บทที่ 43 — ทางที่เลือกเอง

ผลึกทั้งห้าดับลงทันทีที่เสิ่นซูเหอถอนมือ

แสงในร่องอาคมหายไปทีละเส้น เหลือเพียงถาดหินเย็นเฉียบกับรอยร้าวบาง ๆ ตรงฐานกลาง

หลินเยว่ซีก้มมองสมุดของตน

การทดลองครั้งที่หก

ยังไม่สำเร็จ

“รับปราณกลับได้แล้ว เหตุใดจึงอยู่เองไม่ได้เจ้าคะ”

เสิ่นซูเหอหยิบผลึกออกทีละชิ้น ก่อนตอบ

“เพราะตอนนี้ข้ายังเป็นคนคอยจัดจังหวะให้มัน พอถอนมือ แต่ละฐานก็เริ่มช้าหรือเร็วต่างกัน”

อาจารย์ฉินเคาะรอยร้าวด้วยด้ามพู่กัน

“เพิ่มปราณก็ไม่ช่วย เมื่อครู่เพิ่มไปนิดเดียว ตรงนี้เกือบแตก”

เยว่ซีจดคำตอบลงข้างภาพ

สามวันมานี้ พวกเขาพบแล้วว่าการแยกทางกลับช่วยลดแรงกระทบระหว่างปราณแต่ละสายได้ แต่การสร้างฐานที่ทำงานแทนผู้ประคองผนึกยังเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

กล่องผลึกที่เอวนางรับภาระสายพฤกษาได้เพียงส่วนเล็ก ส่วนที่เหลือยังผูกอยู่กับหลิงยวน

กระดาษของบิดาให้ทิศทางแก่พวกเขา

แต่ไม่ได้ซ่อนคำตอบสำเร็จรูปไว้ใต้รอยพับอีกแล้ว

“วันนี้พอเท่านี้” เสิ่นซูเหอกล่าว

เยว่ซีเงยหน้า

“ยังเหลือเวลาอีก—”

“เจ้ามีนัดที่ลานฝึก”

นางรีบหันมองนาฬิกาน้ำ

เกือบลืมเสียแล้ว

เยว่ซีปิดสมุด เก็บพู่กัน แล้วลุกขึ้นคารวะอย่างรวดเร็ว

อาจารย์ฉินมองตามจนพ้นประตู

“เด็กคนนี้เริ่มเหมือนเขาขึ้นทุกวัน”

หลิงยวนซึ่งนั่งอ่านผลการทดลองอยู่ด้านข้างเงยหน้า

“ข้าหรือ”

“ในห้องนี้มีใครอีกที่ต้องเตือนให้เลิกงาน”

⸻

ลานฝึกศิษย์ชั้นนอกคึกคักกว่าที่เยว่ซีจำได้

หลายคนกำลังสมัครเข้าช่วยงานนอกสำนัก หลังเหตุวุ่นวายที่ผ่านมา สำนักต้องการคนคุ้มกันขบวนยา สำรวจเส้นทาง และขนย้ายของสำหรับซ่อมค่ายกลตามหัวเมือง

เยว่ซีไม่ได้เลือกงานเหล่านั้น

นางยืนอยู่หน้าป้ายของโรงช่างอาคม

งานผู้ช่วยตรวจวัสดุและคัดแบบฝึกพื้นฐาน

จ้าวเฉิงเดินมาหยุดข้างนางพร้อมกระบี่ไม้

“เจ้าอ่านป้ายผิดหรือไม่”

เยว่ซีหันไปมอง

“ตรงนี้ไม่รับคนประลองกระบี่”

“ข้ารู้ ข้ามาสอบเดินทางร่วมขบวน พวกช่างต้องมีคนช่วยขนของ”

นางมองแขนเขา ก่อนพยักหน้า

“เหมาะดี”

จ้าวเฉิงหรี่ตา

“ข้าควรดีใจหรือไม่”

“เจ้าตีความเป็นคำชมก็ได้”

เขาส่งเสียงขึ้นจมูก แต่ขยับหลบให้นางเดินไปลงชื่อก่อน

ผู้คุมสอบรับป้ายประจำตัวเยว่ซีมาอ่าน แล้วหยิบใบประเมินจากเรือนโอสถขึ้นเทียบ

“เจ้าทำการทดสอบโดยไม่ใช้ปราณ หากเกิดอาการผิดปกติให้แจ้งทันที คะแนนจะคิดจากการสังเกต การตัดสินใจ และการออกจากเขตทดสอบ”

เยว่ซีพยักหน้า

“เข้าใจเจ้าค่ะ”

“ศิษย์พี่โม่จะไม่ร่วมประเมิน”

“เจ้าค่ะ”

ผู้คุมสอบเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ราวกับคิดว่านางอาจถามอะไรเพิ่ม

เยว่ซีเพียงรับป้ายคืนแล้วเดินไปรอที่จุดเริ่มต้น

วันนี้นางอยากรู้ว่าตนทำได้เพียงใด

⸻

การทดสอบใช้ลานจำลองเส้นทางขนของ

มีกำแพงเตี้ย ทางลาด สะพานไม้ และลังสัมภาระวางอยู่ตามจุด ผู้เข้าสอบต้องนำกล่องยาผ่านเส้นทางพร้อมคู่ร่วมงาน โดยห้ามเปิดกล่องและต้องส่งถึงปลายทางก่อนนาฬิกาทรายหมด

เยว่ซีจับคู่กับจ้าวเฉิง

ทันทีที่สัญญาณเริ่มดัง เขาก็ยกกล่องขึ้นพาดบ่า

“ไป”

นางยังไม่ขยับ

“วางก่อน”

“ทรายเริ่มไหลแล้ว”

“ข้ารู้ แต่เจ้ากำลังถือมันกลับด้าน”

จ้าวเฉิงก้มมอง

ตราบนฝากล่องอยู่ถูกทิศ เขากำลังจะเถียงเมื่อเยว่ซีชี้รอยลูกศรเล็ก ๆ ที่ฐาน

“ฝาถูกเปลี่ยน ใช้รอยที่ตัวกล่อง”

ผู้คุมสอบด้านข้างจดบางอย่างลงบนกระดาน

จ้าวเฉิงวางกล่อง หมุนใหม่โดยไม่พูดอะไร

เมื่อถึงสะพานไม้ เขาก้าวขึ้นไปก่อนหนึ่งก้าว เยว่ซีคว้าแขนเสื้อไว้

ตะปูสองตัวตรงแผ่นริมสุดโผล่ขึ้นมา ต่างจากแผ่นอื่นที่ตอกจมหมด

นางนั่งลง ใช้ปลายกระบี่ไม้กดทดสอบ

แผ่นกระดานกระดกทันที

ด้านล่างเป็นเบาะหนารองไว้ แต่หากเหยียบลงไปจริง กล่องคงตกจากมือ

จ้าวเฉิงถอนเท้ากลับ

“ข้ากระโดดข้ามได้”

“พร้อมกล่องหรือ”

“ได้”

เยว่ซีมองป้ายที่ปลายสะพาน

ห้ามโยน ห้ามกระแทก

“ไปทางลาดด้านข้างเถิด”

“อ้อมไกลกว่า”

“ยังมีเวลา”

พวกเขาเปลี่ยนเส้นทาง ใช้ผ้าคาดช่วยรัดกล่องกับไม้หามที่เตรียมไว้ จ้าวเฉิงรับน้ำหนักส่วนใหญ่ เยว่ซีประคองด้านหลังและคอยบอกจังหวะ

ทุกอย่างเกือบเรียบร้อย

จนกระทั่งเสียงหวีดดังขึ้นเหนือศีรษะ

หุ่นไม้บนรางเลื่อนพุ่งออกมาจากด้านข้าง แขนหุ่นบุผ้าหนา แต่แรงเหวี่ยงมากพอจะทำให้คนถือของเสียหลัก

จ้าวเฉิงวางกล่องแล้วชักกระบี่ทันที

เยว่ซีกลับดึงชายเสื้อเขา

“ไม่ต้องสู้ เอากล่องเข้าช่องกำแพง!”

เขาลังเลเพียงชั่วครู่ ก่อนช่วยยกของเข้าไปในช่องพักซึ่งอยู่ห่างแค่สองก้าว

แขนหุ่นฟาดผ่านอากาศตรงจุดที่ทั้งคู่เพิ่งยืน

เยว่ซีมองพื้น เห็นรางใต้ฝุ่นโค้งกลับไปทางเดิม

“มันผ่านซ้ำ”

จ้าวเฉิงยกกระบี่รอ

“ครั้งนี้ข้าหยุดมันได้”

“แต่ทางออกอยู่ด้านหลังเจ้า”

เขาหันมอง แล้วรีบยกกล่องขึ้น

ทั้งสองผ่านเส้นสุดท้ายก่อนทรายหมดเพียงเล็กน้อย

จ้าวเฉิงวางสัมภาระลง หอบอยู่สองครั้ง ก่อนหันไปมองหุ่นไม้ที่ยังวิ่งไปมาในลาน

“ข้ายังไม่ได้ฟันมันเลย”

เยว่ซีใช้แขนเสื้อซับเหงื่อ

“ยาก็ยังไม่แตกเจ้าค่ะ”

ผู้คุมสอบเปิดกล่องออก

ข้างในไม่มีขวดยา มีเพียงถ้วยดินเผาสามใบซึ่งวางซ้อนด้วยขอบบาง ๆ

ทั้งสามยังสมบูรณ์

⸻

เยว่ซีไม่ได้คะแนนเต็ม

ผู้คุมสอบชี้ลงบนใบประเมิน

“เจ้าตรวจของและเส้นทางดี รู้จักใช้ที่กำบัง แต่ตอนเปลี่ยนทาง เจ้าบอกคู่ร่วมงานไม่ครบว่าจะวางของที่ใด หากอีกฝ่ายเดินตามไม่ทัน กล่องจะเอียง”

นางรับคำและจดจำไว้

ส่วนจ้าวเฉิงถูกหักคะแนนที่ยกสัมภาระโดยไม่ตรวจเครื่องหมาย กับหยุดเตรียมต่อสู้ทั้งที่มีทางออก

เขายืนฟังด้วยสีหน้าเหมือนกลืนยาขม

ท้ายที่สุดทั้งคู่ผ่านเกณฑ์เดินทางร่วมขบวนภายใต้ผู้ดูแล

ใบอนุญาตของเยว่ซีมีข้อความเพิ่มเติมว่า ต้องผ่านการตรวจจากเรือนโอสถก่อนออกเดินทางทุกครั้ง

นางอ่านมันตั้งแต่บรรทัดแรกจนถึงบรรทัดสุดท้าย

ไม่มีคำว่าญาติของผู้ใด

ไม่มีชื่อศิษย์พี่โม่รับรองแทนผลสอบ

มีเพียงสิ่งที่นางทำได้ สิ่งที่ยังต้องฝึก และชื่อของนางเอง

จ้าวเฉิงชะโงกมอง

“เจ้าจะไปโรงช่างจริงหรือ”

“จริง”

“ข้านึกว่าเจ้าจะเรียนรักษาคน”

เยว่ซีเก็บกระดาษ

“ข้ายังเรียนเรื่องสมุนไพรได้ แต่ข้าอยากเข้าใจว่าของที่พวกเราใช้ช่วยคนทำงานอย่างไรด้วย”

“เพราะผนึกของเจ้าหรือ”

นางมองเขา

จ้าวเฉิงรีบยกมือ

“ข้าไม่ได้ถามรายละเอียด ได้ยินเพียงว่าเจ้าต้องใช้อุปกรณ์จากเรือนโอสถ”

เยว่ซีพยักหน้า

“เป็นเหตุหนึ่ง”

นางหันไปมองโรงเก็บหุ่นข้างลาน

“อีกเหตุคือ ข้าอยากทำของที่ไม่พังตอนคนกำลังจำเป็นต้องใช้”

⸻

หลิงยวนรออยู่ใต้ต้นสนด้านนอกลาน

วันนี้เขาไม่คล้องแขนตลอดเวลาแล้ว แต่ยังวางมือซ้ายพักไว้ในแขนเสื้อ ไม่ถือสิ่งใดด้วยข้างนั้น

เยว่ซีเดินไปหยุดตรงหน้า ยื่นใบประเมินให้

เขารับมาอ่าน

“ผ่านแล้ว”

“เจ้าค่ะ”

“ตรงนี้ต้องฝึกเพิ่ม”

นิ้วเขาชี้ข้อที่ผู้คุมสอบหักคะแนน

เยว่ซีถอนหายใจ

“ข้านึกว่าท่านจะชมก่อน”

หลิงยวนเงยหน้า

“เจ้าทำได้ดี”

คำพูดเรียบง่ายทำให้นางเงียบไปเสียเอง

เขาส่งกระดาษคืน

“ตอนหุ่นออกมา เจ้าเห็นช่องกำแพงตั้งแต่เมื่อใด”

“ตอนเดินเข้าทางลาด ข้าเห็นรอยรองลังอยู่ข้างใน คิดว่าคงใช้พักของได้”

หลิงยวนพยักหน้า

เยว่ซีเดินข้างเขาออกจากลาน ก่อนเอ่ยขึ้น

“โรงช่างที่รับผู้ช่วยอยู่ทางตะวันออก ใช้เวลาเดินทางสองวัน เขารับไปเรียนครั้งละสิบวัน ข้าอยากสมัครรอบหน้า”

เขาหันมามอง

นางกล่าวต่ออย่างรวดเร็ว

“ข้าจะถามอาจารย์เสิ่นก่อน ต้องมีผู้ดูแลเรื่องผนึก และถ้าอาการไม่พร้อม ข้าก็จะเลื่อน ไม่ได้คิดจะไปเองเจ้าค่ะ”

“ดี”

นางหยุดเดิน

“ท่านไม่ถามว่าจะไปทำไมอีกหรือ”

“เมื่อครู่ได้ยินเจ้าบอกจ้าวเฉิงแล้ว”

เยว่ซีมองเขา

“ท่านได้ยินตั้งแต่เมื่อใด”

“ตั้งแต่เขาถามว่าเจ้าควรดีใจหรือไม่”

นางเบิกตาเล็กน้อย

หลิงยวนเดินต่ออย่างสงบ เยว่ซีรีบตามไป ก่อนยื่นนิ้วเกี่ยวชายแขนเสื้อเขาไว้

“ถ้าข้าไปสิบวัน ท่านจะคิดถึงหรือไม่”

ครั้งนี้เขาหยุด

สายลมพัดปลายผมลงข้างแก้ม นางเริ่มรู้สึกว่าตนถามเร็วเกินไป จึงมองไปทางอื่น

“ข้าเพียง—”

“คิดถึง”

เยว่ซีหันกลับมา

เขามองนางตรง ๆ ไม่มีท่าทีว่าจะเปลี่ยนคำตอบ

“แต่เจ้าไปเรียนได้”

นางก้มหน้าลงช้า ๆ ยิ้มจนต้องเม้มปากไว้

เดินไปได้อีกหลายก้าวจึงนึกคำตอบออก

“ข้าจะเขียนจดหมายมา”

“เขียนให้อ่านออก”

เยว่ซีเงยหน้าทันที

“ยายหวังสอนท่านหรือ”

มุมปากเขาขยับ

นางจึงรู้คำตอบโดยไม่ต้องถามซ้ำ

⸻

เมื่อกลับถึงเรือนเจ้าสำนัก มีแขกรออยู่แล้ว

เหออิงวางกล่องไม้แบนบนโต๊ะ ภายในเรียงผลึกหลายชนิดซึ่งแยกห่อด้วยผ้าคนละสี

“ได้รับคำขอแล้ว ข้านำตัวอย่างที่พอหาได้มาก่อน” นางกล่าว “แต่ถ้าต้องทำให้ทั้งห้าฐานรับและคืนปราณในจังหวะเดียวกัน ช่างเหมืองของข้ายังรับปากไม่ได้”

เสิ่นซูเหอหยิบผลึกใสขึ้นส่องแสง

“เรายังอยู่ขั้นทดลอง ไม่ต้องรีบตัดชิ้นใหญ่”

เหออิงพยักหน้า ก่อนวางป้ายไม้เก่าลงข้างกล่อง

“คนที่ควรถามคือช่างที่เคยทำเครื่องควบคุมน้ำในเมืองตงเหอ เขาทำอุปกรณ์ที่ให้ค่ายกลหลายส่วนทำงานผลัดกันได้ ข้าเคยซื้อของจากโรงช่างนั้น”

เยว่ซีมองป้ายแล้วชะงัก

เป็นชื่อเดียวกับโรงช่างบนใบสมัครของนาง

เจ้าสำนักรับป้ายไปดู

“ข้ารู้จักเจ้าสำนักที่ดูแลอยู่ จะส่งแบบส่วนที่เปิดเผยได้ไปให้ตรวจ”

“เขาอาจไม่ยอมรับงาน” เหออิงเตือน “ได้ยินว่าช่างใหญ่เลิกทำอุปกรณ์สำหรับผู้ฝึกตนมาหลายปีแล้ว รับแต่เครื่องสูบน้ำ ประตูน้ำ กับของใช้ในเมือง”

“เหตุใดหรือเจ้าคะ” เยว่ซีถาม

“ข้าไม่รู้แน่ชัด”

เหออิงตอบตามตรง แล้วเลื่อนตัวอย่างผลึกมาทางนาง

“แต่ต่อให้เขาไม่รับ พวกเจ้าก็ควรรู้จักวัสดุพวกนี้ไว้ ของที่ดูเหมือนกันอาจทำงานต่างกันมาก”

เยว่ซีนั่งลงฟังทันที

นางจดชื่อ ความทนทาน และข้อจำกัดลงในสมุด ไม่แตะอุปกรณ์ด้วยปราณของตนเอง

หลิงยวนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนถ้วยน้ำออกจากข้อศอกนางอย่างเงียบ ๆ

ปลายแขนเสื้อเยว่ซีปัดผ่านตำแหน่งนั้นในลมหายใจถัดมา

นางชะงัก แล้วหันมายิ้มให้เขา

⸻

คำตอบจากตงเหอมาถึงในเย็นวันถัดมา ผ่านคู่ยันต์รับส่งข้อความของสำนักพันธมิตร

เจ้าสำนักอ่านจบแล้วส่งให้เสิ่นซูเหอ

ในนั้นไม่มีคำรับปากว่าจะสร้างฐานผนึกให้ได้

มีเพียงคำถามหลายข้อ ทั้งปริมาณปราณ ความถี่ที่เปลี่ยนสาย และวิธีรับมือเมื่อผู้คุมถอนตัวกะทันหัน

ท้ายกระดาษมีข้อความเขียนเพิ่มด้วยลายมือหนักแน่น

ส่งแบบจำลองที่เคยล้มเหลวมาด้วย อย่าส่งมาแต่แบบที่คิดว่าจะสำเร็จ

เยว่ซีอ่านแล้วเงยหน้า

“เขายอมดูหรือเจ้าคะ”

“ยอมดู” เจ้าสำนักตอบ “ยังไม่ใช่ยอมทำ”

นางพยักหน้า ก่อนเริ่มจัดสมุดการทดลองทั้งหกครั้ง

เสิ่นซูเหอมองใบสมัครโรงช่างที่นางวางอยู่ข้างตัว แล้วหันไปหารือกับอาจารย์ฉิน

หากจะพาเยว่ซีไป ต้องจัดคนดูแลอาการตลอดทาง นำกล่องผลึกสำรองไปด้วย และยังไม่เปลี่ยนการฝึกปราณระหว่างเดินทาง

ไม่มีใครกำหนดวันจนกว่าจะตรวจครบ

แต่คราวนี้การเตรียมตัวมีปลายทางแล้ว

เยว่ซีหยิบถาดหินที่ร้าวจากการทดลองครั้งล่าสุดมาห่อผ้า ใช้เศษกระดาษรองมุมอย่างระวัง

หลิงยวนเข้ามาช่วยจับผ้าให้ด้วยมือขวา

“หนักกว่าที่คิด” นางกล่าว

“ให้คนขนของยก”

“ข้ายังไม่ได้จะยกเองเจ้าค่ะ”

เขามองนาง

เยว่ซีหลบตา ก่อนค่อย ๆ ถอนมือที่สอดใต้ถาดออก

หลิงยวนไม่ได้พูดซ้ำ เพียงผูกปมด้านบนให้แน่น

ขณะนั้นเจ้าสำนักพลิกกระดาษคำตอบไปด้านหลัง แล้วหยุดอ่านอยู่ครู่หนึ่ง

“ยังมีอีกบรรทัด”

ทุกคนหันไป

ข้อความนั้นสั้นกว่าส่วนอื่นมาก

หากแบบนี้มาจากหลินจิ้งเหยียน จงนำบันทึกเรื่องฐานที่หกมาด้วย ห้าฐานแรกทำหน้าที่รับปราณ แต่ฐานสุดท้ายเป็นสิ่งที่ทำให้คนวางมือได้

เยว่ซีก้มมองภาพวงกลมห้าวงซึ่งคุ้นตาแล้ว

นอกวงเหล่านั้น บิดาลากเส้นออกไปเพียงเส้นเดียว

ตรงปลายเส้นไม่มีภาพฐาน

มีเพียงคำว่า ให้ฐานผนึกพักได้

หลิงยวนเลื่อนสำเนาเข้ามาใกล้ตะเกียง

ไม่มีรอยหมึกอื่นซ่อนอยู่ ไม่มีข้อความที่พวกเขามองข้ามอีก

เยว่ซีมองจดหมายจากตงเหอ แล้ววางมันลงข้างแบบของบิดา

คนที่เขียนตอบมาไม่ได้เพียงรู้จักวิธีสร้างอุปกรณ์

เขารู้ว่าแบบร่างนี้ขาดอะไรไป

และอาจเคยเห็นมันในวันที่ยังครบถ้วน