บทที่ 37 — รอยหมึกที่เปลี่ยนทาง

หลักฐานจากเขาเทียนเหิงมาถึงชิงเสวียนในอีกสองวันต่อมา

มันไม่ได้อยู่ในหีบงดงาม

มีเพียงกล่องไม้สามใบ ประทับตราตรงรอยต่อทุกด้าน พร้อมรายชื่อผู้เปิดตรวจและผู้คุ้มกันตลอดทาง

กล่องแรกบรรจุฐานโคมหมายเลขสี่

กล่องที่สองเป็นบัญชีซ่อมเครื่องมือเก่า

ส่วนกล่องสุดท้ายมีแผ่นทองแดงไหม้ดำ ห่อด้วยผ้าหลายชั้น

เยว่ซีนั่งอยู่ข้างโต๊ะเมื่อเจ้าสำนักเปิดฝากล่องสุดท้าย

“พบในคลังของชำรุดหรือเจ้าคะ”

“อยู่ก้นหีบเครื่องรับแสงที่เลิกใช้” ผู้คุ้มกันตอบ “มีป้ายปีติดไว้ ตรงกับปีที่เมืองหลินอันเกิดเหตุ”

หลิงยวนไม่ได้แตะมัน

เขามองรอยอักขระตรงขอบซึ่งยังเหลืออยู่ แม้ส่วนกลางจะถูกความร้อนหลอมจนบิดงอ

ลายเส้นนั้นคล้ายกับฐานโคมที่เพิ่งยึดได้

แต่ความคล้ายเพียงอย่างเดียวยังบอกไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้น

เจ้าสำนักจึงให้ผู้ตรวจอาคมเริ่มจากแยกหน้าที่ของมันทีละส่วน

⸻

เยว่ซีได้รับสำเนาบัญชีสำหรับช่วยตรวจวันที่กับลำดับรับส่ง

ต้นฉบับยังอยู่ในมือผู้ดูแลหอวินัย

นางพลิกผ่านรายการซ่อมจานทองเหลือง เปลี่ยนผลึก และขัดสนิมวงล้อ หลายหน้ามีแต่ตัวเลขกับชื่อวัสดุซ้ำกันจนตาล้า

หลิงยวนเลื่อนตะเกียงให้

“พักก่อนหรือไม่”

“อีกหน้านี้เจ้าค่ะ”

เขามองจำนวนหน้าที่เหลือ

“เมื่อครู่เจ้าก็พูดเช่นนี้”

เยว่ซีเงยหน้าขึ้น ก่อนจำได้ว่าตนเคยพูดอย่างเดียวกันกับเขาเรื่องพักรักษา

นางจึงวางพู่กันอย่างว่าง่าย

แต่ขณะยกมือออก สายตากลับหยุดอยู่ตรงหมายเลขใบซ่อม

“เดี๋ยวเจ้าค่ะ”

หลิงยวนไม่พูดอะไร เพียงรอให้นางชี้

ในบัญชีเครื่องรับแสงถูกส่งซ่อมสองครั้ง

ครั้งแรกก่อนเหตุหลินอันเจ็ดวัน

ครั้งที่สองหลังเหตุหลินอันสองวัน

ใบเบิกแผ่นทองแดงใหม่ทั้งสองรายการใช้หมายเลขเดียวกัน

“อาจลงเลขผิด” ผู้ดูแลกล่าว

เยว่ซีพยักหน้า

“แต่ใบรับของครั้งที่สองเขียนว่ารับคืนเครื่องเดิม หากเปลี่ยนแผ่นใหม่จริง เหตุใดไม่เบิกวัสดุเพิ่ม”

หลิงยวนเลื่อนเอกสารเข้ามาดู

ใบซ่อมแผ่นแรกระบุว่า ปรับทิศทางแสง

แผ่นที่สองระบุว่า คืนแนวเดิม

เขาเงยหน้าทันที

“ตรวจชื่อช่างกับผู้อนุญาตทั้งสองครั้ง”

⸻

ผู้อนุญาตคือผู้ช่วยดูแลคลังเครื่องมือ

ชายผู้นั้นยังอยู่ที่เขาเทียนเหิง และเพิ่งลงชื่อรับโคมหมายเลขสี่เมื่อสิบสองวันก่อน

เจ้าสำนักไม่ได้ส่งคำถามไปให้เขาตอบล่วงหน้า

คำสั่งควบคุมตัวออกไปพร้อมคำขอให้เก็บเอกสารจากห้องทำงานและตรวจผู้ร่วมงานแยกกัน

ก่อนเที่ยง ผู้ดูแลหอส่งข่าวกลับมา

ชายผู้นั้นถูกจับขณะพยายามนำกล่องตราประทับออกทางประตูขนฟืน

ในกล่องมีตราของช่างที่เสียชีวิตไปแล้วสามคน

หนึ่งในนั้นเป็นชื่อผู้ซ่อมเครื่องรับแสงเมื่อสิบสามปีก่อน

เยว่ซีอ่านข่าวแล้ววางกระดาษลงช้า ๆ

ครั้งแรกที่นางพบหนังสือเกินมาในหีบ ทุกคนยังต้องไล่ถามว่าใครเป็นผู้ขน ใครเป็นผู้รับ และใครลงชื่อ

คราวนี้ก็เช่นกัน

อักขระอาจซับซ้อนจนคนทั่วไปอ่านไม่ออก แต่ของที่ถูกแอบใส่เข้ามายังต้องผ่านมือใครบางคน

และมือนั้นทิ้งร่องรอยไว้

⸻

การตรวจแผ่นทองแดงใช้เวลาจนเย็น

ผู้ตรวจทั้งสองคนให้ความเห็นตรงกันว่า มันมีวงอาคมเพิ่มจากเครื่องรับแสงตามแบบเดิม

หน้าที่ของวงนั้นคือรับภาพที่บันทึกไว้แล้วแทรกเข้ากับแสงบนจานพยากรณ์

ส่วนที่เก็บภาพถูกเผาจนไม่อาจกู้คืนทั้งหมด แต่ยังมีร่องรอยการกำหนดทิศอยู่ตรงขอบ

ทิศเหนือ

ตำแหน่งเดียวกับที่เยี่ยจื้อหยวนเดินทางไปในคืนเกิดเหตุ

รายงานไม่ได้เขียนว่าภาพทุกอย่างที่เขาเห็นเป็นของปลอม

มันระบุเพียงสิ่งที่พิสูจน์ได้

มีผู้ดัดแปลงเครื่องมือก่อนเกิดเหตุ และถอดส่วนดัดแปลงออกภายหลัง

หลิงยวนอ่านจนจบแล้วส่งให้เจ้าสำนัก

“นำเข้าการไต่สวนด้วยขอรับ”

“ข้าสั่งแล้ว”

เจ้าสำนักมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง

“เจ้าคิดอะไร”

หลิงยวนมองแผ่นทองแดงบนโต๊ะ

“พวกมันไม่ได้รอให้ผู้ช่วยเหลือมาไม่ทัน”

เขาหยุดไปเล็กน้อย

“พวกมันเตรียมให้คนเหล่านั้นไปผิดทาง”

⸻

เมื่อถูกถามเรื่องเครื่องรับแสง เซี่ยจิ้งเหิงไม่ยอมตอบในทันที

เขานั่งอยู่หลังโต๊ะคุมตัว มือข้างที่เหลือวางบนเข่า ผู้จดบันทึกกับผู้ตรวจอาคมอยู่ในห้องครบ

หลิงยวนเข้าร่วมในฐานะผู้เกี่ยวข้องกับเหตุหลินอัน

เยว่ซีเลือกไม่มาฟังครั้งนี้

นางขออ่านคำให้การภายหลัง และไม่มีใครถามให้นางเปลี่ยนใจ

ผู้ไต่สวนวางสำเนาใบจ่ายเงินข้างใบซ่อม

เงินถูกส่งจากเรือนค้าสมุนไพรแห่งหนึ่งที่ตรวจพบแล้วว่าเป็นทางผ่านค่าใช้จ่ายลับของสกุลเซี่ย

“ท่านรู้จักผู้ช่วยดูแลคลังคนนี้หรือไม่”

เซี่ยจิ้งเหิงเหลือบมองชื่อ

“คนมาขอเงินข้ามีมาก”

ผู้ไต่สวนวางหลักฐานอีกแผ่นลงไป

เป็นคำให้การของผู้ช่วยดูแลคลัง ยอมรับว่าเคยได้รับเงินให้เปิดทางแก่ช่างภายนอก และใช้ตราของช่างที่เลิกทำงานแล้วลงชื่อแทน

“เขาจำผู้ส่งเงินได้ และผู้ส่งเงินก็อยู่ในความควบคุมของเรา”

เซี่ยจิ้งเหิงนิ่งไป

หลิงยวนถามขึ้น

“เหตุใดต้องเป็นทิศเหนือ”

อีกฝ่ายหันมองเขา

“เจ้าอยากรู้ว่าหากผู้เฒ่านั่นไม่ไปผิดทาง พ่อแม่นางจะรอดหรือไม่หรือ”

“ข้าถามว่าทำไมเลือกทิศเหนือ”

เซี่ยจิ้งเหิงเอนหลัง

“เพราะไกล”

ห้องเงียบลง

“ไกลพอให้เขาใช้เวลาตรวจ ไกลพอให้ข่าวจากหลินอันตามไปไม่ทัน และมีซากอาคมเก่าให้พบจริง เขาจะได้ไม่หันกลับเพียงเพราะมองไม่เห็นสิ่งที่คาดไว้”

ผู้จดบันทึกเขียนต่อโดยไม่เงยหน้า

“ท่านเป็นผู้สั่งหรือไม่” ผู้ไต่สวนถาม

เซี่ยจิ้งเหิงมองเอกสารบนโต๊ะ แล้วตอบอย่างหมดความสนใจจะปฏิเสธ

“ใช่”

หลิงยวนไม่ขยับ

มือของเขาวางนิ่งข้างลำตัว

เซี่ยจิ้งเหิงกลับยิ้มบาง ๆ

“แต่ข้าไม่ได้สั่งให้เขาเชื่อทุกสิ่งที่เห็น และไม่ได้สั่งให้เขาปิดปากมาสิบสามปี”

หลิงยวนสบตาอีกฝ่าย

“ส่วนที่เขาต้องตอบ เราจะถามเขา”

จากนั้นจึงหันไปหาผู้จดบันทึก

“บันทึกคำรับสารภาพเมื่อครู่ให้ครบ”

⸻

เยี่ยจื้อหยวนมาถึงชิงเสวียนในอีกสองวัน

ผู้แทนจากสำนักพันธมิตรรับช่วงเฝ้าประตูโบราณแล้ว เขาจึงเดินทางออกมาได้หลังส่งมอบงานและตรวจผนึกครบถ้วน

คราวนี้ไม่มีขบวนต้อนรับ

ชายชราเดินเข้าหอประชุมพร้อมหีบบันทึกของตน วางลงบนโต๊ะที่เซี่ยจิ้งเหิงเคยนั่งให้การ

“ข้าจะให้ผู้ตรวจจากภายนอกอ่านทั้งหมด” เขากล่าว “รวมถึงบันทึกที่ข้าไม่เคยส่งให้ชิงเสวียน”

เจ้าสำนักมองหีบนั้น ก่อนสั่งให้ผู้จดบันทึกลงรายการรับ

เยว่ซีนั่งอยู่ข้างหลิงยวน

นางไม่ได้มารอคำขอโทษเพียงอย่างเดียว

“ท่านทราบเรื่องเครื่องมือถูกแก้ตั้งแต่เมื่อใดเจ้าคะ”

“หลังพบฐานโคมครั้งนี้ ก่อนหน้านั้นข้าไม่รู้”

“แล้วหลังเมืองถูกทำลาย ท่านตรวจสิ่งที่ใช้ดูนิมิตหรือไม่”

เยี่ยจื้อหยวนเงียบไปครู่หนึ่ง

“ข้าตรวจจานพยากรณ์กับปราณของตน แต่ไม่ได้เปิดเครื่องรับแสง เครื่องมือนั้นมีใบรับรองว่าซ่อมคืนแล้ว”

เยว่ซีมองใบซ่อมบนโต๊ะ

ตราเพียงดวงเดียวทำให้ของชิ้นหนึ่งถูกมองข้าม

แต่คนที่เชื่อตรานั้นก็ยังเป็นผู้เลือกว่าจะตรวจสิ่งใดต่อ

“เหตุใดท่านไม่ตอบจดหมายเจ้าสำนัก”

คำถามนี้ทำให้ชายชราก้มหน้าลง

“ข้ารู้ว่าตนตัดสินใจผิด ข้าอยากหาคำอธิบายให้ได้ก่อนตอบ ยิ่งหาไม่ได้ก็ยิ่งปล่อยเวลาไป”

เจ้าสำนักวางฝ่ามือลงบนโต๊ะ

“ระหว่างที่ท่านหาคำอธิบาย ลูกศิษย์ข้าต้องประคองผนึกอยู่ตามลำพัง”

“ข้าทราบ”

“ตอนนั้นท่านไม่ทราบ เพราะท่านไม่ถาม”

เยี่ยจื้อหยวนไม่โต้แย้ง

เยว่ซีได้ยินเสียงลมหายใจของหลิงยวนอยู่ข้างตัว เขายังนั่งตรง ไม่ได้หลบสายตาของผู้ใด

นางจึงวางมือของตนบนตัก ไม่รีบจับเขาไว้เพื่อกลบช่วงเงียบนี้

บางเรื่องเขาควรมีพื้นที่พูดด้วยตนเอง

⸻

“ตอนส่งข้าไปหลินอัน ท่านคิดว่าข้าจะกลับมาหรือไม่”

หลิงยวนถามในที่สุด

เยี่ยจื้อหยวนเงยหน้า

“ข้าคิดว่าเจ้าจะได้รับการรักษา และอาจช่วยตรวจพิธีได้ ข้าเห็นว่าปราณของเจ้าเข้ากับตำแหน่งสมอภายนอก แต่ไม่รู้ว่าพิธีจะเริ่มเร็วถึงเพียงนั้น”

“ท่านไม่ได้บอกข้าเรื่องสมอ”

“ใช่”

“หากบอก ข้าอาจเตรียมตัวต่างออกไป อาจแจ้งอาจารย์ หรือถามท่านหลินก่อนเกิดเหตุ”

“ข้ารู้แล้ว”

หลิงยวนมองเขาอยู่นาน

“ข้าไม่รู้ว่าทำเช่นนั้นแล้วผลจะเปลี่ยนหรือไม่”

เขาพูดช้าลง

“แต่ข้าควรได้รู้”

เยี่ยจื้อหยวนค้อมศีรษะ

“เจ้าควรได้รู้”

ไม่มีคำว่าชะตาถูกยกขึ้นมารับแทนการตัดสินใจของคน

เยว่ซีค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ

สิ่งที่นางรอได้ยินไม่ใช่คำรับรองว่าหากวันนั้นทุกคนทำถูก พ่อแม่จะต้องรอด

ไม่มีใครรับรองได้แล้ว

นางเพียงไม่ต้องการให้ใครเรียกสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ทั้งที่ยังไม่ได้ยอมรับสิ่งที่ตนเคยเลือก

⸻

หลังการให้การ เยี่ยจื้อหยวนส่งบันทึกทั้งหมดเข้าสู่การตรวจร่วม และยุติการใช้เครื่องพยากรณ์ที่ยังไม่ผ่านการตรวจ

ผู้ช่วยดูแลคลังกับผู้ร่วมขนส่งโคมถูกแยกสอบต่อ

ช่างผู้ดัดแปลงเครื่องรับแสงเมื่อสิบสามปีก่อนเสียชีวิตไปแล้วหลายปี แต่แบบอาคมของเขายังถูกนำมาใช้ในโคมชุดใหม่ ผู้ตรวจจึงตามเอกสารการส่งต่อแบบและรายชื่อคนที่เข้าถึงมันต่อไป

สำหรับคืนหลินอัน หลักฐานใหม่ถูกผนวกเข้ากับคำรับสารภาพของเซี่ยจิ้งเหิง

ชื่อผู้ตายกับความเสียหายไม่ได้เปลี่ยน

แต่คำอธิบายที่เคยเหลือเพียงภัยพิบัติและนิมิตคลาดเคลื่อนเริ่มมีคนรับผิดชอบชัดเจนขึ้น

⸻

เยว่ซีออกจากหอประชุมพร้อมหลิงยวนในช่วงบ่าย

นางเดินเงียบมาจนถึงใต้ต้นสน ก่อนหยุดลง

“ข้าเผลอคิดว่า หากเขาไปถูกทาง…”

คำพูดขาดหายไปเอง

หลิงยวนรอ

“ข้ารู้ว่าคิดแล้วแก้สิ่งใดไม่ได้ แต่ก็ยังคิด”

“ข้าก็คิด”

นางหันไปมองเขา

“หลายครั้งหรือเจ้าคะ”

“หลายครั้ง”

เยว่ซีก้มลงมองปลายรองเท้า

นางเคยคิดว่าความจริงจะมีวันครบถ้วน แล้วความเสียใจจะยุติตามไปด้วย แต่พอรู้มากขึ้น กลับมีทางแยกในอดีตให้มองเห็นเพิ่มขึ้นอีก

หลิงยวนยื่นมือมา

นางจับไว้

“วันนี้กลับไปกินข้าวก่อนดีหรือไม่” เขาถาม

เยว่ซีมองท้องฟ้าแล้วเพิ่งนึกได้ว่าตนกินเพียงข้าวเช้า

“ท่านหิวหรือ”

“หิว”

นางพยักหน้าทันที

“เช่นนั้นไปเจ้าค่ะ”

เดินไปได้สองก้าว นางก็เงยหน้าขึ้น

“คราวนี้หิวจริง หรือกลัวข้าไม่ยอมไป”

“ทั้งสองอย่าง”

เยว่ซีหัวเราะเบา ๆ แล้วดึงมือเขาให้ก้าวเร็วขึ้นเล็กน้อย

⸻

เย็นนั้น ซูหว่านชิงได้รับคำตอบเรื่องชื่อทั้งเจ็ดที่ฝากตรวจ

พบผู้รอดชีวิตสามคน

ยืนยันการเสียชีวิตได้สองคน

อีกสองคนยังไม่มีข้อมูลพอจะสรุป

นางนั่งอ่านอยู่ใต้ชายคาเรือนโอสถ ซูหว่านเฉิงนั่งข้างกัน ในมือมีลูกพลับที่ปอกไม่ค่อยเรียบร้อย

เขาวางมีดลงเมื่อเห็นพี่สาวหยุดอ่าน

“ชื่อใดบ้าง”

นางอ่านให้ฟังทีละชื่อ

พอถึงผู้ตาย เสียงก็เบาลง

เยว่ซีเดินมาถึงตอนนั้น จึงหยุดอยู่นอกระเบียง ไม่แทรกเข้าไปจนซูหว่านชิงเป็นฝ่ายเรียก

บนโต๊ะมีลูกพลับอีกครึ่งหนึ่ง

“หวานหรือไม่เจ้าคะ” เยว่ซีถามหลังนั่งลง

ซูหว่านชิงพยักหน้าแล้วส่งให้

มือของนางยังสั่น แต่วันนี้มีคนช่วยถือจาน

เยว่ซีรับผลไม้มา นั่งฟังนางเล่าเรื่องหญิงคนหนึ่งที่เคยแบ่งน้ำให้ในห้องขัง และเด็กหนุ่มซึ่งชอบเคาะผนังเป็นจังหวะตอนกลัว

นางจำชื่อทั้งสองไว้

วันไต่สวนต่อไป คนเหล่านั้นจะไม่เหลือเพียงจำนวนในบัญชี

⸻

ก่อนระฆังยามค่ำดัง หลิงยวนได้รับเชิญกลับไปยังเรือนเจ้าสำนัก

คราวเยี่ยจื้อหยวนไม่ได้วางแผ่นพยากรณ์รออยู่

บนโต๊ะเป็นแผนที่เส้นแร่ที่เคยเชื่อมเตาหลอมกับเขาดับจันทรา เทียบกับเส้นทางขนโคมและรายงานร่องรอยสิ่งที่หลุดจากประตู

“ข้าขอให้คนเฝ้าทางส่งร่องรอยจริงมาเทียบ” ชายชรากล่าว “ยังไม่ใช้ผลพยากรณ์ประกอบ”

หลิงยวนก้มดู

จุดที่พบเงาสีเทาสามแห่งอยู่ห่างกันมาก แต่หากลากตามแนวภูเขา กลับมุ่งไปทางเดียวกัน

ตะวันออกเฉียงเหนือ

เจ้าสำนักวางรายงานล่าสุดลงตรงปลายเส้น

หมู่บ้านหนึ่งพบสัตว์ป่าตายใกล้ทางขนแร่ ชาวบ้านได้ยินเสียงญาติที่จากไปเรียกจากอุโมงค์ร้าง คนเฝ้าทางปิดพื้นที่และพาคนออกแล้ว ยังไม่มีผู้ใดลงไปตรวจลึกกว่าปากอุโมงค์

“ที่นั่นคืออะไร” หลิงยวนถาม

เยี่ยจื้อหยวนเลื่อนบันทึกการค้าเก่าให้

ชื่อสถานที่เขียนไว้ว่า ด่านหานชวน

ใต้ชื่อนั้นมีรายการขนผลึกจำนวนมาก ตรงกับบัญชีที่ยึดจากสกุลเซี่ย แต่ปลายทางไม่เคยปรากฏในรายชื่อเรือนรักษาหรือสถานสงเคราะห์

หลิงยวนอ่านจำนวนแล้วขมวดคิ้ว

“ผลึกพวกนี้มากพอเลี้ยงเตาหลอมได้หลายเตา”

“ใช่” เจ้าสำนักตอบ “และยังหาไม่พบว่าเก็บอยู่ที่ใด”

นอกหน้าต่าง ลมค่ำพัดกิ่งสนกระทบกัน

หลิงยวนมองจุดทั้งสามบนแผนที่อีกครั้ง ก่อนเลื่อนนิ้วไปหยุดที่ด่านหานชวน

ประตูโบราณถูกปิดแล้ว

แต่สิ่งที่หลุดออกมากำลังเดินทางไปหาอาหารที่มีคนสะสมทิ้งไว้ให้มัน