วาย のウェブ小説 & พระชายา BL ストーリー

หลี่อวี้เหิง ชาตินี้เขาไม่อาจทำให้สามีรักได้ ชาติหน้าเขา ขอไม่รักคนไร้หัวใจเช่นนี้อีกเมื่อคำขอได้ส่งถึงสวรรค์ ทำให้เขาย้อนกลับมาตอนที่กำลังคลอดบุตรฝาแฝด สวรรค์ช่างเมตตาทำให้ชาตินี้เขาย้อนกลับมาตอนที่ลูกน้อยยังมีชีวิตอยู่ ชาตินี้เขาจะต้องปกป้องลูกน้อยและครอบครัวให้ได้ และจะไม่รักสามีใจร้ายเช่นท่านอีก ไท่ฉางจวิน!

ในอดีตชาติ เสิ่นอวี่เฉิน ทายาทวาณิชอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง ยอมมอบทั้งหัวใจและคลังสมบัติมหาศาลเพื่อแต่งเข้าจวนเสนาบดีตระกูลเผย ทว่าความรักหวานซึ้งกลับเป็นเพียงฉากบังหน้า ชะตากรรมสุดท้ายของเขาคือการถูกขังลืมในเรือนร้าง ถูกพรากทุกสิ่งกระทั่งเลือดในอก และสิ้นใจอย่างโดดเดี่ยวกลางพายุหิมะ ทว่าในวินาทีที่ลมหายใจดับสูญ ดวงวิญญาณของเขากลับได้เห็นความจริงอันน่าตื่นตะลึง... เมื่อบุรุษที่คนทั้งใต้หล้าหวาดกลัวดั่ง ‘พญายมเดินดิน’ อย่าง เซียวเจิ้งหาน อ๋องสำเร็จราชการผู้กุมอำนาจทหารครึ่งแผ่นดิน ยอมบุกฝ่าคมดาบมาคุกเข่าร่ำไห้ โอบกอดร่างอันเย็นชืด และใช้สองมือเปล่าที่เปรอะเปื้อนเลือดขุดหลุมฝังศพให้เขาด้วยตนเอง เกี้ยวแปดคนหามสีแดงสดจอดนิ่งสนิทอยู่หน้าประตูใหญ่จวนเสนาบดีที่ปิดสนิท บ่าวไพร่เยาะเย้ยสั่งให้เขายืนตากหิมะเพื่อดัดสันดานกลิ่นอายพ่อค้า ในเมื่อพวกมันหวังฮุบสินสอดสิบหลี่ แต่กลับกล้าปิดประตูใส่หน้า... เช่นนั้นก็อย่าหวังว่าจะได้แตะต้องเหรียญทองของตระกูลเสิ่นแม้แต่อีแปะเดียว “คนขับเกี้ยว... หันหัวขบวนไปจวนอ๋องสำเร็จราชการเดี๋ยวนี้!” เกมแค้นกระดานนี้ ใครกันแน่ที่จะเป็นผู้คุมหมาก และผู้ใด... จะต้องถูกฝังทั้งเป็นใต้เกล็ดหิมะอันเหน็บหนาว

ความสัมพันธ์กับคนรักที่เป็นบุรุษเมื่อในอดีต ทำให้อี้เฟิงตั้งครรภ์ กลับกลายเป็นว่าคนรักทอดทิ้ง ซ้ำยังโดนขับไล่ออกจากตระกูลเพียงเพราะอี้เฟิงเองก็เป็นบุรุษ ต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก สุดท้ายจึงตัดสินใจยอมขายตนเองและบุตรเพื่อเป็นทาส แต่คนที่ซื้อตัวเขาและลูกกลับเป็นคนรักที่ทอดทิ้งไปเมื่อหลายปีก่อน

เกิดใหม่ชาตินี้ หลินอวี้ตั้งใจจะรักตัวเองและยื่น ‘หนังสือหย่า’ ให้ท่านโหวผู้แสนเย็นชา “ข้าไม่ได้ทำผิดกฎสามี... เช่นนั้นหนังสือหย่าฉบับนี้ถือเป็นอันตกไป!” "ชาติก่อนเอาแต่วิ่งตามจนตัวตาย ชาตินี้ขอยื่นใบหย่าแล้วไปใช้ชีวิตให้คุ้ม!" เมื่อ 'หลินอวี้' ได้โอกาสย้อนเวลากลับมาในอดีตก่อนแต่งงานสามวัน ชาติก่อนเขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อเอาชนะใจสามี แต่กลับได้รับการตอบรับเพียงความเงียบเหงาและโรคร้ายที่คร่าชีวิตไป ชาตินี้เขาจึงตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าจะ "รักตัวเองให้มากกว่ารักท่านโหว" คืนเข้าหอ... แทนที่จะนั่งรอสามีอย่างสงบ หลินอวี้กลับยื่น 'หนังสือหย่า' ให้กับ 'เซียวเยี่ยนเหิง' ท่านโหวเจิ้นเป่ย แม่ทัพอันดับหนึ่งผู้เย็นชาและสุขุม ตั้งแต่นั้นมา จวนโหวที่เคยเงียบสงัดก็กลายเป็นศูนย์รวมความวุ่นวาย! หลินอวี้พาบ่าวป่วนเมือง เปิดสำนักพนันตกปลา แอบเลี้ยงห่าน และใช้วิธีแสบๆ แท็กทีมแก้เกมพวกขุนนางโกง โดยมีท่านโหวคอยกุมข้อกฎหมายตามปิดเกมให้แบบเนียนๆ ... แล้วสรุปว่าสัญญาหย่าหนึ่งปีที่ว่า มันจะไปจบที่ตรงไหนกันแน่?!

"ในคืนที่พระจันทร์เต็มดวง พิษร้ายในกายสวามีจะกำเริบคลั่ง..." หน้าที่ของ ‘พระชายา’ อย่างเขา ไม่ใช่การปรนนิบัติในฐานะคู่ชีวิต แต่คือการเป็น ‘โอสถมนุษย์’ ที่ต้องรองรับอารมณ์ดิบเถื่อนขององค์รัชทายาทหน้าดุ ทุกสัมผัสที่แลกเปลี่ยน... ทุกหยาดเหงื่อที่หลอมรวม... คือหนทางเดียวที่จะดับพิษร้าย ยิ่งถอนพิษ ร่างกายยิ่งเสพติด ร่างบางถูกพันธนาการไว้บนแท่นบรรทม ภายใต้ร่างหนาที่ขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่า... ที่ไม่มีวันอิ่มหนำ! เสียงโซ่ตรวนทองคำสั่นก้องสะท้อนในห้องบรรทมอันมืดสลัว กลิ่นอายพลังเวทอันบ้าคลั่งกดดันจนอากาศรอบกายแทบจะจับตัวเป็นก้อน พระชายาเรียวบางในชุดผ้าโปร่งบางเบาก้าวเข้าไปในห้องอย่างสั่นเทา ทันทีที่ประตูบานหนาปิดลง ร่างทั้งร่างก็ถูกกระชากอย่างแรงจนลอยไปปะทะกับแผงอกแกร่งที่ร้อนระอุราวกับไฟ! "อ๊ะ... ฝ่าบาท..." ไม่มีคำปลอบประโลมใดๆ จากคนหน้าดุ มีเพียงสัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกเร้าด้วยพิษร้าย สัมผัสแรกที่บดขยี้ลงมาดุดันและร้อนแรงจนสมองของพระชายาขาวโพลน พลังเยียวยาในกายเริ่มพุ่งพล่านตอบรับสัมผัสสวาทที่พันธนาการพวกเขาทั้งสองไว้ในค่ำคืนที่ยาวนาน...