บทที่ 47 — เสียงที่พาคนกลับไป

“ใครกลับมา”

หลิงยวนถามโดยยังไม่เดินเข้าใกล้ชายที่ยืนอยู่หน้าประตู

“พี่ชายข้าขอรับ”

เชือกในมืออีกฝ่ายสั่นจนเห็นได้ชัด ปลายด้านหนึ่งผูกกับข้อมือ ส่วนอีกด้านพันอยู่รอบเอวผู้ส่งข่าวที่พาเขามา

อาจารย์ฉินเลื่อนเก้าอี้ให้

“นั่งก่อน ข้าจะยังไม่แก้เชือก”

ชายผู้นั้นนั่งลงทันที ราวกับรอคำอนุญาตนี้มานาน

“เจ้าชื่ออะไร”

“เหลียงอัน พี่ชายข้าชื่อเหลียงเฉิง เขาหายไปสามคืน กลับมาตอนเช้า เสื้อผ้าเปียก แต่ไม่มีแผล เขาจำทุกคนได้ ยังถามหาลูกของตัวเองด้วย”

เจ้าสำนักส่งสัญญาณให้ศิษย์จดคำให้การ แล้วสั่งอีกคนออกไปแจ้งหน่วยลาดตระเวนใกล้หมู่บ้านทันที

“หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น” หลิงยวนถาม

เหลียงอันเลียริมฝีปากแห้งผาก

“เขาบอกว่ายังมีคนติดอยู่ในป่า ขอให้ข้าช่วยเอาเชือกกับตะเกียงไป ข้าถามว่าเหตุใดไม่แจ้งผู้ใหญ่บ้าน เขาบอกว่าเดินไปนิดเดียวก็ถึงแล้ว”

“เจ้าไปหรือไม่”

ชายผู้นั้นก้มหน้า

“ไปขอรับ”

นิ้วกำเชือกแน่นขึ้น

“ข้ารู้ว่าควรรอคนอื่น แต่ตอนนั้นกลับคิดว่าเสียเวลาถามอยู่ทำไม คนกำลังรอความช่วยเหลือ ข้าเดินตามเขาไปจนถึงลำธาร แล้วได้ยินเสียงกระดิ่ง”

เยว่ซีเงยหน้าจากกระดาษ

กระดิ่งที่นำกลับมาถูกย้ายไปยังห้องเก็บของด้านนอกแล้ว แต่ภาพคราบสีเทาตรงขอบยังติดอยู่ในความคิดนาง

“กระดิ่งอยู่ที่ใดเจ้าคะ”

“บนต้นไม้ เหนือหัวพี่ชายข้า”

“แล้วพี่ชายท่านทำอะไร”

เหลียงอันเงียบไปนาน

“เขาจับข้ากดลงกับพื้น”

⸻

ไม่มีใครถามแทรก

อาจารย์ฉินวางน้ำอุ่นใกล้มือ รอจนเหลียงอันหายใจช้าลงจึงตรวจข้อมืออีกข้าง

“เขาแรงมาก ข้าดิ้นไม่หลุด” ชายหนุ่มกล่าวต่อ “แต่ระหว่างที่กดข้า เขาร้องไห้”

หลิงยวนเลื่อนสายตาจากรอยช้ำบนแขนขึ้นมองใบหน้าอีกฝ่าย

“เขาพูดอะไรหรือไม่”

“บอกให้ข้าหนี”

เสียงของเหลียงอันแตกพร่า

“มือเขายังกดคอข้าอยู่ แต่ปากกลับบอกให้หนี ข้าเลยเตะเสาที่แขวนกระดิ่งจนมันหล่น เขาปล่อยมือครู่หนึ่ง ข้าจึงวิ่งออกมา”

“เขาตามหรือไม่”

“ข้าไม่กล้าหันกลับไปดู”

เหลียงอันดึงเชือกขึ้นให้เห็น

“พอพ้นป่า ข้ากลับอยากย้อนกลับไปหาพี่ ข้ารู้ว่าไม่ควรไป แต่เดินกลับไปแล้วหลายก้าว จึงเอาเชือกผูกตัวเองกับต้นไม้ จนคนของท่านมาพบ”

ผู้ส่งข่าวพยักหน้ารับ

“ตอนเราพบ เขาขอให้จับปลายเชือกไว้ ตลอดทางมีสองครั้งที่พยายามลงจากม้า บอกว่าจะกลับไปเอาของ แต่พอถามว่าอะไรกลับตอบไม่ได้”

เจ้าสำนักลุกขึ้น

“ส่งคำเตือนเพิ่ม ผู้กลับจากป่าต้องมีคนดูแล อย่าปล่อยให้ออกไปตามลำพัง ห้ามทำร้ายเพียงเพราะมีอาการผิดปกติ”

เหลียงอันเงยหน้าทันที

“พี่ข้ายังอยู่ข้างในใช่หรือไม่ขอรับ”

ไม่มีผู้ใดตอบง่าย ๆ ว่าใช่

หลิงยวนกล่าวเพียงว่า

“เขายังพยายามช่วยเจ้า เราจะเริ่มจากตรงนั้น”

⸻

ขณะอาจารย์ฉินตรวจหลังใบหูของเหลียงอัน เยว่ซีสังเกตเห็นนิ้วของชายหนุ่มเคาะอยู่บนเข่า

สองครั้งติดกัน

เว้นช่วง

แล้วอีกหนึ่งครั้ง

ตอนแรกนางคิดว่าเขากำลังประหม่า จนผู้ส่งข่าวขยับเท้าตามจังหวะเดียวกัน

เยว่ซีหันมองประตู

ด้านนอกมีเสียงเบามาก คล้ายปลายโลหะกระทบขอบชาม

นางลุกขึ้นช้า ๆ

“ศิษย์พี่โม่”

หลิงยวนมองตามสายตานาง

เขาได้ยินแล้ว

“ทุกคนหยุดพูดก่อน”

ห้องเงียบลง เสียงนั้นจึงชัดขึ้นอีกนิด

กริ่ง กริ่ง

แล้วอีกครั้งหลังเว้นช่วง

เหลียงอันลุกพรวด

“ข้าต้องไปแล้ว”

เชือกกระชากเอวผู้ส่งข่าวจนอีกฝ่ายเสียหลัก หลิงยวนก้าวเข้าขวาง ใช้มือขวาจับข้อศอกเหลียงอันแล้วหมุนแรงพุ่งให้เบี่ยงลงข้างเก้าอี้

ชายหนุ่มดิ้นสุดแรง

“ปล่อยข้า! พี่ข้ารออยู่!”

อาจารย์ฉินเข้าประคองศีรษะ ไม่ให้เขากระแทกขอบโต๊ะ ขณะที่หลิงยวนกดสองนิ้วลงบนจุดเหนือไหล่ แสงสีเงินอมฟ้าวาบเพียงชั่วครู่ แขนของเหลียงอันจึงหมดแรงลง

“ยังไม่ต้องกดจิตเขา” อาจารย์ฉินกล่าว “ข้าจะดูว่าอาการเปลี่ยนเมื่อเสียงหยุดหรือไม่”

เจ้าสำนักออกจากห้องไปแล้ว

เยว่ซีขยับจะตาม แต่เห็นผู้ส่งข่าวกำลังยื่นมือไปแก้เชือกที่เอวตนเอง

สายตาของเขาไม่ได้มองปม

กำลังมองประตู

นางรีบเรียกศิษย์เฝ้าห้อง

“ช่วยจับมือเขาก่อนเจ้าค่ะ เขาก็ได้ยิน!”

ศิษย์สองคนเข้าประคอง ผู้ส่งข่าวสะดุ้งราวกับเพิ่งตื่น

“ข้า… ข้าจะไปไหน”

ไม่มีใครตอบทัน

เสียงกระดิ่งหยุดลง

เหลียงอันอ่อนแรงทันที ทั้งร่างทรุดอยู่ในมือหลิงยวน หายใจหอบและร้องไห้โดยไม่ส่งเสียง

⸻

เจ้าสำนักกลับมาพร้อมรายงานสั้น ๆ

กระดิ่งไม่ได้ถูกใครเขย่า

มันสั่นเองอยู่ในถาด แม้ห้องจะปิดหน้าต่างแล้ว เมื่อครอบด้วยหีบไม้บุผ้าหนา เสียงจึงเบาลงจนไม่ได้ยิน และคราบสีเทาที่ขอบก็หยุดเคลื่อนไหว

“คนเฝ้าทั้งสองยังรู้ตัวดี แต่คนหนึ่งคิดจะเปิดประตูให้มันได้ยินเสียงข้างนอก” เจ้าสำนักกล่าว “เขาบอกว่าไม่รู้ว่าความคิดนั้นมาจากไหน”

หลิงยวนปล่อยเหลียงอันให้อาจารย์ฉินกับเสิ่นซูเหอดูแล แล้วถอยออกมายืนข้างโต๊ะ

แขนซ้ายยังอยู่แนบลำตัว เขาไม่ได้ใช้มันรับแรงเมื่อครู่

เยว่ซีมองเขาอย่างถามอาการ

“ไม่เจ็บเพิ่ม” เขาตอบก่อนนางเอ่ย

จากนั้นจึงหันไปหาเจ้าสำนัก

“ให้เปลี่ยนคนเฝ้า คนที่ได้ยินเสียงอยู่ใกล้ที่สุดต้องตรวจด้วย”

“สั่งแล้ว”

เยว่ซีมองนิ้วของเหลียงอันซึ่งหยุดเคาะเข่า

“ตอนเสียงเริ่ม เขากับผู้ส่งข่าวขยับตามจังหวะเดียวกันเจ้าค่ะ แต่คนอื่นไม่ได้เป็นทันที”

เสิ่นซูเหอตรวจดวงตาของผู้ส่งข่าว

“เจ้าเคยได้ยินเสียงนี้ก่อนขึ้นเขาหรือไม่”

อีกฝ่ายพยักหน้าช้า ๆ

“ตอนเก็บกระดิ่ง มันดังครั้งหนึ่ง ข้าคิดว่าเป็นเพราะขยับห่อผ้า”

หลิงยวนมองไปทางห้องเก็บของ

“อย่าเพิ่งสรุปว่าเสียงเป็นทางเดียวที่มันใช้ แต่คนที่เคยได้ยินอาจถูกเรียกซ้ำได้ง่ายกว่า”

เจ้าสำนักหยิบพู่กันขึ้นเขียนคำเตือนเพิ่มเติมด้วยตนเอง

คราวนี้ไม่มีใครใช้คำว่า คนกลายเป็นอสูร

พวกเขายังมีหลักฐานเพียงว่าคนบางคนกำลังถูกบังคับให้ทำสิ่งที่ตนไม่ต้องการ

⸻

ก่อนเที่ยงคืน เยี่ยจื้อหยวนมาถึงเรือนตรวจ

เขานำบันทึกสิ่งที่พบรอบประตูโบราณมาด้วย เมื่อฟังเหตุการณ์แล้วจึงเปิดหน้าหนึ่งให้ทุกคนดู

ภาพเก่าเป็นวัตถุทรงกลวงมีรอยแตกตามขอบ ไม่เหมือนกระดิ่งเสียทีเดียว แต่ข้อความข้างภาพกล่าวถึงเสียงที่ทำให้ผู้ฟังเดินออกจากที่ปลอดภัย

“ในบันทึกเรียกว่าเสียงชักจิต” ท่านเยี่ยกล่าว “แต่ข้อความขาดไปมาก ข้าไม่ยืนยันว่าของที่พบเป็นชนิดเดียวกัน”

หลิงยวนอ่านบรรทัดที่เหลือ

“มันไม่ได้สร้างความต้องการใหม่ทั้งหมด”

“ผู้บันทึกคิดว่ามันเกาะความคิดที่มีอยู่แล้ว ทำให้คนรู้สึกว่าต้องลงมือเดี๋ยวนั้น” เยี่ยจื้อหยวนตอบ “คนอยากช่วยญาติ คนอยากกลับบ้าน หรือแม้แต่คนอยากตรวจให้แน่ใจว่าอันตรายจริงหรือไม่ ล้วนถูกพาออกไปได้”

เยว่ซีนึกถึงผู้ส่งข่าวที่พยายามแก้เชือก

เขาไม่ได้ดูเหมือนคนหลับ

เขาดูเหมือนคนที่ตัดสินใจแล้ว

“ถ้าเช่นนั้นบอกว่าอย่าเชื่อเสียงอย่างเดียวคงไม่พอ” นางกล่าว

เจ้าสำนักพยักหน้า

“ให้ผู้ลาดตระเวนทำงานเป็นกลุ่ม หากผู้ใดเปลี่ยนแผนกะทันหัน ต้องหยุดตรวจร่วมกันก่อน ไม่มีผู้ใดตามเสียงเข้าไปลำพัง”

หลิงยวนชี้ตำแหน่งสองหมู่บ้านบนแผนที่

“ถอนกระดิ่งออกจากเส้นทางก่อน ห้ามตีให้แตกใกล้คน เราไม่รู้ว่าคราบข้างในจะกระจายหรือไม่ ส่วนผู้กลับมาให้ดูแลในห้องที่กันเสียงได้ แล้วสังเกตว่าอาการยังเกิดหรือไม่”

ท่านเยี่ยรับหน้าที่ส่งข้อมูลไปยังสำนักพันธมิตร

ก่อนออกจากห้อง เขาหยุดมองหลิงยวนครู่หนึ่ง

“ข้าจะไปกับหน่วยค้นหา”

หลิงยวนพยักหน้า

“พาคนกลับมาให้ได้ก่อน อย่าไล่ตามสิ่งที่มันอยากให้เห็น”

เยี่ยจื้อหยวนรับคำโดยไม่กล่าวแก้ตัวถึงอดีต

⸻

ใกล้รุ่ง เหลียงอันหลับได้ในที่สุด

เชือกหยาบที่บาดข้อมือถูกเปลี่ยนเป็นผ้านุ่ม โดยมีเขาเป็นคนยินยอมให้ผูกไว้หลวม ๆ กับขอบเตียงระหว่างที่ยังไม่มั่นใจว่าจะควบคุมตนเองได้

เยว่ซีนำกระดาษคำให้การไปส่งที่ห้องข้างกัน แล้วพบหลิงยวนยืนอยู่ใต้ชายคา

นางยื่นขนมกุ้ยฮวาชิ้นเล็กให้

เขารับไว้

“เจ้ายังไม่นอน”

“กำลังจะไปเจ้าค่ะ”

นางมองกระบี่ที่ศิษย์นำมาคืนให้เขา มันวางอยู่บนโต๊ะด้านใน ยังไม่ได้ถูกคาดเอว

“ท่านจะลงพื้นที่หรือไม่”

“หากต้องตัดพันธะที่พบจริง ข้าจะไป แต่คืนนี้คนที่อยู่ใกล้กว่าเริ่มงานแล้ว”

เยว่ซีพยักหน้า ความกังวลยังไม่หาย แต่คำตอบนั้นทำให้นางไม่ต้องเดา

หลิงยวนมองรอยหมึกบนข้อนิ้วนาง

“เมื่อครู่เจ้าหยุดผู้ส่งข่าวไว้ได้ทัน”

“ข้าเห็นเขามองประตูเหมือนเหลียงอัน”

“ครั้งหน้าหากเขาออกแรง อย่าจับคนเดียว”

“ข้าเรียกศิษย์เฝ้าห้องแล้วเจ้าค่ะ”

“ข้ารู้”

นางมองเขาอย่างสงสัย

หลิงยวนยกขนมขึ้น

“จึงได้ยืนกินสิ่งนี้กับเจ้าอยู่”

เยว่ซีหลุดยิ้มเล็กน้อย ก่อนสีหน้าจะสงบลง

“ที่บ้านเมื่อวาน…”

เขาหันมาทางนาง

ใบหูเยว่ซีเริ่มร้อน แต่นางพูดต่อจนจบ

“ข้ายังอยากกลับไปนั่งตรงนั้นอีก”

หลิงยวนจับมือนางไว้เพียงครู่หนึ่ง

“ข้าจำได้”

ไม่มีคำสัญญาว่าหลังจากนี้จะไม่มีอันตราย

แต่มือที่จับกันอยู่ทำให้นางจำได้เช่นกันว่า ชีวิตของพวกเขายังมีสิ่งอื่นให้กลับไปหา

⸻

ข่าวแรกจากหมู่บ้านมาถึงหลังฟ้าสาง

หน่วยค้นหาพบกระดิ่งอีกสองใบและถอดเก็บโดยไม่ให้ดัง ผู้กลับมาสามคนถูกแยกดูแล คนหนึ่งสงบลงหลังย้ายออกจากบ้านใกล้ชายป่า อีกสองคนยังพยายามออกไปเป็นระยะ

เหลียงเฉิงอยู่ในกลุ่มนั้น

เขายังมีชีวิต

เมื่ออาจารย์ฉินบอกข่าว เหลียงอันร้องไห้จนพูดไม่ได้อยู่พักใหญ่ ก่อนขอให้ส่งคำไปหาพี่ชาย

“บอกเขาว่าข้าไม่ได้โกรธ”

ผู้จดข่าวหยุดพู่กัน รอให้เขาพูดต่อ

“แล้วบอกว่าข้าจะไม่เดินตามเสียงอีก ให้เขาอยู่รอหมอ”

ข้อความถูกส่งไปพร้อมคำแนะนำการดูแล

แต่ก่อนเที่ยง รายงานฉบับถัดมากลับทำให้ทุกคนต้องกลับมารวมกันที่เรือนเจ้าสำนัก

เสียงยังดังอยู่ในห้องที่นำเหลียงเฉิงไปพัก

ไม่พบกระดิ่งในเสื้อผ้า ใต้เตียง หรือบริเวณรอบบ้าน

เสียงดังขึ้นเมื่อเขาพยายามพูด

⸻

หลิงยวนออกเดินทางพร้อมเสิ่นซูเหอและผู้อาวุโสสองคนหลังตรวจอาการเรียบร้อย

หน่วยพันธมิตรจัดพาหนะบินมารับ เขาจึงไม่ต้องใช้ปราณพาตนเองเดินทาง ส่วนเยว่ซีอยู่ช่วยสวี่ฉางเกิงตรวจภาชนะเก็บกระดิ่งที่สำนัก

ก่อนแยกกัน หลิงยวนบอกนางตรง ๆ

“อาจมีสิ่งผูกอยู่กับคน ข้าต้องเห็นก่อนจึงรู้ว่าตัดได้หรือไม่”

“ถ้าตัดไม่ได้ อย่าฝืนแทนทุกคนเจ้าค่ะ”

“ข้าจะหาทางอื่น”

นางพยักหน้าแล้วปล่อยชายแขนเสื้อเขา

คราวนี้ไม่มีใครต้องแอบออกเดินทาง และไม่มีใครถูกทิ้งให้รู้ข่าวจากคนอื่นภายหลัง

⸻

เมื่อถึงหมู่บ้าน หลิงยวนเห็นเชือกขึงเป็นแนวอยู่รอบเรือนหลังหนึ่ง

ชาวบ้านถูกย้ายไปพักอีกฟากลำธาร ผู้ดูแลผลัดเวรกันตามเวลาที่กำหนด และสื่อสารด้วยป้ายไม้เมื่อจำเป็นต้องเข้าใกล้ห้องคนป่วย

เยี่ยจื้อหยวนยืนรออยู่ใต้ต้นไม้

“เขายังรู้ตัวเป็นช่วง ๆ พยายามเตือนคนเฝ้าทุกครั้งก่อนเสียงดัง”

“ได้ตรวจตรงใดแล้ว”

“ไม่พบแก่นในอกหรือท้อง หมอไม่กล้าส่งปราณลึกกว่านั้น เพราะทุกครั้งที่แตะใกล้คอ เขาจะหายใจติดขัด”

หลิงยวนรับผลตรวจ แล้วเดินเข้าไปพร้อมเสิ่นซูเหอ

เหลียงเฉิงนั่งพิงหัวเตียง ใบหน้าคล้ายเหลียงอันแต่ผอมกว่า ริมฝีปากแตก เขามองแขกทั้งสองแล้วรีบยกมือปิดปาก

หลิงยวนนั่งลงในระยะห่าง

“น้องชายเจ้าปลอดภัย”

ดวงตาชายบนเตียงแดงขึ้นทันที

“เขาฝากบอกว่าไม่ได้โกรธ และจะไม่เดินตามเสียงอีก”

เหลียงเฉิงก้มหน้า ไหล่สั่นแรง

เสียงเล็ก ๆ ดังออกมาจากลำคอ

กริ่ง กริ่ง

เสิ่นซูเหอยกแผ่นกั้นเสียงที่เตรียมไว้ขึ้น หลิงยวนแตะยันต์ลงบนขอบเตียง แสงสีเงินอมฟ้าแผ่เป็นแนวบางรอบคอคนป่วยโดยไม่กดเข้าไปในเนื้อ

เหลียงเฉิงอ้าปากหอบ

ใต้ลิ้นมีเส้นสีเทาพาดผ่านเพียงชั่วขณะ

มันหายไปทันทีที่แสงเข้าใกล้

หลิงยวนถอนปราณกลับก่อนอีกฝ่ายจะขาดอากาศ

ชายบนเตียงคว้าพู่กันที่เสิ่นซูเหอวางให้ มือสั่นจนหมึกหยดบนผ้า แต่ยังพยายามเขียนลงบนกระดาษ

อย่าตัดคอ

หลิงยวนเลื่อนกระดาษให้มั่นคง

“ข้าจะไม่ทำเช่นนั้น”

เหลียงเฉิงเขียนต่ออย่างเร่งร้อน

มันอยู่ในคอข้า แต่ไม่ได้อยู่ที่นี่ทั้งหมด

นอกห้อง เยี่ยจื้อหยวนยกมือสั่งให้คนเฝ้าถอยออกจากแนวหน้าต่าง

กระดิ่งที่เก็บอยู่ในหีบปิดสนิทใต้ต้นไม้เริ่มสั่น

ไม่มีเสียงลอดออกมา

แต่ในห้องคนป่วยอีกสองห้อง ผู้กลับจากป่าต่างยกมือขึ้นปิดปากพร้อมกัน

หลิงยวนมองเส้นสีเทาที่ปรากฏใต้ผิวคอเหลียงเฉิงอีกครั้ง

มันไม่ได้ดิ้นหนีแสงอย่างไร้ทิศทาง

มันกำลังถูกดึงตึงไปทางป่า

เขาหันไปหาเสิ่นซูเหอ

“อย่าให้ใครตัดสิ่งที่อยู่ในร่างคนป่วยตามลำพัง ส่งข่าวไปทุกจุดเดี๋ยวนี้”

แล้วจึงมองชายบนเตียง

“เจ้ายังพอจำได้หรือไม่ ว่าพวกมันพาเจ้าไปที่ใด”

เหลียงเฉิงพยักหน้า น้ำตาหยดลงบนกระดาษ

ปลายพู่กันลากเป็นภาพหยาบ ๆ ของทางลงใต้ดิน

เหนือทางลงนั้นมีต้นไม้ใหญ่

และบนกิ่งของมัน—

แขวนกระดิ่งอยู่เต็มต้น