บทที่ 39 — ก่อนเตาจะแตก

แผ่นรับสารสว่างขึ้นขณะเยว่ซีกำลังเทียบชื่อเมืองแห่งที่สามกับบัญชีส่งของ

เตายังรับปราณ เส้นที่เหลือสว่างขึ้น แนวกั้นด้านเหนือเริ่มรับแรงไม่ไหว

นางอ่านจบแล้วเลื่อนกระดาษให้เจ้าสำนักทันที

เขาสั่งเพิ่มกำลังที่โรงโม่ ก่อนหันไปหาศิษย์ส่งสาร

“ติดต่อด่านเมืองแห่งที่สามผ่านสถานีข้างเคียง อย่าส่งซ้ำอยู่ช่องทางเดียว”

ศิษย์รับคำแล้วรีบออกไป

เยว่ซีก้มดูใบรับวัสดุอีกครั้ง

เมืองแห่งนั้นชื่อหย่งอัน ตั้งอยู่ตรงทางแยกการค้าริมแม่น้ำ มีศาลาของสกุลเซี่ยอยู่หน้าประตูเมืองด้านตะวันตก

ในบัญชีลงว่ารื้อศาลาแล้วเมื่อเจ็ดวันก่อน

นางขยับกระดาษเข้าหาแสง

“ที่นี่ไม่มีศาลาแล้วเจ้าค่ะ”

เจ้าสำนักหันกลับ

“แน่ใจหรือ”

“มีค่าจ้างรื้อกับใบรับไม้คืน แต่ไม่มีรายการขนเศษปูนออก”

เสิ่นซูเหอเดินมาดูข้างนาง

“อาคมอาจยังอยู่ในพื้น”

เยว่ซีพยักหน้า แต่สายตายังไม่พ้นหน้ากระดาษ

หลังรายการรื้อศาลามีคำว่า ปรับพื้นที่ใช้งานชั่วคราว

นางรีบเปิดเอกสารประกอบ

พื้นที่นั้นถูกใช้ตั้งโรงพักคนเดินทางซึ่งติดอยู่นอกเมืองหลังฝนทำให้สะพานขาด

“พวกเขาอาจย้ายคนเข้าไปแทนที่ศาลาเจ้าค่ะ”

เจ้าสำนักรับกระดาษไปอ่าน แล้วเขียนคำเตือนฉบับใหม่ด้วยตนเอง

⸻

ข่าวจากสถานีข้างเคียงมาถึงหลังจากนั้นไม่นาน

ยันต์คู่ของหย่งอันชำรุดตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ ผู้เฝ้าสถานีส่งคนไปขอเปลี่ยนแล้ว แต่ยังไม่ได้รับชุดใหม่

ไม่มีคำขู่ ไม่มีผู้ส่งข่าวหายตัว

เพียงเครื่องมือที่เสียในเวลาซึ่งไม่ควรเสีย

เมื่อม้าเร็วจากสถานีข้างเคียงไปถึง ผู้ดูแลเมืองจึงเพิ่งรู้ว่าคนเกือบแปดสิบคนกำลังนอนอยู่บนพื้นซึ่งผสมผงผลึกต้องสงสัย

เขาสั่งตีเกราะเรียกเวรยามทันที

“ปลุกทุกคน พาออกทางประตูตะวันตก อย่าให้เดินผ่านกลางลาน!”

คนเฝ้าโรงพักวิ่งไปเปิดม่านผ้า

แต่ผู้คนด้านในกลับไม่ตื่น

หญิงคนหนึ่งนั่งกอดลูกพิงเสา เปลือกตาหนักจนลืมไม่ขึ้น ชายชราสามคนหายใจเบาอยู่บนเสื่อ ส่วนคนงานที่ยืนเฝ้าประตูเริ่มทรุดลงต่อหน้าผู้มาช่วย

ใต้พื้นปูนมีแสงสีขาวลอดขึ้นมาตามรอยแตก

⸻

หลิงยวนออกจากด่านหานชวนเมื่อใกล้ฟ้าสาง

ผู้อาวุโสที่ร่วมขบวนพาเขาลงไปยังโรงโม่ด้วยกระบี่ ส่วนหน่วยที่เหลือเฝ้าผลึกกับปากอุโมงค์ตามเดิม

ครึ่งทาง เขาได้รับข่าวเรื่องหย่งอัน

ผู้พักแปดสิบสองคน เคลื่อนย้ายได้บางส่วน คนที่นอนกลางลานชีพจรอ่อน มีเส้นปราณติดกับพื้น

เขาส่งรายงานให้อาจารย์แพทย์ที่เดินทางมาด้วยอ่าน

“ให้คนที่หย่งอันหยุดลากผู้ป่วยออกจากวง” หมอกล่าวทันที “ต้องคลายสิ่งที่เกาะอยู่ก่อน”

หลิงยวนเขียนคำเตือนต่อท้าย

ห้ามทุบพื้นกลางลาน ตรวจขอบอาคมจากด้านนอกก่อน

เมื่อมาถึงโรงโม่ เขาเห็นแนวกั้นชั้นแรกแตกไปแล้วหนึ่งมุม

ศิษย์สองคนกำลังช่วยกันพาผู้บาดเจ็บถอยไปหลังแนวสำรอง รอยเลือดลากยาวอยู่บนดิน แต่ทุกคนยังมีสติ

เตาเหล็กในห้องกลางเอียงออกจากฐาน

รอยกรีดห้าเส้นบนตัวเตาขยายกว้างจนเห็นแสงขุ่นอยู่ข้างใน

หลิงยวนหยุดนอกแนวกั้น มองตำแหน่งท่อกับเส้นอาคมบนพื้น

“อย่าอุดทางรับปราณทั้งหมดตอนนี้”

ผู้อาวุโสผู้คุมพื้นที่หันมอง

“มันใกล้ออกมาแล้ว”

“อีกด้านยังมีคนติดอยู่ หากแรงย้อนกลับไป พวกเขาจะรับมันแทน”

เสียงหัวเราะดังลอดจากเตา

มันฟังคำพูดของพวกเขาอยู่

⸻

ที่ชิงเสวียน เจียงซู่ถูกพามายังห้องตรวจอาคม

อดีตช่างเตาหลอมยังเดินได้ไม่มั่นคง แต่เมื่อเห็นภาพที่คัดจากโรงโม่ เขากลับเลื่อนเก้าอี้เข้าใกล้โต๊ะทันที

“นี่เป็นเตาเก็บปราณที่ข้าเคยเห็นแบบ” เขากล่าว “แต่คนทำเพิ่มวงดูดไว้ด้านนอก”

เสิ่นซูเหอวางภาพลานพักที่หย่งอันข้างกัน

“ตัดต้นทางแล้วผู้ป่วยมีแรงต้าน เราต้องปลดจากจุดใด”

เจียงซู่ไล่นิ้วตามเส้นหมึกช้า ๆ

“ต้องหาแนวปิดวง ไม่ใช่เพียงท่อส่ง”

เยว่ซีมองภาพลาน

ศาลาถูกรื้อ เหลือฐานเสาหกต้นกับแท่นป้ายด้านหน้า คนของเมืองกำลังขูดปูนตามขอบเพื่อดูแนวอักขระ แต่ยังไม่พบจุดเชื่อมครบ

นางเปิดใบจ้างก่อสร้างขึ้นมาเทียบ

ไม้ทำป้ายสองแผ่น

ฐานหินหนึ่งชุด

สีขาวผสมผงผลึก

นางเลื่อนนิ้วลงมาถึงค่าจ้างเขียนอักษร

“ตอนสร้าง เขาเขียนชื่อสกุลเซี่ยบนแท่นหน้าใช่หรือไม่เจ้าคะ”

ผู้ดูแลเอกสารพยักหน้า

“หลังจับเซี่ยจิ้งเหิง ชื่อถูกทาสีทับ”

เยว่ซีหันไปหาเจียงซู่

“หากอักขระอยู่ใต้ชื่อบนแท่น พวกเขาจะมองไม่เห็นจากแผนผังพื้นหรือไม่”

ชายชราชะงัก ก่อนดึงภาพเข้ามา

เส้นที่หายไปสองช่วงสิ้นสุดใกล้ฐานป้ายพอดี

“ให้ตรวจด้านหลังแท่น” เขากล่าวทันที “อย่าเพิ่งพังมัน”

⸻

คนของหย่งอันเปิดแผ่นไม้ด้านหลังแท่นป้ายออก

ใต้ชั้นสีขาวมีร่องอักขระสีแดงหม่น เชื่อมพื้นทั้งสองฝั่งเข้าด้วยกัน

หัวหน้าหน่วยส่งภาพร่างกลับมา แล้วจัดคนอุ้มผู้ที่อยู่รอบนอกออกต่อ

ผู้ป่วยกลางลานยังเหลือยี่สิบสามคน

เด็กหญิงคนหนึ่งลืมตาขึ้นเมื่อถูกเรียก แต่พูดได้เพียงคำเดียว

“หนาว”

หมอประจำเมืองถอดเสื้อคลุมห่มให้ ก่อนย้ายมือไปตรวจคนข้างกัน

ด้านนอก คนที่ออกมาได้เริ่มช่วยกันหาน้ำ ผ้าห่ม และประตูไม้สำหรับทำเปล

ไม่มีใครรู้ชื่อวิชาที่กำลังผูกอยู่ใต้พื้น

พวกเขารู้เพียงว่ายังมีคนรออยู่ข้างใน

⸻

เสียงเหล็กฉีกดังขึ้นที่โรงโม่

แขนข้างหนึ่งทะลุออกจากเตา นิ้วยาวงอเกี่ยวขอบเหล็กแล้วดึงจนปากแผลกว้างขึ้น

หลิงยวนชักกระบี่

ปราณสีเงินอมฟ้าพุ่งเพียงเส้นเดียว ตัดข้อต่อท่อว่างด้านตะวันตกออกก่อนแขนสีเทาจะคว้ามันไว้

ท่อกลิ้งกระแทกพื้น

เงาในเตาหยุดเคลื่อนไหวชั่วขณะ

“เจ้ารู้จักทางออกด้วยหรือ” มันกล่าว

หลิงยวนไม่ตอบ

ท่อที่ถูกตัดเป็นทางเชื่อมเข้าผลึกสำรองใต้เรือนเก็บของ หากปล่อยให้มันดึงพลังส่วนนั้นขึ้นมา แนวกั้นที่เหลือคงรับไม่ไหว

ผู้อาวุโสอีกคนเข้ารับตำแหน่งด้านเหนือ ปักธงอาคมลงนอกโรงโม่ ปิดการไหลของปราณจากภายนอกโดยเว้นเส้นจากหย่งอันไว้

เตากระแทกฐานอีกครั้ง

ใบหน้าหนึ่งโผล่มาตรงรอยแตก

ไม่มีดวงตา มีเพียงรอยบุ๋มลึกสองแห่งกับปากที่กว้างเกินมนุษย์

“ตัดอีกสิ”

มันดึงเส้นแสงจากพื้นขึ้นมา พันไว้รอบนิ้ว

“ข้ายังมีคนส่งให้อยู่”

หลิงยวนมองเส้นแสงนั้น แล้วหันไปสั่งศิษย์ข้างหลัง

“ส่งถามต้นทาง ปลดวงได้เมื่อใดให้แจ้งก่อนลงมือ เราต้องรับแรงพร้อมกัน”

⸻

เจียงซู่ลากเส้นใหม่ลงบนภาพแท่นป้าย

“จุดนี้เป็นทางวนกลับ หากปิดก่อน คนที่ผูกอยู่กับพื้นจะรับแรงย้อนทั้งหมด”

เสิ่นซูเหอรับพู่กันไปเขียนลำดับไว้ข้างภาพ

เปิดทางระบาย

คลายแนวรัด

แล้วจึงตัดทางส่ง

เจ้าสำนักอ่านจนจบ ก่อนให้ส่งไปหย่งอันพร้อมคำแนะนำจากอาจารย์ฉิน

เยว่ซีมองลำดับทั้งสามแล้วถาม

“คนที่โรงโม่ต้องทำพร้อมข้อสุดท้ายหรือเจ้าคะ”

“ใช่” เจ้าสำนักตอบ

นางหยิบกระดาษอีกแผ่นมา เขียนสรุปสั้น ๆ แยกจากคำอธิบายยาว เพื่อไม่ให้ผู้รับต้องค้นหาคำสั่งท่ามกลางข้อความ

ผู้ดูแลตรวจเทียบแล้วประทับตราส่ง

ในยามที่ทุกฝ่ายต้องรีบ ความคลาดเคลื่อนเพียงหนึ่งคำก็อาจทำให้ใครบางคนลงมือผิดจังหวะ

เยว่ซีตรวจซ้ำอีกครั้งก่อนปล่อยกระดาษออกจากมือ

⸻

ฟ้าเริ่มสว่างตอนหย่งอันเปิดทางระบายได้

ปูนข้างแท่นป้ายแตกออกเป็นแนวยาว ลมเย็นพุ่งขึ้นจากร่องใต้พื้น หมอประจำเมืองตรวจชีพจรผู้ป่วยกลางลานแล้วตะโกนบอกว่าดีขึ้น

แนวรัดยังไม่ถูกตัด

แต่คนที่เคยหายใจติดขัดเริ่มสูดลมได้ลึกกว่าเดิม

ผู้คุมอาคมคลายร่องที่สองตามภาพ

แสงใต้เสื่อหรี่ลง

คราวนี้คนงานสามารถยกเด็กหญิงออกได้โดยไม่มีแรงดึงกลับ

“เอาคนออก!”

เปลไม้ถูกส่งต่อจากมือหนึ่งไปอีกมือหนึ่ง ผู้ป่วยถูกนับทุกครั้งที่พ้นแนวปูน

สิบเจ็ด

สิบแปด

คนที่ยี่สิบสามเป็นชายร่างใหญ่หมดสติอยู่ชิดฐานเสา ต้องใช้คนสี่คนช่วยยก

เมื่อเขาพ้นลาน ผู้คุมอาคมจึงส่งสัญญาณ

คนออกครบ พร้อมตัดทางส่ง

⸻

ข้อความปรากฏบนแผ่นรับสารนอกโรงโม่

หลิงยวนอ่านแล้วเลื่อนมันให้ผู้อาวุโส

“เปิดวงกั้นด้านแม่น้ำตามแผน ให้แรงระบายออกสู่ตลิ่งร้าง อย่าให้ย้อนเข้าจุดที่คนยืน”

ทุกคนเคลื่อนเข้าตำแหน่ง

ทางนั้นถูกกั้นไม่ให้ชาวบ้านเข้าแล้วตั้งแต่เริ่มปิดพื้นที่ เรือทุกลำถูกไล่ขึ้นฝั่งด้านตรงข้าม เหลือเพียงพื้นกรวดกับตอไม้ผุ

หลิงยวนยืนข้างร่องอาคมเส้นสุดท้าย

เขาไม่ได้วางร่างตนลงแทนเส้นนั้น

ธงสามผืนที่ผู้อาวุโสเตรียมไว้จะรับและหันแรงออก ส่วนหน้าที่ของเขาคือตัดให้ขาดในครั้งเดียว

คำตอบจากหย่งอันมาถึง

เริ่ม

กระบี่สีเงินฟันลง

พร้อมกันนั้น ผู้คุมอาคมที่หย่งอันก็ถอนสลักทองแดงออกจากด้านหลังแท่นป้าย

แสงขาวบนพื้นโรงโม่กระตุก

แรงกระแทกพุ่งลงร่องที่เปิดไว้ กรวดริมแม่น้ำปลิวขึ้นเป็นม่าน ธงผืนแรกไหม้ขาด ผืนที่สองเอนเกือบติดพื้น ก่อนผืนสุดท้ายจะรับแรงส่วนที่เหลือจนสงบ

เส้นแสงในมือของสิ่งที่อยู่ในเตาดับลง

เป็นครั้งแรกที่มันหยุดยิ้ม

⸻

เตาแตกออกในลมหายใจถัดมา

ร่างสูงใหญ่กระแทกผนังโรงโม่จนไม้หัก เศษเหล็กพุ่งผ่านแนวกั้นชั้นใน ศิษย์คนหนึ่งถูกแรงเหวี่ยงจนล้ม แต่เพื่อนดึงเขาออกไปทัน

หลิงยวนหลบข้างเสาหิน

คมเล็บฟันลงตรงที่เขาเพิ่งยืน ทิ้งรอยลึกบนพื้น

คราวนี้มันมีร่างแน่นกว่าพวกเงาที่อุโมงค์มาก กระบี่ธรรมดาเฉือนเข้าได้เพียงตื้น ๆ ขณะที่แขนอีกข้างกวาดไปทางผู้คุมธง

หลิงยวนกระชากโซ่ที่ผูกคานรอกไว้ล่วงหน้า

ตุ้มน้ำหนักบดหินตกลงกลางแขนสีเทา ตรึงมันกับพื้นชั่วขณะ

“ปิดวง!”

ผู้อาวุโสทั้งสองกดแนวกั้นเข้ามา

ปราณภายนอกถูกตัดขาด ร่างสีเทาเริ่มสั่น แต่ไม่ได้หดลงรวดเร็วเหมือนครั้งก่อน

มันสะสมพลังไว้มากแล้ว

หลิงยวนเห็นแสงแข็งสามจุดเคลื่อนอยู่ใต้ผิวบริเวณอก

แก่นไม่ได้อยู่จุดเดียว

เขาตะโกนบอกตำแหน่ง ก่อนยกกระบี่รับกรงเล็บที่หลุดจากตุ้มหิน

แรงกระแทกส่งความเจ็บจากข้อมือซ้ายขึ้นถึงหัวไหล่

เขาเปลี่ยนจับกระบี่ด้วยมือขวาแล้วถอยตามช่องที่เตรียมไว้ทันที

ผู้อาวุโสด้านข้างเข้ารับแทน หอกเหล็กแทงผ่านแก่นแรก

ร่างนั้นกรีดร้อง

แก่นอีกสองจุดเลื่อนหนีจากอกลงสู่ท้อง

หลิงยวนมองการเคลื่อนไหวนั้นจนทัน

“มันย้ายแก่นได้ อย่าตามแทงทีละจุด”

เขาชี้คานรอกอีกฝั่ง

“ตรึงมันลงพร้อมกัน!”

โซ่สองเส้นถูกดึงตึง ตุ้มหินที่เหลือกดทับช่วงไหล่กับสะโพก ร่างสีเทาบิดตัว เสียงโซ่ลั่นดังจนคนที่อยู่ใกล้ต้องถอย

หลิงยวนก้าวเข้าในระยะกระบี่

แสงสีเงินอมฟ้าแล่นตามคมบางเฉียบ เขาใช้มันเพียงชั่วจังหวะตรึงปราณที่หุ้มแก่นทั้งสอง ก่อนถอนพลังออก

“ตอนนี้!”

หอกของผู้อาวุโสแทงจากอีกด้านพร้อมกระบี่ของเขา

เสียงแตกสองครั้งดังเกือบพร้อมกัน

ร่างสีเทากระตุกอย่างรุนแรงแล้วทรุดลง

หลิงยวนถอยพ้นทันก่อนตุ้มหินจะตกกระแทกพื้น

ไม่มีเสียงพูดอีก

เหลือเพียงฝุ่นกับเถ้าสีคล้ำซึ่งไหลออกจากใต้โซ่

⸻

เมื่อหมอมาถึง หลิงยวนนั่งอยู่บนขั้นหินนอกแนวกั้นแล้ว

เขาวางกระบี่ข้างตัว แขนซ้ายแนบลำตัว ไม่พยายามขยับพิสูจน์ว่าไม่เป็นอะไร

“เจ็บถึงไหน”

“หัวไหล่ ไม่มีอาการแน่นอก”

หมอเปิดผ้าพันข้อมือ ตรวจแล้วขมวดคิ้ว

“เส้นเดิมช้ำ ต้องงดใช้แขนข้างนี้”

หลิงยวนรับคำ

ด้านหลัง ช่างอาคมตรวจเศษแก่นทั้งสาม แยกบรรจุภาชนะผนึกและตรวจใต้ฐานเตาซ้ำจนแน่ใจว่าไม่มีส่วนใดเคลื่อนไหวอีก

ผู้บาดเจ็บมีห้าคน

ไม่มีผู้เสียชีวิตในหน่วยที่เข้าจัดการ

แต่เมื่อค้นห้องหลังเตา พวกเขาพบซากเสื้อผ้ากับป้ายประจำตัวของคนคุมโรงโม่สองคน ซึ่งคนงานที่ช่วยออกมายืนยันว่าเป็นผู้เติมผลึกให้เตาในคืนแรก

หลิงยวนให้เก็บหลักฐานทั้งหมด

ไม่มีใครพูดว่าคืนนี้จบลงโดยไม่สูญเสีย

⸻

ที่หย่งอัน ผู้พักทั้งแปดสิบสองคนถูกนำออกจากลานแล้ว

เจ็ดคนต้องอยู่ในการดูแลใกล้ชิด หมอจากเมืองข้างเคียงกำลังเดินทางมาช่วย ส่วนคนที่ฟื้นดีเริ่มตามหาญาติและสัมภาระ

แท่นป้ายสกุลเซี่ยถูกปิดล้อมไว้

ด้านหน้ามีสีขาวทาทับชื่อ

ด้านหลังเป็นอักขระที่เกือบเอาชีวิตผู้คนนับสิบ

เจ้าหน้าที่เมืองสั่งเก็บมันไว้ทั้งชิ้นเพื่อเป็นหลักฐาน

เมื่อข่าวมาถึงชิงเสวียน เยว่ซีวางพู่กันลงแล้วเพิ่งรู้ว่าข้อมือตนปวดจากการเขียนมาตลอดคืน

เสิ่นซูเหอรับถ้วยน้ำที่เย็นชืดออก เปลี่ยนเป็นน้ำอุ่นให้

“คนออกครบแล้ว” นางกล่าว

เยว่ซีพยักหน้า

ครู่หนึ่งน้ำตาก็หยดลงบนหลังมือโดยไม่มีเสียงสะอื้น

นางยกแขนเสื้อเช็ด แล้วถามต่อทันที

“ข่าวจากโรงโม่เล่าเจ้าคะ”

⸻

คำตอบมาถึงหลังจากนั้นไม่นาน

ทำลายแก่นครบสามจุด กำลังตรวจพื้นที่ ข้าบาดเจ็บแขนซ้าย หมอตรวจแล้ว ไม่มีอาการที่อก จะพักก่อนเดินทางกลับ

เยว่ซีอ่านทุกคำช้า ๆ

ข้างข้อความมีบันทึกสั้นจากหมอแนบมาด้วย ยืนยันอาการและคำสั่งพัก

นางจึงยอมเอนหลังพิงเก้าอี้

เจ้าสำนักเดินมารับงานต่อด้วยตนเอง

“ไปนอนเถิด ที่เหลือให้คนผลัดใหม่ทำ”

เยว่ซีรวบสำเนาที่ใช้ตรวจเข้ากอง แยกหน้าซึ่งยังต้องตามต่อไว้ด้านบน แล้วเขียนกำกับให้ชัดก่อนลุก

พอถึงประตู นางหันกลับมาขอพู่กันอีกครั้ง

เจ้าสำนักเลิกคิ้ว

“อีกเรื่องเดียวเจ้าค่ะ”

นางเขียนข้อความสั้นให้ส่งไปพร้อมสารรอบถัดไป

ข้าจะไปนอนแล้ว ท่านพักด้วย เรื่องประตูบ้านยังรอให้ท่านฟังอยู่

⸻

สองวันต่อมา หลิงยวนกลับถึงชิงเสวียน

เขาเดินขึ้นบันไดเอง แขนซ้ายคล้องผ้าอยู่ข้างลำตัว ใบหน้าอ่อนล้า แต่หยุดตอบคำถามอาจารย์ฉินทุกข้อก่อนผ่านประตูเรือนโอสถ

เยว่ซีรออยู่ใต้ชายคา

เมื่อเขาเห็นนางก็หยุดเดิน

นางมองผ้าคล้องแขน แล้วมองใบหน้าเขา

“ข้ากินของในห่อแล้ว” เขากล่าว

เยว่ซีนิ่งไป ก่อนหลุดหัวเราะทั้งที่ขอบตาร้อนขึ้น

“ข้าไม่ได้จะถามเรื่องนั้นก่อนเสียหน่อย”

“เช่นนั้นเจ้าจะถามอะไร”

นางเดินเข้าไปใกล้ ยื่นมือไปจับมือขวาของเขา

อุ่นอยู่

มีรอยถลอกใหม่ตรงข้อนิ้ว แต่เขาจับตอบได้มั่นคง

“คืนนี้ท่านอยากกินอะไรเจ้าคะ”

หลิงยวนมองนาง ก่อนตอบว่า

“อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่อาหารแห้ง”

อาจารย์ฉินเปิดประตูด้านหลังแล้วแทรกขึ้นทันที

“ข้าวต้ม และหลังตรวจเสร็จเท่านั้น”

เยว่ซีรับคำแทนทั้งสองคน

นางพาเขาเข้าเรือนโดยยังไม่ปล่อยมือ

เรื่องเตารวบปราณยังต้องตามหลักฐานต่อ ผู้ป่วยยังต้องรักษา และอาคมที่ซ่อนอยู่ตามสถานที่ต่าง ๆ ยังต้องตรวจให้ครบ

แต่วันนี้คนที่นางรอกลับมาแล้ว

และคราวนี้เขานั่งลงตรงหน้าหมอ ก่อนจะมีใครต้องสั่งเป็นครั้งที่สอง