7 Minutes In Heaven Novels & Stories

Sigaw niya sa pag-asa na darating ito pero matapos ng ilang minuto na paghihintay ay walang Heaven na humahangos na pumasok sa kan'yang silid. Pinilit niya nalang na bumangon at kinuha ang kan'yang saklay. Lumapit siya sa intercom dahil baka nasa first floor ito kaya hindi siya naririnig. “A-are you there, Heaven?” Alangan niya pang sambit dahil natatakot siya na baka walang sumagot. “A-answer me...” Muli niyang sambit sa nanghihina na boses.

But now, he was faced with a trap, a death trap, in a building he had a part in creating. The voice continued, its tone shifting from a taunt to a cold, clinical analysis. "You have exactly seven minutes before the gas reaches a lethal level. But don't worry. It will be painless. You will simply... fall asleep. And when you do, all the secrets you've uncovered will die with you. A clean, simple solution to a very complex problem. Seven minutes, Aiden. The clock is ticking."

[Disclaimer: The lyrics in the story are taken from the movie Tangled] --- Seven a.m., the usual morning lineup Start on the chores and sweep 'till the floor's all clean Polish and wax, do laundry, and mop and shine up Sweep again, and by then it's like 7:15

"Totoo ang sinasabi ko. Maganda ka talaga, Heaven. Napakaganda mo." "Diyan ka na nga. Kukuha lang ako ng wheel chair para maka-akyat ka na at makapagpahinga sa room mo." Pasimpleng napangiti si Heaven nang makatalikod kay Trevor. Sanay siyang nakakarinig ng mga papuri sa pisikal niyang anyo pero parang iba ang dating ng mga papuri ni Trevor. Ang bawat salitang binitawan nito ay napakasarap sa pandinig at tila humahaplos sa puso niya.

Pero ang totoo ay kaya naman niya iyong magawan ng paraan kahit papaano. “Can you help me?” pakiusap niya. “Ahm, sige...” wika ni Heaven saka kinuha ang shorts at lumuhod sa harap niya. Ang mukha nito ay napakalapit na sa 'microphone' niya. Damn! Lalong uminit ang katawan niya. Ang alaga niya ay tila tumitigas na at gusto nang kumawala. Hinaplos niya ang buhok ni Heaven, napaangat ito ng tingin sa kanya. Nagkatinginan sila. Tipid siyang ngumiti.

Nanatili ako sa ganoong pisisyon ng ilang minuto hanggang sa may tinig ng isang babae ang lumapit sa akin. "Hel," parang biglang nawala ang kirot ng ulo ko sa narinig. Ilang orass ko lang itong hindi narinig pero alam ko sa sarili kong miss ko na ang tinig na iyon. Hindi baritone voice feels like home. He has his own way to make my heart beat fast. Sa simpleng pagtawag niya sa pangalan ko ay nanubig ang mga mata ko, nawala ang kirot na nararamdaman ko. But it only lasted in a few seconds.