของตนลงบนกระดาษ แสงสีเงินซึมเข้าไปก่อน เส้นแดงเคลื่อนตาม เจ้าสำนักเข้าใจทันที จึงตรึงขอบอาคมไว้ ไม่ปล่อยให้มันย้อนกลับขึ้นแขน เมื่อรอยแดงส่วนสุดท้ายพ้นผิวหนัง หลิงยวนตัดปราณที่เชื่อมตนเองกับกระดาษ ยันต์ลอยกระแทกกลางห้อง แสงแดงรัดมันจนยับ ก่อนกระดาษทั้งแผ่นจะลุกไหม้ แรงกระชากขาดหาย หลิงยวนลดแขนลงช

“ชีวิตข้าเป็นของพวกเขา หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ” เยว่ซีถามหลังจากซูหว่านชิงเงียบไป หญิงบนเตียงมองแหวนเงินในมือนาง ก่อนส่ายหน้า “ข้าถามฮูหยินเช่นเดียวกัน แต่นางไม่ได้อธิบาย บอกเพียงว่าหากยังมีทางอื่น อย่าเพิ่งพาเจ้าไป” “แล้วเหตุใดจึงฝากสถานที่นี้ไว้” “เพราะนางก็กลัวว่าทางอื่นจะหมดลง” เยว่ซีพลิกแหวนกลับด้าน ตัวอักษรเล็กใต้ขอบเงินเลือนหายเมื่อไม่ได้รับแสง หุบเขาหมื่นบุปผา เรือนฝนหยก ชื่อฟังเหมือนสถานที่ซึ่งควรมีคนไปนั่งดื่มชา ไม่ใช่ที่ซึ่งมารดาไม่อยากพานางกลับไป “ท่านเคยเห็นคนจากหุบเขาหรือไม่” “ครั้งหนึ่ง เป็นหญิงชรามาหาฮูหยินที่โรงรักษา ทั้งสองปิดประตูคุยกัน พอออกมา หญิงผู้นั้นโกรธมาก” “ท่านแม่เล่า” ซูหว่านชิงยิ้มจาง “นางออกมาถามว่ามื้อกลางวันมีอะไร” เยว่ซีเผลอยิ้มตาม ก่อนก้มมองแหวนอีกครั้ง “ข้าอยากรู้ว่าท่านแม่ปฏิเสธอะไรไป” หลิงยวนซึ่งยืนอยู่ข้างหน้าต่างจึงเอ่ยขึ้น “เริ่มจากถามคนที่นางตั้งใจให้พบ” ⸻ เจ้าสำนักรู้จักหุบเขาหมื่นบุปผา แต่รู้จักเพียงเท่าที่คนภายนอกได้รับอนุญาตให้รู้ “พวกเขารักษาเส้นปราณเก่ง โดยเฉพาะอาการที่โอสถทั่วไปช่วยไม่ได้”

เมื่อหลินเยว่ซีกับโม่หลิงยวนไปถึงโรงยาทางใต้ คนงานกำลังขนกล่องผลึกขึ้นรถชายชุดเขียวตรวจของอยู่ข้างล้อรถ ตรงเอวห้อยป้ายดอกไม้ห้ากลีบเยว่ซีจำได้ว่าเขาเป็นหนึ่งในผู้ติดตามมู่เฉิงเจ๋ออีกฝ่ายเห็นทั้งสองก็ประสานมือคารวะ สีหน้าเรียบเฉยราวกับบังเอิญพบกันกลางตลาด“ท่านเจ้าหุบเขาต้องใช้ผลึกปรุงโอสถ จึงให้ข้ามารับของ”เยว่ซีมองกล่องที่เหลืออยู่บนพื้น“ทั้งหมดเลยหรือเจ้าคะ”“ขอรับ”หลิงยวนเดินผ่านเขาเข้าไปในร้าน“ถังเหยียนอยู่หรือไม่”ชายหลังโต๊ะเงยหน้าขึ้น เขามีหนวดสั้น เสื้อคลุมพับแขนข้างหนึ่งสูงกว่าอีกข้าง ในมือยังถือลูกคิด“ข้านี่แหละ”หลิงยวนวางกระดาษจากเสิ่นซูเหอลงตรงหน้าถังเหยียนอ่านประโยคท้ายแล้วถอนหายใจ“นางยังจำเรื่องบุญคุณได้อีกหรือ”“ดูเหมือนจำได้แม่นเจ้าค่ะ” เยว่ซีตอบพ่อค้ามองกล่องที่กำลังถูกยกออกนอกร้าน ก่อนหันกลับมาหาทั้งสอง“ช้าไปครึ่งก้านธูป ของข้าถูกซื้อหมดแล้ว”“ของที่ยังไม่ได้เจียระไนเล่าเจ้าคะ”ถังเหยียนหยุดมือเยว่ซีคลี่ภาพผลึกของเสิ่นซูเหอออก“ในนี้เขียนว่าให้ตรวจเนื้อด้านใน หากมีรอยร้าวจึงใช้ไม่ได้ ข้าคิดว่ารูปร่างภายนอกคงไม่สำคัญเท่าไร”พ่อค้ามองนางนานขึ้นเล็กน้อย“ม

“ท่านลุงรู้หรือไม่ว่าเซี่ยจิ้งเหิงทำอะไรกับคนเหล่านั้น” เยว่ซีถามทันที เสิ่นซูเหอวางคีมลงข้างหมุดทองแดง “เรื่องในหุบเขา เขารู้ แต่เรื่องเมืองหลินอัน ข้าไม่มีหลักฐานว่าเขาร่วมลงมือ” “เซี่ยจิ้งเหิงออกจากหุบเขาเมื่อใดขอรับ” หลิงยวนถาม “ก่อนเกิดเหตุหลินอันหลายปี เดิมเขามารักษาเส้นปราณที่เสื่อมเร็วกว่าปกติ มู่เฉิงเจ๋อเห็นว่าเขาอ่านอักขระโบราณได้ จึงให้ช่วยแปลตำราแลกกับการรักษา” “ตำราประตูหรือ” เสิ่นซูเหอพยักหน้า “ตอนแรกเขาอยากมีชีวิตยืนยาว ต่อมาเริ่มถามว่าพลังอีกฟากของประตูจะทำให้ผู้ฝึกตนก้าวพ้นขีดจำกัดได้หรือไม่” เยว่ซีนึกถึงคนที่สั่งแจกยาแก่ผู้ยากไร้ด้วยใบหน้าอ่อนโยน ผู้ชายคนนั้นมีเวลาหลายปีให้เลือกหยุด แต่เขากลับสร้างสถานสงเคราะห์ขึ้นมาครอบคลุมเส้นทางที่ใช้ตามหานาง “แล้วท่านลุงต้องการสิ่งเดียวกับเขาหรือไม่เจ้าคะ” “มู่เฉิงเจ๋อต้องการให้หุบเขาครอบครองประตู ส่วนเซี่ยจิ้งเหิงต้องการครอบครองสิ่งที่อยู่ข้างใน พวกเขาเคยทำงานร่วมกัน แต่ข้าไม่รู้ว่าปัจจุบันยังไว้ใจกันเพียงใด” หลิงยวนห่อหมุดกลับอย่างระมัดระวัง “ท่านรู้หรือไม่ว่าประตูต้องใช้คนอยู่ภายใน” เสิ่นซูเหอ

เช้าวันถัดมา หลิงยวนมาหาเยว่ซีก่อนเวลาเรียน เขาไม่ได้ถือกระบี่ไม้ ในมือมีเพียงกล่องแบนใบหนึ่ง เยว่ซีวางตำราลงทันทีเมื่อเห็นสีหน้าเขา “เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ” “เราพบภาพบันทึกจากคืนที่หลินอันถูกทำลาย” นางลุกขึ้นเร็วเกินไปจนเก้าอี้ครูดพื้น หลิงยวนไม่ได้ยื่นกล่องให้ แต่ก็ไม่ได้เก็บหลบ “มีบิดาเจ้าอยู่ในภาพ และมีข้า” เยว่ซีมองฝากล่อง เรื่องที่นางตามหามาตั้งแต่ก่อนขึ้นเขาอยู่ห่างเพียงเอื้อมมือ ทว่าพอได้ยินว่ามันอยู่ตรงหน้า กลับไม่กล้ายื่นมือไปทันที “ภาพครบหรือไม่เจ้าคะ” “ไม่ครบ ถูกตัดออกจากแผ่นที่ใหญ่กว่า อีกส่วนถูกส่งออกไปก่อนเราจะเก็บได้” “เซี่ยจิ้งเหิงได้ไปหรือ” “มีความเป็นไปได้มาก” นางเงยหน้ามองเขา หลิงยวนกล่าวต่อโดยไม่รอให้ถาม “ข้าไม่อยากให้เจ้ารู้เรื่องนี้จากคนอื่น” ⸻ พวกเขาไปที่ห้องฝึกในเรือนโอสถ อาจารย์ฉินตรวจชีพจรเยว่ซี ขณะที่เสิ่นซูเหอวางฐานผลึกไว้ใกล้มือ แต่ยังไม่เชื่อมมันเข้ากับพันธะ “ภาพไม่ใช่อาคมเรียกความทรงจำ” เสิ่นซูเหออธิบาย “แต่สิ่งที่เห็นอาจกระตุ้นเจ้าได้ หากเริ่มปวดหรือร้อนต้องบอก ไม่ต้องฝืนดูจนจบ” เยว่ซีพยักหน้า “ข้าขอดูเจ้าค่ะ