Romans & histoires Seven Minutes In Heaven

“Natatandaan mo pa ba Jeff, noong malapit na akong umuwi sabi ko sayo?” “Yeah. At laging di nangyayari.” “At isang araw bago ako umuwi, papunta ka sa trabaho mo ng makuha si Seven.” “Walang puso ang gumawa noon. Para iwan lang siya sa harapan ng gate natin. Kamuntik ko nang masagasaan ang pinaglalagyan niya. Buti na lang talaga nagdalawang isip ako gawin yun. And it's dated, Seventh day of the month, seven, zero seven, AM. Kaya nga pinangalanan ko siyang Seven.”

But now, he was faced with a trap, a death trap, in a building he had a part in creating. The voice continued, its tone shifting from a taunt to a cold, clinical analysis. "You have exactly seven minutes before the gas reaches a lethal level. But don't worry. It will be painless. You will simply... fall asleep. And when you do, all the secrets you've uncovered will die with you. A clean, simple solution to a very complex problem. Seven minutes, Aiden. The clock is ticking."

Hindi nagmamadali, hindi rin pilit—parang natural lang na doon hahantong ang lahat. Pag-upo nila sa gilid, saglit silang nagtitigan. Si Luna, nakangiti pero halata ang pagkailang. Si Damon, nakapikit sandali, parang humihinga ng malalim para kontrolin ang sarili. “This is new for us,” mahina niyang sabi. “I don’t want to rush you.” Hinaplos ni Luna ang pisngi niya, marahang dinama ang init ng balat nito. “Damon, it’s been seven years. I think… I’m ready. I want this. I want you.”

Nanatili ako sa ganoong pisisyon ng ilang minuto hanggang sa may tinig ng isang babae ang lumapit sa akin. "Hel," parang biglang nawala ang kirot ng ulo ko sa narinig. Ilang orass ko lang itong hindi narinig pero alam ko sa sarili kong miss ko na ang tinig na iyon. Hindi baritone voice feels like home. He has his own way to make my heart beat fast. Sa simpleng pagtawag niya sa pangalan ko ay nanubig ang mga mata ko, nawala ang kirot na nararamdaman ko. But it only lasted in a few seconds.

Nasa 40th floor sila ng building. "Get her and throw her out of the window."

Baka naman heaven ang pangalan ng lugar? Sinilip ko sa gilid ng mata si Ivan. Nakahawak sa manubela ang isang kamay habang ang isa ay nakahawak sa labi nitong nakangisi. Para bang natutuwa siya sa hindi ko alam. Saglit siyang tumingin sa akin baho ibinalik sa daan ang paningin. "So innocent." Hindi ko pinansin ang pagbulong niya. Itinuon ko na lang sa dinadaanan namin ang atensyon ko.

Marahas kong pinahid ang mga luhang dumadaloy sa pisngi ko at bumangon mula sa kama. Ano naman ang gagawin ko ngayon? Wala na akong kawala. My father only gave me one year. What a f*cking condition! One month is almost like a decade already, a lifetime! Kaya paano pa kaya kapag isang taon? That's an eternal b*llsh*t!

Mabilis akong ngumiti nang makita ang cute nitong mukha. "Seven."

" OH GOD ROHESIA YOU ARE FREAKING ASLEEP FOR 8 HOURS STRAIGHT, HINDI MO BA ALAM NA GABI ANG PAGTULOG AT HINDI UMAGA?! " " Mi dispiace mamma. " kinusot ko ang mga mata ko at dahan-dahang tumayo. Kaya pala ang daming naganap sa panaginip ko, I am asleep for 8 hours and for all those hours I spent, I am having a good day in my dreams. I even meet new people and faces. I met Yaela's elder cousin which is ate Kells. And, that guy who took a picture of us.

𝗖𝗵𝗮𝗽𝘁𝗲𝗿 𝗦𝗲𝘃𝗲𝗻 𝗙𝗹𝘂𝘀𝘁𝗲𝗿𝗲𝗱