บทที่ 45 — คนที่ไม่ต้องเฝ้า

เยว่ซีอ่านข่าวจากชิงเสวียนสองครั้ง

ครั้งแรกนางเห็นเพียงคำว่า จิตผูกกับผนึก

ครั้งที่สองจึงอ่านส่วนที่เหลือได้ครบ

ไม่มีวิญญาณแตกสลาย ไม่มีส่วนหนึ่งของหลิงยวนถูกขังอยู่ในร่างนาง สิ่งที่เขาฝังไว้เป็นคำสั่งประคองผนึก เมื่อปราณเปลี่ยนผิดจากจังหวะเดิม มันจะเรียกการรับรู้ของเขากลับมาจัดการ แม้ในยามหลับ

แต่ตลอดสิบสามปี จังหวะผิดปกติเกิดขึ้นบ่อยเพียงใด เขาเองกลับตอบไม่ได้แน่ชัด

เพราะหลายครั้งเขาทำมันโดยไม่รู้ตัวแล้ว

เยว่ซีวางกระดาษลงช้า ๆ

เสิ่นซูเหอเลื่อนถ้วยน้ำมาให้

“อาจารย์ฉินยังตรวจต่ออยู่ ไม่ได้พบว่าเขากำลังทรุดกะทันหัน”

“ข้ารู้เจ้าค่ะ”

นางตอบ แต่ยังไม่แตะถ้วย

“ข้าเพียงนึกถึงเวลาที่เห็นเขานอน”

ภาพหลิงยวนหลับอยู่ข้างหน้าต่างผุดขึ้นมา ทั้งคืนที่นางคิดว่าเขาคงได้พัก และช่วงสั้น ๆ หลังถ่ายภาระปราณพฤกษา

เขาพักได้มากขึ้นจริง

ทว่ายังมีบางสิ่งคอยเรียกอยู่เสมอ

เยว่ซีหยิบพู่กัน จุ่มหมึกแล้วเขียนคำแรก

ท่าน…

ปลายพู่กันหยุดค้าง

นางเกือบถามว่าเหตุใดไม่บอกอีกแล้ว แต่เมื่อมองรายงานซึ่งเขาตอบรายละเอียดทุกข้อ ความโกรธที่กำลังเกิดก็เปลี่ยนเป็นความรู้สึกอื่น

เขาควรบอกสิ่งที่รู้

ส่วนสิ่งที่คุ้นเคยจนแยกไม่ออกว่าผิดปกติ พวกเขาต้องช่วยกันหา

เยว่ซีพลิกกระดาษแผ่นใหม่

วันนี้ข้าอ่านผลตรวจแล้ว ข้ามีเรื่องอยากถามอีกหลายข้อ แต่ไม่ต้องฝืนตอบคืนนี้เจ้าค่ะ

หากนึกได้ว่าเวลาใดเคยตื่นโดยไม่รู้สาเหตุ ช่วยจดไว้ด้วย ข้าจะจดเวลาที่ปราณข้าเปลี่ยนให้ตรงกัน

นางเขียนวันกับยามไว้ชัดเจน ก่อนส่งให้เสิ่นซูเหอตรวจประกอบกับรายงาน

จากนั้นจึงลุกขึ้นไปโรงช่าง

⸻

สวี่ฉางเกิงอ่านข่าวแล้วไม่ได้รื้อแบบทั้งหมดทิ้ง

เขาหยิบกระดิ่งสองใบมาวางบนโต๊ะ

“ใบหนึ่งดังทุกครั้งที่ประตูขยับ อีกใบดังเฉพาะเมื่อคนเข้ามา เจ้าอยากนอนอยู่ใกล้ใบไหน”

เยว่ซีมองกระดิ่ง

“ใบที่สองเจ้าค่ะ”

“แต่ถ้าคนเข้ามาแล้วมันไม่ดังเล่า”

“ก็ใช้ไม่ได้”

“ถูก”

ชายชราวางกระดิ่งกลับ

“เราจึงต้องรู้ก่อนว่าอะไรควรเรียกเขา อะไรปล่อยให้ผนึกจัดการเองได้ อย่าตัดเสียงเตือนเพียงเพราะรำคาญเสียง”

เสิ่นซูเหอคลี่ผลตรวจลงข้างแบบ

“เริ่มจากส่วนที่ย้ายออกมาอยู่ในผลึกแล้วได้หรือไม่ ภาระส่วนนี้แยกชัดที่สุด”

“ได้ และยังไม่แตะของที่นางใช้อยู่จริง”

เขาเลื่อนถาดทดลองมา

“ทำตัวรับสัญญาณแยกไว้ก่อน ให้มันเฝ้าดูอย่างเดียว เปรียบเทียบกับสิ่งที่ผู้คุมทำ หากมันยังดูผิด ก็อย่าให้มันสั่งอะไร”

เยว่ซีเปิดสมุด จดคำอธิบายตาม

ครั้งนี้พวกเขาไม่ได้พยายามสร้างสิ่งที่รับหน้าที่ของหลิงยวนทั้งหมดในคราวเดียว

พวกเขากำลังสอนอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งให้แยกให้ออกว่าเมื่อใดควรเรียกเขา

⸻

งานแรกของเยว่ซีคือขัดแผ่นทองแดง

นางใช้เวลาเกือบทั้งเช้ากับแผ่นขนาดเท่าฝ่ามือ พอคิดว่าเรียบแล้ว สวี่ฉางเกิงก็วางไม้บรรทัดพาดให้ดูช่องแสงด้านล่าง

ยังโก่งอยู่

นางจึงเริ่มใหม่

วันที่สามนางได้ฝึกสลักร่องบนเศษวัสดุ วันที่สี่ปลายเหล็กหลุดออกนอกเส้นจนต้องทิ้งชิ้นงานไปสองชิ้น

จ้าวเฉิงซึ่งขนไม้ผ่านมาหยุดมอง

“ข้านึกว่าเรียนอาคมต้องนั่งหลับตา”

เยว่ซีเป่าฝุ่นออกจากร่อง

“ข้าก็เพิ่งรู้ว่าต้องนั่งหลังแข็งด้วย”

เขาหัวเราะ แล้ววางม้วนผ้าไว้ข้างโต๊ะ

“รองข้อศอก ช่างข้างนอกบอกให้เอามาให้”

นางรับมาลองใช้

ปลายมือมั่นคงขึ้นเล็กน้อย

“ขอบใจ”

จ้าวเฉิงพยักหน้า ก่อนยกไม้เดินต่อ คราวนี้เขาตรวจเชือกสองเส้นก่อนยก ไม่พาดบ่าทันทีเหมือนตอนสอบ

เยว่ซีมองแล้วอมยิ้ม

นางก้มกลับมาทำงาน จนเมื่อพลิกแผ่นทองแดงเทียบแบบจึงพบว่าตนเองทำผิดอีกแล้ว

ร่องตื้นด้านหนึ่งควรสิ้นสุดก่อนถึงขอบ

แต่นางลากมันยาวไปเชื่อมกับร่องด้านนอก

หากขัดแต่งให้เรียบ ความผิดนั้นอาจดูเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของแบบ

เยว่ซีวางเครื่องมือลง

“อาจารย์สวี่เจ้าคะ ข้าทำชิ้นนี้เสียแล้ว”

ชายชราเดินมาดู

“รู้เมื่อใด”

“เมื่อครู่เจ้าค่ะ ตอนพลิกเทียบ”

“ถ้าใช้งานจะเกิดอะไร”

นางมองเส้นที่ต่อผิด

“สัญญาณจากสองทางจะรวมกัน แต่ข้ายังไม่รู้ว่าจะทำให้มันตอบผิดอย่างไร”

“เช่นนั้นแยกไว้ แล้วเขียนว่าไม่แน่ใจตรงไหน”

เขาไม่ได้ให้นางเอาไปซ่อนในกองเศษวัสดุ

แผ่นทองแดงชิ้นนั้นถูกวางไว้ข้างแบบทดลอง พร้อมชื่อผู้ทำและคำอธิบายสั้น ๆ

ตอนบ่าย สวี่ฉางเกิงนำมันมาทดลองในวงปิดที่มีผลึกเล็กเพียงชิ้นเดียว

เมื่อเพิ่มแรงสั่น สัญญาณเตือนกลับดับลง

เยว่ซีเย็นวาบไปทั้งหลัง

หากนางไม่บอก มันอาจดูเหมือนทำงานสงบดีในเวลาที่ควรเตือนมากที่สุด

“จำความรู้สึกนี้ไว้” สวี่ฉางเกิงกล่าว “แล้วกลับไปทำชิ้นใหม่ อย่าเอาแต่นั่งกลัวชิ้นเก่า”

นางพยักหน้า

วันนั้นเยว่ซีทำงานช้าลง แต่ก่อนส่งทุกชิ้น นางตรวจทั้งสองด้านเสมอ

⸻

ที่ชิงเสวียน หลิงยวนเริ่มจดเวลาตื่น

คืนแรกมีสามช่วงที่จำได้

คืนถัดมาอาจารย์ฉินเพิ่มแผ่นตรวจการเคลื่อนไหวของปราณไว้ข้างเตียง จึงพบอีกสองช่วงที่เขาไม่รู้ตัวว่ามีการตอบสนอง

เจ้าสำนักยืนอ่านรอยเส้นบนกระดาษอยู่นาน

“เจ้าส่งปราณออกไปทุกครั้งหรือ”

“ไม่ทุกครั้งขอรับ บางครั้งเพียงตรวจแล้วปล่อยให้ผนึกทำงานต่อ”

“แต่จิตเจ้าก็กลับไปเฝ้าแล้ว”

หลิงยวนพยักหน้า

เขาไม่ได้กล่าวว่าไม่เป็นไร

เมื่อเห็นเวลาของตนเทียบกับบันทึกที่เยว่ซีส่งมา บางช่วงตรงกับการฝึก บางช่วงตรงกับการเปลี่ยนอิริยาบถหลังนั่งนาน และบางช่วงไม่พบความผิดปกติที่จำเป็นต้องแทรกแซงเลย

คำสั่งที่สร้างขึ้นในคืนวิกฤตยังคงระวังทุกการเปลี่ยนแปลง ราวกับเด็กหญิงวัยห้าขวบยังนอนอยู่กลางอาคมที่กำลังพัง

หลิงยวนวางนิ้วลงตรงเวลาหนึ่ง

“ช่วงนี้ลดการตอบสนองได้ แต่ต้องมีสิ่งรับแทนหากแรงเกินขอบเขตเดิม”

อาจารย์ฉินจดตาม

“เราจะส่งไปให้ตงเหอพิจารณา”

ก่อนหมอออกจากห้อง หลิงยวนเรียกไว้

“เรื่องนี้บอกนางได้ทั้งหมด”

อาจารย์ฉินมองเขา

“ข้าก็บอกอยู่แล้ว”

หลิงยวนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า

“ดีแล้วขอรับ”

⸻

วันที่เจ็ดของการฝึก ตัวรับสัญญาณชิ้นแรกทำงานได้ต่อเนื่องหนึ่งชั่วยาม

มันเป็นกล่องทองแดงเรียบ ๆ ภายในมีแผ่นบางสามชั้นกับผลึกเล็กตรงกลาง ไม่มีรูปร่างคล้ายฐานผนึกในแบบร่างเลย

หน้าที่ของมันยังจำกัดมาก

รับการเปลี่ยนแปลงจากถาดจำลอง แยกการสั่นเล็กน้อยออกจากแรงผิดปกติ และยกแผ่นสีแดงขึ้นเมื่อเกินขอบเขต

เยว่ซีนั่งจดผลอยู่ข้างเสิ่นซูเหอ

สวี่ฉางเกิงขยับผลึกต้นทางทีละน้อย

แผ่นสีแดงไม่ขยับ

เขาเพิ่มแรงอีกระดับ

แผ่นสีแดงยกขึ้นทันที

จ้าวเฉิงซึ่งได้รับมอบหมายให้เฝ้าสัญญาณยื่นมือไปหยุดวงทดลองตามที่ฝึกไว้

ทุกอย่างเงียบลง

เยว่ซีเพิ่งจะยิ้ม สวี่ฉางเกิงก็ยื่นมือมาดึงผลึกเล็กกลางกล่องออก

แผ่นสีแดงยังคงยกอยู่

เขาพยักหน้า

“อย่างน้อยเวลาเสีย มันไม่แสร้งทำเป็นปกติ”

เสิ่นซูเหอขอตรวจซ้ำกับการเปลี่ยนแปลงแบบอื่น

ตอนเย็นพวกเขาพบว่ามันยังเตือนช้าเกินไปในบางจังหวะ จึงต้องแก้ต่อ

เยว่ซีไม่ได้เขียนคำว่า สำเร็จ ลงในสมุด

นางเขียนว่า แยกได้สามแบบ อีกหนึ่งแบบยังช้า

ก่อนกลับที่พัก สวี่ฉางเกิงเรียกนางไว้

“ชิ้นนี้เจ้าทำส่วนใด”

นางชี้แผ่นรองด้านล่าง

“ขัดฐานกับสลักร่องตามที่ท่านตรวจแล้วเจ้าค่ะ”

“ใครทำส่วนที่เหลือ”

นางไล่ชื่อช่างผู้ประกอบ ช่างสลักอักขระ และเสิ่นซูเหอที่กำหนดขอบเขตจากผลตรวจ

ชายชราจึงยื่นป้ายงานเล็ก ๆ ให้

“เขียนให้ครบแล้วแขวนไว้ ของชิ้นนี้มีคนทำหลายคน เวลาพบปัญหาจะได้ถามถูกคน”

เยว่ซีรับป้าย

นางเขียนชื่อของตนไว้ท้ายแถว ในช่องที่ระบุหน้าที่อย่างชัดเจน

ตัวอักษรไม่ใหญ่กว่าชื่อใคร

แต่นางมองมันนานกว่าทุกบรรทัด

⸻

เมื่อครบสิบวัน เยว่ซีไม่ได้กลับพร้อมฐานทั้งหก

นางได้สมุดที่เต็มไปด้วยรอยแก้ นิ้วซึ่งมีรอยถลอกเล็กน้อย และกล่องทองแดงหนึ่งใบที่ผ่านการทดสอบกับแบบจำลองแล้ว แต่ยังไม่มีสิทธิ์สั่งผนึกจริง

สวี่ฉางเกิงมอบกล่องให้เสิ่นซูเหอ

“ข้าจะตามไปหลังส่งงานประตูน้ำ อย่าเปลี่ยนจากเฝ้าดูเป็นควบคุมก่อนข้าไปถึง”

“เข้าใจ” เสิ่นซูเหอตอบ

เยว่ซีคารวะชายชรา

“ข้าจะกลับมาเรียนอีกได้หรือไม่เจ้าคะ”

“ถ้าจำได้ว่าเครื่องมือเสียต้องแยกไว้”

“จำได้เจ้าค่ะ”

“แล้วถ้าทำผิด?”

“บอกทันที ไม่ขัดให้ดูเหมือนถูก”

สวี่ฉางเกิงพยักหน้า ก่อนโยนห่อผ้าเล็ก ๆ ให้

ข้างในเป็นเศษทองแดงสำหรับฝึกสลัก

“กลับไปอย่าฝึกบนโต๊ะกินข้าว”

เยว่ซีหัวเราะแล้วรับคำ

รถม้าออกจากตงเหอในยามเช้า นางมองรางน้ำที่ไหลขนานถนน คราวนี้เห็นทั้งจุดพักน้ำ ช่องระบาย และคนที่คอยดูแลอยู่ตามทาง

สิ่งที่นางเคยมองว่าเป็นเพียงภาพงดงาม เริ่มมีรายละเอียดให้สงสัยมากขึ้นทุกที

นางเปิดสมุด จดคำถามไว้สำหรับการกลับมาครั้งหน้า

⸻

หลิงยวนมารับที่ประตูสำนัก

เขาไม่ได้คล้องแขนแล้ว แต่ยังไม่สะพายกระบี่ เยว่ซีลงจากรถ มองแขนซ้ายเขาก่อนใบหน้าเสียอีก

“ดีขึ้นแล้ว” เขากล่าว

“อาจารย์ฉินอนุญาตหรือเจ้าคะ”

“ให้เดินมารับคนได้”

นางยิ้ม ก่อนก้าวเข้าไปกอดเขาอย่างระวัง

ห่อสัมภาระชนอกเขาเบา ๆ เยว่ซีรีบถอย แต่หลิงยวนใช้มือขวาประคองห่อไว้ แล้วปล่อยให้นางพิงอยู่ต่ออีกครู่หนึ่ง

“กลับมาแล้วเจ้าค่ะ”

“อืม”

คำตอบสั้นมาก แต่ฝ่ามือที่วางอยู่บนหลังนางอุ่นมั่นคง

เมื่อผละออก เยว่ซีจึงเริ่มเล่าอย่างรวดเร็ว ทั้งเรื่องเครื่องมือ ร่องอาคม และแผ่นทองแดงที่นางทำผิด

หลิงยวนรับห่อหนังสือด้วยมือขวา เดินฟังข้างนางตลอดทาง

เขาไม่ถามว่าทำไมยังสร้างฐานผนึกไม่ได้

นางเองก็ไม่จำเป็นต้องพูดว่าขอโทษที่นำกลับมาได้เพียงเท่านี้

⸻

อีกสี่วันต่อมา สวี่ฉางเกิงมาถึงชิงเสวียน

กล่องทองแดงได้เฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงของผลึกสายพฤกษาครบหลายรอบแล้ว ผลเทียบกับบันทึกของหลิงยวนตรงกันในขอบเขตที่กำหนด

พวกเขาจึงเตรียมทดลองส่งหน้าที่ตรวจส่วนเล็กนั้นให้อุปกรณ์ชั่วคราว

ผนึกสายอื่นยังทำงานเช่นเดิม ภาระที่เหลือไม่ได้ถูกถอนออก และหากแผ่นแดงยกขึ้น ทุกอย่างจะกลับสู่ทางเดิมทันที

เยว่ซีนั่งอยู่ข้างเสิ่นซูเหอ มือวางนิ่งบนเข่า

หลิงยวนนอนเอนบนเตียงเตี้ย อาจารย์ฉินตรวจชีพจร ส่วนเจ้าสำนักเฝ้าผนึกอีกด้าน

สวี่ฉางเกิงเลื่อนตัวกั้นในกล่องช้า ๆ

เสียงโลหะเบียดกันดังเพียงกริ๊กเดียว

หลิงยวนหลับตา

ผ่านไปหลายลมหายใจ เขายังไม่ผ่อนหัวไหล่

“รู้สึกอย่างไร” อาจารย์ฉินถาม

“เงียบลง”

“เจ็บหรือไม่”

“ไม่เจ็บ”

“เช่นนั้นอย่าเรียกสัญญาณกลับมาเพียงเพื่อตรวจว่ามันยังอยู่”

เปลือกตาหลิงยวนขยับเล็กน้อย

เขาเพิ่งรู้ว่าตนกำลังทำเช่นนั้น

เยว่ซีนั่งอยู่ในระยะที่เขามองเห็น นางไม่ได้จับมือหรือส่งปราณไปช่วย เพียงกล่าวเบา ๆ

“ข้าอยู่ตรงนี้เจ้าค่ะ อาจารย์ก็อยู่”

หลิงยวนมองนาง ก่อนพยักหน้าแล้วหลับตาลงอีกครั้ง

คราวนี้มือขวาค่อย ๆ คลายออกบนผ้าปู

⸻

การทดลองยาวเพียงครึ่งชั่วยาม

หลิงยวนหลับไปในช่วงท้าย ไม่มีเลือด ไม่มีแสงผิดปกติ และไม่มีความทรงจำใดถูกกระชากออกจากผนึก

กล่องทองแดงรับการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยของปราณพฤกษาไว้สองครั้ง โดยไม่ต้องเรียกเขากลับมาตรวจ

ส่วนสายอื่นยังมีการตอบสนองตามเดิมหนึ่งครั้ง

อาจารย์ฉินจดทุกอย่าง ก่อนปลุกเขาตามเวลาที่ตกลงกัน

หลิงยวนลืมตา มองตะเกียง แล้วหันไปมองหน้าต่างราวกับกำลังนับเวลาที่หายไป

“ครบแล้วหรือ”

“ครบแล้ว” หมอตอบ “วันนี้หยุดเท่านี้”

สวี่ฉางเกิงนำระบบกลับสู่ทางเดิม ตรวจซ้ำจนแน่ใจจึงปลดกล่องออก

เยว่ซีรอให้ทุกคนเก็บเครื่องมือแล้วค่อยเข้าไปนั่งข้างเตียง

“ต่างจากเดิมหรือไม่เจ้าคะ”

หลิงยวนคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ข้าไม่ได้ยินบางอย่างที่เคยต้องฟัง”

นางมองกล่องทองแดงในมือช่างใหญ่

มันยังทำได้เพียงเล็กน้อย ฐานอื่นยังต้องสร้าง ส่วนการผูกจิตยังต้องแก้อย่างระมัดระวัง

แต่สิ่งที่ทำอยู่ไม่ได้มีเพียงคำคาดหวังอีกแล้ว

เยว่ซีเลื่อนมือไปหาเขา หลิงยวนจับไว้ ก่อนพลิกดูรอยถลอกเล็ก ๆ ตรงปลายนิ้วนาง

“จากการสลัก?”

“หายเกือบหมดแล้วเจ้าค่ะ”

เขาลูบข้างรอยแผลเบา ๆ

เยว่ซีก้มมองนิ้วของทั้งสองที่วางทับกัน แล้วกล่าวด้วยเสียงเบาลง

“คราวหน้าข้าจะทำให้เรียบกว่านี้”

“ของชิ้นนั้นหรือ”

“เจ้าค่ะ”

หลิงยวนเงยหน้าขึ้น

“ครั้งนี้ก็ดีมากแล้ว”

⸻

เย็นวันนั้น สวี่ฉางเกิงขอให้เจ้าสำนักจัดห้องทำงานที่ชิงเสวียนให้ชั่วคราว

เขาวางแบบห้าฐานลงกลางโต๊ะ แล้วขีดวงที่หกเพิ่มด้วยพู่กันของตนเอง

“ข้ารับทำงานนี้”

เยว่ซีเงยหน้าทันที

ชายชราชี้ไปยังบันทึกผลการทดลอง

“แต่ทำทีละส่วน และทุกส่วนต้องหยุดได้เหมือนวันนี้”

เจ้าสำนักรับคำ

สวี่ฉางเกิงจึงเขียนรายการวัสดุที่ต้องใช้ เหออิงจะช่วยตรวจผลึก โรงช่างตงเหอจะเตรียมชิ้นส่วน ส่วนแพทย์ทั้งสองต้องกำหนดขอบเขตสำหรับปราณแต่ละสาย

เยว่ซีหยิบสมุด เตรียมจดหน้าที่ของตน

ชายชราเลื่อนแผ่นทองแดงชำรุดที่นางเคยทำผิดกลับมาให้

“เริ่มจากอธิบายให้ช่างที่นี่ฟังว่าเหตุใดชิ้นนี้จึงใช้ไม่ได้”

นางรับมันไว้

บนโต๊ะข้างกัน หลิงยวนกำลังอ่านผลตรวจของตนเอง เขาวางกระดาษลงเมื่ออาจารย์ฉินบอกให้พัก แล้วลุกออกไปโดยไม่ขออ่านต่ออีกหน้า

เยว่ซีมองตามจนพ้นประตู ก่อนหันกลับมาหาช่างสองคนที่รอฟัง

นางวางแผ่นทองแดงให้ด้านที่ผิดหันขึ้น

“ร่องนี้ข้าสลักเกินไปเจ้าค่ะ”

ปลายนิ้วแตะตรงจุดเชื่อม

“เวลาที่ควรเตือน มันกลับเงียบ เราจึงต้องตรวจตรงนี้ก่อนนำไปใช้ทุกครั้ง”

แล้วนางก็เริ่มอธิบายสิ่งที่ตนเรียนมา ตั้งแต่ต้นจนจบ