Novel & Cerita 1 Pedro 5:7 Tagalog

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

But then, Cha saved me. Sumigaw siya nang paglakas-lakas at ang sabi niya no'n... "Ang kakapal ng mga mukha ninyo para manglait e kayo nga pangit na nga, bobo pa!" Lahat ng bata no'n ay walang nagawa kundi ang lumayo sa amin. Hindi nila kayang patulan ang nag-iisang babaeng anak ng De Dios, na kilalang pamilya rito sa Pontevedra...at sabi ni Mama, kilala rin sila sa Pilipinas.

Sasagot palang sana ako ng mabilis niya akong sinakal gamit ang tila kubg anong invisible na tali at pinalutang ako sa ere. I cried in pain, I can't breath. "Hindi ka pwedeng mahalin ng pinakabatang archer! Hindi mo siya dapat mahalin! Hindi siya pwedeng maging malaya! Papatayin kita bago pa mangyari ang lahat!" "A-ahhh!"

Inayos niya muna ang salamin niya atsaka siya mahinang tumikhim pagkatapos ay sinimulan na niyang magsalita. "Isang araw magkakasama ang magkakaibigang sina Petra,Petro, Pedra at Pedro," basa niya sa papel habang walang emosyong makikitaan sa mukha niya. Para siyang estatwang may voiceover lang sa bibig.

Halos hagulhol at iyakan ang naririnig sa sasakyan. Nakita ko naman si Papa na pinupunasan ang mga luha niya. Alam kong sa sitwasyon namin ngayon ay aayaw niyang ipakitang nasasaktan siya. Siya dapat ang nagpapakita ng kalakasan kahit alam kong hindi na din niya alam ang gagawin niya. "....Nawa po ay pagbayarin niyo ang taong may kagagawan nito. Sa ngalan ni Hesus at ng butihing Diyos.... Amen"

tanging tanong niya lamang habang nakatuon ang paningin sa altar ng simbahan. Umusog naman palapit sa kaniya si Estrella at hinwakan ang kamay nito, “Lucas capítulo cinco, versículo treinta y dos ( Libro ng Lucas, kabanata lima , talatang tatlumpu't dalawa) Hindi ako pumarito upang tawagin ang mga matuwid, kundi ang mga makasalanan sa pagsisisi. Iyon ang sabi ng Panginoon.”

nakiusap siya sa akin at marahang naglakad na papalapit. Walong taon s'yang nanirahan sa ibang bansa kaya marahil hindi na siya sanay magsalita ng tagalog pero siguro naman naiintindihan niya pa rin kung tagalog ang sasabihin ko. "Wala na tayong dapat pag-usapan, wala na si mama at wala ka na ring babalikan pa, simula ng iwan mo kami kinalimutan ko nang may ama pa ako." matigas kong binitawan ang mga katagang iyon saka nagpasya na akong talikuran sila, patakbo ulit akong naglakad pabalik sa taas dahil ramdam ko ang pangingilid ng luha ko na hindi ko na makayang pigilan pa.

Halos pawalan na ako ng katinuan nang maramdaman ang tahasan nitong pagpasok. Napapikit ako habang kagat ang mga labi. My legs are shaking, my fingers digging hard to his. I feel so much pain when he trying to push his hard thing on mine.. "Ohh! Fück!" Tumigil ito sandali, and muttered a cursed while shook his head with astonishment..

Umabot ng mahigit isang oras ang pagbabyahe namin bago kami makarating sa destinasyon namin. At ng makarating na kami ay agad kung pinahayag sa kanila ang lugar. "Anyway boys welcome to my favorite place. The hidden forest," "Ito na ba 'yung lugar na sinasabi mo? Eh asan na 'yung ilog at kubo na sinasabi mo?" Pagtatakang tanong ni Carlo na tila parang na cu-curious sa lugar.